«Η Παναγιά μαζί σου» Σέργιε

 Ας γνωριστούμε ( Μέρος 2)

«Εκεί, μπροστά στην Αγία της, συνέχιζε να προσεύχεται. 
Εκεί έβρισκε παρηγοριά και δύναμη. 
Γιατί μπορεί να της πήραν την πατρογονική γη, 
αλλά δεν μπόρεσαν να ξεριζώσουν τον Χριστό από την καρδιά της..»

 - «Θα κλείσω με την ευχή που έδιναν οι μάνες στα παιδιά τους όταν πήγαιναν να πολεμήσουν το 1940
την ευχή που θα σου έδινε και η γιαγιά σου :
«Η Παναγιά μαζί σου» Σέργιε»

Την προγιαγιά μου 
την πρόλαβα και τη γνώρισα. Ονομαζόταν Ευδοξία Ζαχαριάδη. 
Μια σεβάσμια γυναίκα, Μικρασιάτισσα, που κουβαλούσε μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο: 
την αρχοντιά, την πίστη, τις παραδόσεις και τον ακατάλυτο πόθο του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Το 1922, 
όταν η Μικρασιατική Καταστροφή έσπειρε τον θάνατο, τον ξεριζωμό και την προσφυγιά, 
η προγιαγιά μου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρογονική της γη.

Μαζί με τον προπάππου μου, τον Ιωάννη Ζαχαριάδη, 
κατάφεραν να σωθούν από τη σφαγή που ακολούθησε την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου και τη βία που γνώρισε ο Ελληνισμός από τα σκυλιά του Μουσταφά Κεμάλ.

Έφυγαν για να σώσουν τη ζωή τους, παίρνοντας μαζί τους ό,τι πολυτιμότερο μπορούσαν:
την πίστη τους, την αξιοπρέπειά τους και την ψυχή της Ρωμιοσύνης.

Η προγιαγιά μου πήρε μαζί της την εικόνα της Αγίας Σοφίας και λίγα ρούχα.
Αυτά ήταν τα λιγοστά υπάρχοντά της στον δρόμο της προσφυγιάς. 
Πίσω της άφησε το βιος της, το σπίτι της, τον τόπο όπου γεννήθηκε, τις εκκλησιές όπου προσευχόταν και τα άγια χώματα που σκέπαζαν τους προγόνους της.

Άφησε πίσω μια ολόκληρη ζωή.
Μα δεν άφησε ποτέ πίσω την Πατρίδα της!

Με κόπο, βάσανα και ανείπωτο πόνο, κατάφεραν να φτάσουν στην Ελλάδα. 
Και μαζί τους έφεραν κάτι που κανένας κατακτητής, κανένας διωγμός και κανένας ξεριζωμός δεν μπορούσε να αφαιρέσει: 
την ελληνική ψυχή της Ιωνίας, τη μνήμη των προγόνων τους και την Ορθόδοξη πίστη που τους κράτησε όρθιους.

Οι αφηγήσεις της γιαγιάς μου 
για τις Χαμένες Πατρίδες, αλλά και για την καθημερινή ζωή των Ελλήνων στην Ιωνία, ήταν συγκλονιστικές. 
Μέσα από τα λόγια της ζωντάνευαν τόποι, άνθρωποι, εκκλησιές και συνήθειες ενός Ελληνισμού που μεγαλούργησε επί αιώνες στις μικρασιατικές ακτές.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία, υπήρχε μια φράση που η προγιαγιά μου, η Ευδοξία, μου επαναλάμβανε συχνά. 
Μου την έλεγε με τέτοια βεβαιότητα, με τέτοια δύναμη ψυχής, ώστε χαράχτηκε βαθιά μέσα μου και δεν πρόκειται να τη λησμονήσω ποτέ:

«Γιε μου, οι Έλληνες θα πάρουν πάλι πίσω τα άγια χώματά μας. 
Να είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Ποτέ μην το ξεχάσεις!»

Αυτά ήταν τα λόγια της.
Λόγια μιας γυναίκας που γνώρισε τον ξεριζωμό, 
που έχασε την πατρίδα της, αλλά δεν επέτρεψε ποτέ στην καρδιά της να την αποχωριστεί. 
Λόγια που μαρτυρούν πως για τον Έλληνα η Πατρίδα δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη. Είναι οι τάφοι των προγόνων του, οι καμπάνες των εκκλησιών του, οι εικόνες που ασπάστηκε, η γλώσσα που μίλησε και η ιστορία που παρέλαβε από τους πατέρες του.

Και η Ευδοξία δεν κράτησε την πίστη της μόνο στα λόγια.
Έπειτα από τις δυσκολίες της προσφυγιάς, φρόντιζε να πηγαίνει στον Ιερό Ναό της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης, στην Παλαιά Σχολή Χωροφυλακής της Ρόδου, έναν ναό που η ίδια είχε οικοδομήσει.

