Η αποδόμηση της Παιδείας μέσα από το Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης Α.Π.Θ.

Με πολύ κόπο, διάβασμα και θυσίες πέτυχα την εισαγωγή μου στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ. και ξεκινώντας με όρεξη το ταξίδι μου προς τη Γνώση, διαπίστωσα με λύπη και απογοήτευση μια στροφή και εμμονή του μεγαλύτερου μέρους του γνωστικού αντικειμένου της Σχολής γύρω από τον άξονα «διαπολιτισμικότητα και αντιρατσισμός».

Ποια είναι η σημασία του όρου «αντιρατσιστική εκπαίδευση»;
Στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης δηλαδή θεωρούν ότι η επίσημη παιδεία/εκπαίδευση του κράτους είναι ρατσιστική; Και άρα πρέπει να απεμπολήσουμε όσα μας δίδαξε το σχολείο και να «εντρυφήσουμε» τώρα στην αντιρατσιστική εκπαίδευση;

Τι σημαίνει διαπολιτισμικότητα/πολυπολιτισμικότητα; Και γιατί εστιάζουν το ενδιαφέρον τους σχεδόν αποκλειστικά σ’ αυτά;
Η ανεξέλεγκτη είσοδος λαθρομεταναστών στη χώρα μας μήπως είναι ένα οργανωμένο σχέδιο κάποιων που αποσκοπεί στην αλλοίωση της εθνικής μας συνοχής, της εθνικής μας παιδείας και του πολιτισμού μας; Επομένως θα πρέπει να προσαρμοστεί το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας στις ανάγκες τους και στις απαιτήσεις τους αγνοώντας τα δικαιώματα και τις ανάγκες των Ελλήνων πολιτών;


Είναι πολύ λυπηρό το γεγονός ότι σχεδόν σε όλα τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν πιάσει τα «πόστα» εθνομηδενιστές και ανθέλληνες που προσπαθούν να εδραιώσουν την «Νέα τάξη πραγμάτων». Λαοί, φυλές και γλώσσες πρέπει να ομογενοποιηθούν στην χοάνη της παγκοσμιοποίησης. Με το παραμύθι του «αντιρατσισμού και της πολυπολιτισμικότητας» να γίνουμε ο νεοταξικός χυλός, ζαλισμένο κοπάδι που θα ακολουθεί πειθήνια τον «Μεγάλο Αδελφό».

Έτσι τίθεται στο περιθώριο η Ιστορία, η Φιλοσοφία, η Ψυχολογία, η Κοινωνιολογία, η Ανθρωπολογία και άλλες επιστήμες που αποτελούν αντικείμενα απαραίτητα για την ανθρωπιστική μόρφωση, την καλλιέργεια και τη γενικότερη κατάρτιση των μελλοντικών δασκάλων.

Μολονότι σε όλα σχεδόν τα μαθήματα του Παιδαγωγικού Δημοτικής Εκπαίδευσης ασκείται δριμεία κριτική προς τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση κατηγορώντας την για την προώθηση συγκεκριμένων ιδεών μέσω της στείρας απομνημόνευσης, του άκριτου παπαγαλισμού και βερμπαλισμού δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο άβουλα, πειθήνια, παθητικά άτομα, ωστόσο παρατηρείται μια παρόμοια στάση και συμπεριφορά μέσα στα πανεπιστημιακά έδρανα του Παιδαγωγικού Δημοτικής Εκπαίδευσης. Προωθείται δηλαδή μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, μια προπαγάνδα από τη μια πλευρά ενάντια σε κάθε τι εθνικό, θρησκευτικό και από την άλλη μια έντονη λατρεία για την προάσπιση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αλλοδαπών και της διαφορετικότητας πάνω σε κάθε επίπεδο και τομέα (θρησκευτικό, εθνικό, πολιτικό, πολιτιστικό, κοινωνικό, γενετικού προσανατολισμού).

Αγνοούν όμως όλοι αυτοί οι νεοεποχίτες ότι στην πατρίδα μας, χάρη στην βαθιά ριζωμένη Ορθόδοξη συνείδησή μας, ποτέ δεν υπήρχαν ρατσιστικές τάσεις όπως σε άλλες χώρες, αλλά ο κάθε αλλοδαπός ή αλλόθρησκος ως πρόσωπο πλασμένο κατ’ εικόνα Θεού γίνεται σεβαστός και αποδεκτός. Μήπως οι ίδιοι οι αποκαλούμενοι «αντιρατσιστές», αδικώντας τη δική τους πατρίδα, γίνονται «ρατσιστές» εις βάρος του ελληνικού λαού;

Με συγκεκριμένα λοιπόν μαθήματα βάλλουν εναντίον της

Η πορνοποίηση μιας ολόκληρης γενιάς

Γράφει η Jessica Bennett 

Η ιδέα για ένα βιβλίο που να αφορά την κουλτούρα του πορνό ήρθε στον Κέβιν Σκοτ (Kevin Scott) τη μέρα που η κόρη του αποφάσισε πως έπρεπε απαξάπαντος να αποκτήσει ένα πόνι «Μπρατζ». Επί μήνες το πεντάχρονο κορίτσι τον παρακαλούσε να της πάρει μία κούκλα «Μπρατζ» -με τακούνι-στιλέτο, δικτυωτό καλτσόν, μίνι φούστα, και πελώρια κουταβίσια μάτια στο υπερμέγεθες κεφάλι.

Αλλά το βλέμμα της κούκλας φαινόταν στον Σκοτ κάπως υπερβολικά σέξι για ένα προνήπιο, κι έτσι αποφάσισαν με τη σύζυγό του να πάρουν στην κόρη τους μία… άλλη κούκλα, που ικανοποίησε τη μικρή μια χαρά. Μόνο που λίγους μήνες αργότερα, η «Μπρατζ» έβγαλε τη σειρά της «μωρά Μπρατζ». «Αν οι κούκλες Μπρατζ έμοιαζαν με εκπορνευόμενες Μπάρμπι, αυτά τα “μωρά” έμοιαζαν επίσης να εκπορνεύονται!» ξεσπάει ο Σκοτ.
 
Για μία ακόμα φορά κατάφερε να πείσει την κόρη του να της πάρει ένα «μικρό μου πόνι» και προς στιγμή, κάθε σχετική συζήτηση σταμάτησε. Έως ότου, όπως ήταν αναμενόμενο, η Μπρατζ έβγαλε τα «πόνι Μπρατζ».

Και τότε, λέει ο Σκοτ, που είναι καθηγητής αγγλικών σε ένα μικρό κολέγιο της Τζόρτζια, «συνειδητοποίησα πως η πορνο-κουλτούρα και εγώ βρισκόμαστε σε αγώνα μέχρι θανάτου για την ψυχή της κόρης μου».

Σε μία αγορά που πουλάει ψηλοτάκουνες γόβες για μωρά και τάνγκα για προέφηβες, δεν χρειάζεται να είναι κανείς μεγαλοφυΐα για να δει πως το σεξ -για να μην πούμε το πορνό- εισβάλει στις ζωές μας

Η Γιόγκα στην Εκπαίδευση (π.Αρσένιος Βλιαγκόφτης)

Επειδή κάποιοι φρόντισαν -σκόπιμα ή λόγω άγνοιας και επιπολαιότητας;- να εισάγουν την Γιόγκα στην επιμόρφωση νεοδιορίστων εκπαιδευτικών,

επιλέξαμε να δημοσιεύσουμε την συνέντευξη που ακολουθεί:

Γιόγκα και Εκπαίδευση, κάρμα, κάστες
(π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης) 

Ο ειδικός επί των αιρέσεων και παραθρησκειών π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης ομιλεί στην ραδιοφωνική εκπομπή "Καταρτίζεσθε εν Κυρίω" του Δημοτικού Ραδιοφώνου Πολυγύρου και αναπτύσσει το φλέγον θέμα: "Η γιόγκα στην εκπαίδευση"



Χαίρετε, αγαπητοί ακροατές.

Σήμερα στο μικρόφωνο της εκπομπής είναι ο π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης, από τη Μονή του Αγίου Αρσενίου από τη Σιθωνία της Χαλκιδικής. Σκέφθηκα να ασχοληθούμε σήμερα με κάτι διαφορετικό και πήρα αφορμή από ένα θέμα που προέκυψε τον τελευταίο καιρό, τον τελευταίο μήνα θα έλεγα· πρόκειται για το ενδεχόμενο εισαγωγής της γιόγκα στα σχολεία. 