Εκεί, μπροστά στην Αγία της, συνέχιζε να προσεύχεται. 
Εκεί έβρισκε παρηγοριά και δύναμη. 
Γιατί μπορεί να της πήραν την πατρογονική γη, αλλά δεν μπόρεσαν να ξεριζώσουν τον Χριστό από την καρδιά της.

Σήμερα, 
καθώς ανακαλώ στη μνήμη μου τη μορφή της, 
αισθάνομαι πως δεν θυμάμαι απλώς μια αγαπημένη προγιαγιά. 
Θυμάμαι μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων που γνώρισε την καταστροφή, την προσφυγιά και τον πόνο, αλλά δεν λύγισε. 
Ανθρώπους που ξεκίνησαν από το μηδέν και ξαναέχτισαν τη ζωή τους στην Ελλάδα, μεταφέροντας στις επόμενες γενιές την ιστορική μνήμη, την πίστη και την αγάπη για την Πατρίδα.

Η Μικρά Ασία δεν είναι για εμάς μια ξεχασμένη σελίδα της Ιστορίας. 
Είναι οι ρίζες μας. Είναι οι πρόγονοί μας. Είναι οι προσευχές τους, οι θυσίες τους και οι μνήμες που παραλάβαμε ως ιερή παρακαταθήκη.

Γιατί ένας λαός που θυμάται τις ρίζες του δεν χάνεται. 
Και μια Πατρίδα που τιμά τους προγόνους της δεν γονατίζει μπροστά στη λήθη.

Ας έχουμε την ευχή της.
Ας έχουμε την ευλογία του Αναστάντος Χριστού και της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Και ας κρατήσουμε άσβεστη τη φλόγα της ιστορικής μας μνήμης, με την ελπίδα και την ευθύνη να παραδώσουμε στα παιδιά μας την Ελλάδα της πίστης, της αξιοπρέπειας και της εθνικής συνείδησης.

Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένη μου προγιαγιά, Ευδοξία Ζαχαριάδη.

Δεν σε ξεχνούμε.
Δεν ξεχνούμε την Ιωνία.
Δεν ξεχνούμε τις Χαμένες Πατρίδες!

Συνεχίζεται...

Με εκτίμηση 

Σέργιος Ι. Ζαχαριάδης

 Πηγή 

Σχόλιο
Ακολούθησε ένα μακροσκελές σχόλιο (το οποίο φυσικά δεν διαγράφηκε, όπως συνηθίζουν να κάνουν άλλοι διαχειριστές)
που λίγο πολύ υποτιμούσε την αξία της ιστορίας και καλούσε τον Σέργιο να ενταχθεί σε ένα μεγάλο κόμμα γιατί «το μικρό ενώνεται με το μεγάλο».
Αν ακολουθούσε μια τέτοια συμβουλή ο Μεταξάς (που είχε εκλεγεί με ελάχιστους βουλευτές),
τώρα δεν θα υπήρχε «Έπος του 1940».



Η απάντηση μας: 

Το παρελθόν καθενός, προφανώς κάτι χαράζει βαθιά μέσα του. 
Και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τι είναι καθένας μας.
Φυσικά εφόσον έχει κάποιος τέτοιες παρακαταθήκες, θα τις καταθέσει.

Όσο για την επιβαλλόμενη "ένωση" του "μικρού" με το "μεγάλο" 
(πονηρά αποφεύγει να τολμήσει να κατονομάσει το "μεγάλο" ο σχολιαστής), 
με το σκεπτικό του σχολιαστή, πρέπει όλοι να ενταχθούν στη ΝΔ ή σε κάποιο κόμμα εξουσίας!
Ωραίο σκεπτικό!
 
Ένα κόμμα διέπεται από τις αρχές, τα ιδανικά, την πορεία και το ήθος του.
Η "ένωση" έχει προϋποθέσεις για να μην οδηγήσει σε διάλυση.
"Ένωση" με τον Πάπα είχαν κάνει και το 1452, στις 12 Δεκεμβρίου με το συλλείτουργο,  και είδαμε που οδήγησε, 
στην Άλωση της Πόλης.

Είναι παρήγορο και ελπιδοφόρο που ο κ.Σέργιος 
επέλεξε να συμπορευτεί με τον ασυμβίβαστο αγωνιστή, μαχητή ανεξάρτητο βουλευτή Νίκο Παπαδόπουλο και το κίνημα Ελληνικός Παλμός. 
Αυτό δείχνει ότι ο Σέργιος δεν είναι καιροσκόπος, δεν έχει επιδιώξεις ούτε ιδιοτέλεια. 
Συστρατεύεται σε έναν αγνό αγώνα με αξίες και ιδανικά.
Όποιος έχει καθαρή συνείδηση, το βλέπει και τον επιβραβεύει.
Εύγε Σέργιε!

Θα κλείσω με την ευχή 
που έδιναν οι μάνες στα παιδιά τους όταν πήγαιναν να πολεμήσουν το 1940
την ευχή που θα σου έδινε και η γιαγιά σου :
«Η Παναγιά μαζί σου» Σέργιε

ένα μέλος της Ομάδος εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»