Π.Α: Όσο κι αν φαίνεται σε πολλούς απίστευτο έχουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, υπάρχει μια τέτοια περίπτωση. Βεβαίως δεν εντάσσεται στο Αναλυτικό Πρόγραμμα αλλά η πρόθεση κάποιου Συμβούλου Φυσικής Αγωγής από την Αθήνα, του κ. Νικολάου Τριπόδη, να οργανώσει σεμινάρια εισαγωγής στη γιόγκα για εκπαιδευτικούς και μάλιστα και της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, μ’ άλλα λόγια απευθύνεται και σε δασκάλους και σε καθηγητές, μας δίνει λοιπόν το θέμα της σημερινής εκπομπής: γιόγκα και Εκπαίδευση. Τι είναι όμως η γιόγκα; 

Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, αυτός ο όρος πηγαινοέρχεται στα Μ.Μ.Ε. και σε περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας, σε εκπομπές και λίγο πολύ όλοι τον έχουν ακούσει και κάτι ξέρουν. Αλλά μάλλον όχι αυτό που πραγματικά είναι! Έτσι λοιπόν σήμερα θα ασχοληθούμε με τη γιόγκα και το Διαλογισμό έτσι όπως πραγματικά είναι και όχι έτσι όπως συνήθως παρουσιάζεται από αυτούς που πωλούν αυτό το προϊόν. 

Συνήθως λοιπόν στην πατρίδα μας στην Ελλάδα, αλλά και στη Δύση γενικότερα, στην Ευρώπη και στην Αμερική παρουσιάζεται η γιόγκα ως μία γυμναστική, ως μία τέχνη, ακόμη και ως μία επιστήμη. Και θα ήθελα να εξετάσουμε το καθένα από αυτά χωριστά, για να δούμε αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Και επαναλαμβάνω ότι την αφορμή μάς τη δίνει η κίνηση του Συμβούλου Φυσικής Αγωγής από την Αθήνα, του κ. Τριπόδη, να οργανώσει σεμινάριο εκμάθησης γιόγκα για δασκάλους και για καθηγητές. Απ’ τη μια μεριά ο κ. Σύμβουλος Φυσικής Αγωγής παρουσιάζει τη γιόγκα ως μία γυμναστική, έτσι εντάσσεται και στο αντικείμενό του υποτίθεται, μας λέει ότι είναι γυμναστική· από την άλλη μεριά όμως βλέπω ότι στο πρόγραμμά του έχει και θέμα «Φιλοσοφία της γιόγκα». Άρα λοιπόν δεν είναι μόνο γυμναστική, είναι και κάτι άλλο. 

Επίσης από τα θέματα του σεμιναρίου βλέπει κανείς ότι έρχεται σε επαφή με κάποιους όρους σανσκριτικούς· μιλούν για ασάνες. Ασάνες είναι οι στάσεις στη γιόγκα. Μια δασκάλα, επίσης, της νίντρα γιόγκα θα διδάξει· η νίντρα γιόγκα είναι μια από τις διάφορες τάσεις και σχολές της γιόγκα. Και εν πάση περιπτώσει αυτό, το οποίο θα δούμε, είναι αν πρόκειται για μία γυμναστική ή αν πρόκειται μόνο για γυμναστική. 

Στο σημείο αυτό, αγαπητοί φίλοι, μας ξεκαθαρίζει τα πράγματα ένας γκουρού. Γκουρού στον Ινδουισμό λέγονται οι –υποτίθεται- φωτισμένοι δάσκαλοι, οι οποίοι είναι σε θέση –υποτίθεται- να οδηγήσουν και τους μαθητές τους στη φώτιση· τώρα τι είδους είναι αυτή φώτιση, θα το δούμε. Αλλά ένας γκουρού, ένας φωτισμένος δάσκαλος δηλαδή, σύμφωνα με τη  δική τους πάντοτε αντίληψη, είναι μια αυθεντία στα θέματα τα πνευματικά και αξίζει να δούμε τι μας λέει επάνω σ’ αυτό το θέμα, παρότι ο ίδιος δεν το εφαρμόζει, δηλαδή είναι και αυτός από τους βασικούς καλλιεργητές της σύγχυσης που παρουσιάζουν τη γιόγκα ως γυμναστική. Σε μία στιγμή ειλικρίνειας, απευθυνόμενος σε στελέχη της κίνησής του, ο γκουρού Σατυανάντα, πέθανε πριν από είκοσι χρόνια περίπου, λέει τα εξής, και τα διαβάζω από το περιοδικό τους που ονομάζεται «Γιόγκα»· είναι από το τεύχος 1, του 1980, σελίδα 6. Λέει λοιπόν ο γκουρού Σατυανάντα:

«Ποιος είναι ο αληθινός σκοπός της γιόγκα; Αυτούς που ζητούν στην κίνηση την ομορφιά, τους παραπέμπουμε στα κέντρα ομορφιάς. Εκείνους που θέλουν με τη γιόγκα να φορμάρουν το σώμα τους, τους συνιστούμε να παν στα κέντρα φυσιοθεραπευτικής αγωγής. Γιατί», προσέξτε, «γιατί», λέγει ο γκουρού Σατυανάντα, «στα κέντρα της γιόγκα θα πρέπει μόνον ο σκοπός της αναπτύξεως της συνειδητότητάς σου να σε φέρει. Με αυτό το πνεύμα», συνεχίζει ο γκουρού, «και μόνον, έχουμε θέσει σε λειτουργία αρκετά ανά τον κόσμο άσραμ».

Άσραμ είναι τα ινδουιστικά κοινόβια στα οποία καλλιεργείται η γίογκα. Άρα λοιπόν μας λέει εδώ ξεκάθαρα ο Ινδός γκουρού -και τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων;- ότι η γιόγκα δεν είναι μία γυμναστική. Εάν κάποιος θέλει να κάνει γυμναστική συνιστά ο γκουρού να πάει σ’ ένα γυμναστήριο. Στη γιόγκα, λέει, πρέπει να σας φέρνει ο σκοπός της ανάπτυξης της συνειδητότητας. 

Όπως είπα όμως και νωρίτερα αυτό που εδώ, σε μία στιγμή ειλικρίνειας, το ομολογεί μιλώντας σε στελέχη της κίνησής του δεν το εφαρμόζει προς τα έξω, διότι η επικοινωνιακή γραμμή και της συγκεκριμένης ομάδας αλλά και όλων των ομάδων γιόγκα που δραστηριοποιούνται στη Δύση είναι αυτή: ότι δηλαδή η γιόγκα είναι ανεξάρτητη από θρησκεία, δεν έχει θρησκευτικό χαρακτήρα, είναι μία γυμναστική, είναι μία τέχνη, είναι μία επιστήμη. Λοιπόν, άρα σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του γκουρού Σατυανάντα, δεν είναι γυμναστική· ή τουλάχιστον δεν είναι κυρίως γυμναστική. Διότι, όπως λέγει και ένας Γερμανός μελετητής των σεκτών και του ινδουισμού, ο Φρήντριχ Χάακ (F. W. Haack), μπορεί στο στρατό κάποιος να πει ότι ωφελήθηκε σωματικά διότι έκανε και ασκήσεις γυμναστικής, αλλά ο στρατός δεν έχει αυτόν τον σκοπό, δεν είναι ένα γυμναστήριο, έχει άλλο σκοπό ο στρατός· στο στρατό όμως κάποιος μπορεί να ωφεληθεί από το τρέξιμο κι από τις σωματικές ασκήσεις.

Κατά τον ίδιο τρόπο  η γιόγκα μπορεί να έχει σωματικές ασκήσεις αλλά δεν είναι αυτό η ουσία της, δεν είναι αυτό κυρίως. Η γιόγκα, όπως λέει ο Σατυανάντα, είναι ένας δρόμος για ανάπτυξη της συνειδητότητας, σύμφωνα βέβαια  με την δική τους την αντίληψη, και θα δούμε ποια είναι αυτή. Είναι ένας δρόμος, όπως λένε, προς τη φώτιση, ένα μονοπάτι προς τη φώτιση. Άρα λοιπόν δεν είναι γυμναστική, είναι ψέμα να παρουσιάζεται η γιόγκα ως γυμναστική. 

Το άλλο ψέμα ή παραπλάνηση, η οποία είναι ευρέως διαδεδομένη σχετικά με τη γιόγκα, είναι ότι πρόκειται για μία επιστήμη. Και σ’ αυτό το θέμα διαψεύδονται από τα δικά τους τα κείμενα, κι αυτό έχει σημασία ότι εδώ δηλαδή δεν μιλάει κάποιος άλλος, κάποιος ο οποίος απορρίπτει τη γιόγκα ή τη βλέπει με μάτι κριτικό, αλλά τα δικά τους τα κείμενα τα ινδουιστικά, λένε ότι η γιόγκα δεν είναι επιστήμη. Στον Ινδουισμό υπάρχει το κείμενο, το πιο ιερό, ας το πούμε έτσι, το δικό τους, που λέγεται Μπαγκαβάτ Γκιτά· στα ελληνικά μεταφραζόμενο σημαίνει «θεϊκό τραγούδι». Εκεί λοιπόν στη Μπαγκαβάτ Γκιτά, στο Θεϊκό Τραγούδι, ο θεός του Ινδουισμού Κρίσνα –βέβαια για μας ψεύτικος θεός- λέει ότι η γιόγκα είναι μία δική του αποκάλυψη στους ανθρώπους. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Εάν λοιπόν είναι, σύμφωνα με τα ιερά κείμενα των ινδουιστών, εάν είναι η γιόγκα μία αποκάλυψη του θεού Κρίσνα στον άνθρωπο, πάει να πει πως δεν είναι επιστήμη! Και πάντως δεν είναι επιστήμη με τον τρόπο που ο δυτικός άνθρωπος εννοεί τον όρο επιστήμη. 

Άρα λοιπόν ούτε γυμναστική ούτε επιστήμη. 

Τι γίνεται όμως; Γιατί επέλεξαν οι Ινδοί γκουρού να παρουσιάζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τη γιόγκα στη Δύση; Διαπίστωσαν, αγαπητοί φίλοι, ότι οι δυτικοί άνθρωποι έχουν σε μεγάλη υπόληψη την επιστήμη, τον ορθό λόγο, τον ορθολογισμό. Διαπίστωσαν επίσης ότι η μεγάλη πλειοψηφία των δυτικών δεν θα ήταν πρόθυμοι ν’ αλλάξουν τη θρησκεία τους και να ασπασθούν, ας πούμε, τον Ινδουισμό ή το Βουδισμό, διότι και στον Βουδισμό υπάρχει η γιόγκα· ο Βουδισμός είναι μια εξέλιξη, αν θέλετε, του Ινδουισμού, έτσι να το πούμε πολύ απλά, κι εκεί υπάρχει γιόγκα. Δεν είναι πρόθυμοι οι δυτικοί, εκ πρώτης όψεως, να αφήσουν τα δικά τους τα πιστεύω και να γίνουν βουδιστές ή ινδουιστές, γι’ αυτό λοιπόν και δεν τους λένε ότι είναι η γιόγκα αναπόσπαστο τμήμα μιας θρησκείας, συγκεκριμένα του Ινδουισμού ή του Βουδισμού, αλλά τους λένε ότι είναι ουδέτερο θρησκευτικά, ότι είναι μια επιστήμη, ότι είναι μια γυμναστική. Άρα λοιπόν

Θεέ μου κάνε με…τηλεόραση (έκθεση παιδιού Β δημοτικού)

 “ΘΕΕ ΜΟΥ, ΑΠΟΨΕ ΣΟΥ ΖΗΤΑΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΘΕΛΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ.

 

ΝΑ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΌ ΜΟΥ ΧΩΡΟ .

ΝΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ.

ΝΑ ΜΕ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΩ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ Η ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.

 

 

ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΟΤΑΝ ΔΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ.

ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΘΑΧΩ ΤΗ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ.

ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΘΕΛΕΙ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΜΕΝΗ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΕ ΑΓΝΟΕΙ…

ΘΕΛΩ Τ’ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΩΡΕΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ, ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ,

ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΜΕΝΑ.

ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, ΚΑΝΕ ΜΕ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΩ ΟΛΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΥΣ.

ΘΕΕ ΜΟΥ ΔΕ ΖΗΤΏ ΠΟΛΛΑ..ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ ΝΑ ΓΙΝΩ ΣΑ ΜΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!!”.

Την δασκάλα που την διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη είδε και…
-Τι συμβαίνει; τη ρώτησε.
-Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου, του απάντησε.
-Θεέ μου, το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί, απάντησε με λυπη ο σύζυγος!
Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε:
-Αυτή η έκθεση είναι του γυιού μας!..”

Έκθεση από μαθητή Δευτέρας δημοτικού με θέμα: ” ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ”.

http://olympia.gr

το είδαμε εδώ 

Μια γενοκτονία που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Συμβαίνει σε εμάς τους ίδιους. Την βλέπουμε;

Το είδαμε εδώ

Ο ασπασμός της Παναγίας ( του μοναχού Μωυσή, Αγιορείτη)

Ο ασπασμός της Παναγίας

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Πλησιάζει ξανά η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όλοι οι πιστοί ετοιμάζονται να πανηγυρίσουν λαμπρά τη μεγάλη θεομητορική πανήγυρη.

Η μνήμη της είναι ιερή, θαυμαστή, εξαίσια και συγκινητική. Εορτή θαυμάσια, δοξασμένη, υπέροχη και λαοφίλητη. Οι πιστοί χαίρονται, παρότι πρόκειται για την κοίμηση της Θεοτόκου, για μετάσταση αγαπητού προσώπου. Χαίρονται που η προστάτισσά τους, η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων, ανέρχεται στους ουρανούς για να πρεσβεύει διηνεκώς υπέρ σύμπασας της πάσχουσας ανθρωπότητος.

Φαίνεται αντιφατικό το σχήμα. Χαρά στη νεκρώσιμη έξοδο; Πρόκειται για χαροποιό πένθος και χαρμολύπη, για την ασκητική και νηπτική γραμματεία. Οι λυπητεροί ύμνοι γίνονται χαροποιοί. Η κηδεία μετατρέπεται σε πανηγυρική εορτή. Φαίνεται παράδοξο εξωτερικά και με πρώτη ματιά. Αν εμβαθύνει κανείς, θα παρατηρήσει ότι πρόκειται για θεϊκή ενέργεια, για θαυματουργό γεγονός. Ο Υιός της Αειπαρθένου Μαρίας με τον θάνατό του νίκησε τον θάνατο. Τα δάκρυα του πένθους, της θλίψης και της στενοχώριας μεταβλήθηκαν σε δάκρυα χαράς, ευφροσύνης, αγαλλιάσεως και ελπίδος. Παραμυθεί η Θεοτόκος τους φίλους της, τους χαρίζει ωραίους λογισμούς, αισιόδοξη σκέψη, γλυκιά παρηγοριά. Η Παναγία μετέβη σε καλύτερη, ανώτερη και ωραιότερη ζωή.

Ήταν αδύνατο ο σκοτεινός Άδης να φυλακίσει την Πανυπέραγνη μητέρα του Εμμανουήλ, τη γεννήσασα τον Φωτοδότη Χριστό, τον ήλιο της δικαιοσύνης, τον εωθινό αστέρα. Έτσι ο θάνατός της έγινε πύλη της ζωής και του φωτός. Οι πιστοί προσκυνώντας με ευλάβεια τις θαυματουργές θεομητορικές εικόνες λαμβάνουν χάρη και χαρά, κουράγιο και άνεση, ενίσχυση και δύναμη. Τα δάκρυα των πιστών είναι καρδιακά, άκοπα, γλυκά. Δάκρυα χάρης και χαράς, ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης, παρακλήσεως και θερμής ικεσίας. Ο ελληνικός λαός είναι θεοτοκοφιλής. Οι λυπηρές εξαιρέσεις παντού και πάντοτε υπάρχουν.

Οι ταπεινοί και ευλογημένοι προσκυνητές των εικόνων της Παντάνασσας καταθέτουν τον πόνο τους, το πρόβλημά τους, το αίτημά τους, τη δυσκολία τους. Η πονεμένη μητέρα Παναγία τους δέχεται όλους, τους ακούει, τους παρηγορεί, τους σφουγγίζει ιδρώτες και δάκρυα, τους ασπάζεται, τους εγκαρδιώνει. Πόνεσε η Πανάχραντη πολύ και γνωρίζει να συμπονά, να συντρέχει, να δέεται συνεχώς. Μονές, εκκλησίες, εκκλησάκια, προσκυνητάρια, θυμίζουν τη χάρη της. Άπειρα τα αφιερώματα δεήσεων. Πλούσια τα δώρα ευχαριστιών. Εικόνες μουλιασμένες στο δάκρυ των ευλαβών προσκυνητών. Κάποτε δακρύζει και η ίδια η εικονιζόμενη Μεσίτρια και Πρέσβειρα όλων των πιστών. 

Η κάθε εικόνα της έχει μια ιδιαίτερη ιστορία κι ένα ξεχωριστό, χαρακτηριστικό όνομα.

Η μορφή της Παναγίας μένει πάντοτε σεμνή, σοβαρή, σιωπηλή, συνετή και σεβάσμια. Μιλά όμως κι έτσι, με την πλούσια χάρη της, την καθαρότητά της, την ταπείνωσή της. Κρύβει στο ιερό πρόσωπό της ένα υπέροχο ήθος. Δίνει χαρά δίχως να γελά και να αστειεύεται, κηρύττει δίχως λόγια, αλλά με το βιωμένο της παράδειγμα, διδάσκει με την ίδια την ωραία ζωή της. Δίνει αυτό που έχει: αγάπη, υπομονή, υπακοή και καλοσύνη. Νομίζει ο προσκυνητής ότι κάτι του λέει προσωπικό η εικόνα. Αισθάνεται μέσα του να σκιρτά η λησμονημένη αθωότητα, η παιδική λιτότητα, η καρτερικότητα στους πόνους. Ένας άλλος τρόπος ζωής που ανέθρεψε πολλές γενιές με μεγάλες δυσκολίες. Στον εφετινό εορτασμό της ας ασπασθεί όλους τους προσκυνητές της, για να μην αποκάμουν και απογοητευθούν.

Μακεδονία, 12/08/2012

το είδαμε εδώ

Η υπέροχη κυρία Ντεφάρ από την Αιθιοπία

.Συγκλόνισε το Ολυμπιακό στάδιο του Λονδίνου η χρυσή Ολυμπιονίκης στην κούρσα των 5.000 χιλιομέτρων

 
Η Μεσερέτ Ντεφάρ, αυτή η μικροσκοπική κυρία από την Αιθιοπία δεν είχε καλή χρονιά. 
Μετά το χρυσό που είχε κατακτήσει στην Αθήνα το 2004, στα 5.000 χιλιόμετρα και το χάλκινο στο Πεκίνο, το 2008, έδειχνε να βρίσκεται σε πτώση. 
Εξάλλου είχε πατήσει και τα 28 και σε αυτά τα αγωνίσματα βγαίνουν διαρκώς νέα «φυντάνια».  
 
Η Ντεφάρ, που περνά πολύ καιρό στην Ελλάδα, χώρα που την αγαπά όσο και τη δική της, πριν από την μεγάλη κούρσα, χθες το βράδυ στο Λονδίνο, έβαλε στον κόρφο της την εικόνα της Παναγίας.
Κι έτρεξε όπως αυτή ξέρει.   
Μετά το καμπανάκι, άφησε πίσω τη συμπατριώτισσά της Τιρουνές Ντιμπάμπα, κι έφυγε προς τον τερματισμό. Ήταν η πρώτη με χρόνο 15:04:25. 

Και μετά έκλαψε. Έβγαλε την εικόνα της Παναγίας και την έδειχνε σε ολόκληρο το γήπεδο που την χειροκροτούσε. Για να δείξει από που άντλησε τη δύναμή της.  
Είχε επιστρέψει εκεί που ανήκε. Στην κορυφή.
 
Για την ιστορία. Η Ντιμπάμπα δεν άντεξε. Τερμάτισε τρίτη, ενώ το αργυρό μετάλλιο πήγε στην Βίβιαν Τσέρουγιοτ από την Κένυα.
Η χρυσή Ολυμπιονίκης που προπονείται στην Ελλάδα, νέα ομολογήτρια της χριστιανοσύνης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου!!

 

Η Ντεφάρ ανταμείφθηκε με το χρυσό μετάλλιο, στην πιο σημαντική διοργάνωση της χρονιάς, καθώς σε όλη τη διάρκειά της δεν είχε καταφέρει να πάρει πρωτιά σε κάποια διοργάνωση και μεσούσης της προετοιμασίας της άλλαξε πρόγραμμα εκγύμνασης και διατροφής. Τελικά, όπως αποδείχτηκε ορθά έπραξε.

 

Η αθλήτρια από την Αιθιοπία περνάει πολλούς μήνες του χρόνου στην Ελλάδα, όπου είναι παντρεμένη και ζει η πρώτη ξαδέλφη της που την φιλοξενεί, ενώ σχεδιάζει να εγκατασταθεί μόνιμα στη χώρα μας και να ανοίξει μια σχολή για δρομείς μεγάλων αποστάσεων.

www.hamomilaki.gr

Ἑλένη Φωκά: Ἡ δασκάλα ἀπὸ τὰ κατεχόμενα τῆς Κύπρου μιλᾶ γιὰ τὰ μαθήματα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τῆς Ἱστορίας

 

http://youtu.be/NyezKtvnSyY

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ

- Γέροντα, συχνά λέτε ότι πάνε τα πάντα να διαλύσουν. Εννοείτε και την παιδεία;

- Ναι, δεν βλέπετε τι γίνεται; Σχολεία είναι αυτά; Γλώσσα είναι αυτή που διδάσκουν σήμερα στα παιδιά; Ποια είναι η ιστορία μας; Αλλά και στην Θεολογία τι γίνεται; Έχει ένας άθεος πτυχίο της Θεολογίας και τον αφήνουν να διδάσκη θρησκευτικά. Δεν εξετάζουν όμως· θρησκευτικά διδάσκει ή αθεΐα; «Δεν μπορούμε, λένε, να τον βγάλουμε». Αν ένας φιλόλογος πάη να διδάξη μαθηματικά, θα τον αφήσουν;

Άλλος είναι θεολόγος και δεν αφήνει τους ανθρώπους να κοινωνούν, για να μην κολλήσουν έιτζ! Είναι από αυτούς που τους έστειλε στην Θεολογική Σχολή το κομπιούτερ! Αυτή δεν είναι η γνώση του Θεού. Παλιά λέγανε: «Έμαθε τα ιερά γράμματα το παιδί», γιατί ήταν ιερά τα γράμματα. 

Βλέπεις καθηγητή Θεολογίας να μην πιστεύη, να βρίζη μπροστά στους φοιτητές τους Προφήτες, και να μην τον βγάζουν. Μα τι θέλεις, καλέ μου άνθρωπε, στην Θεολογική Σχολή; Εσύ, τι θεολόγους θα βγάλης;

Είναι και μερικοί που πάνε να κάνουν μια νέα γλώσσα. Η ελληνική όμως γλώσσα έχει «γλώσσα» από τις πύρινες Γλώσσες της Πεντηκοστής! Το δόγμα της πίστεώς μας καμμιά γλώσσα δεν μπορεί να το αποδώση. Γι’ αυτό οικονόμησε ο Θεός και η Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκε από τους Εβδομήκοντα στην ελληνική γλώσσα και το Ευαγγέλιο γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα. Αν δεν ξέρη Αρχαία Ελληνικά κανείς και ασχολήται με το δόγμα, μπορεί να πλανηθή. Και εμείς καταργήσαμε τα Αρχαία από τα σχολεία! 

Μετά από λίγο θα έρχονται Γερμανοί να διδάσκουν Αρχαία στα δικά μας Πανεπιστήμια. Τότε θα καταλάβουν οι δικοί μας την αξία που έχουν τα Αρχαία Ελληνικά, αφού πρώτα γίνουν ρεζίλι, και θα πουν: «Για δες η Εκκλησία που κρατούσε τα Αρχαία».

Πάνε να εξαφανίσουν ένα ορθόδοξο έθνος. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ένα ορθόδοξο έθνος σήμερα είναι μεγάλη υπόθεση! Παλιά είχαμε την φιλοσοφία. Η Αγία Αικατερίνη με βάση την φιλοσοφία αποστόμωσε τους φιλοσόφους. Οι φιλόσοφοι ετοίμασαν τον δρόμο για τον Χριστιανισμό. Το Ευαγγέλιο γράφτηκε στα ελληνικά και διαδόθηκε στον κόσμο. 

Μετά οι Έλληνες προχώρησαν να φωτίσουν και τους Σλαύους. Σε μερικούς δεν συμφέρει να υπάρχη η Ελλάδα. «Μας κάνει κακό, λένε. Πρέπει να την εξαφανίσουμε».

 
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ "ΛΟΓΟΙ Α΄ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ"
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ‘’ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ’’
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, 1999

Το είδαμε εδώ

Η συγκλονιστική ομιλία Πομάκας "Γιατί μας μαθαίνει η Ελλάδα τούρκικα με το ζόρι;"

Δείτε το παρακάτω βίντεο με την συ-γκλο-νι-στι-κή ομιλία της π. Γραμματέως του Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων, Μολλά Νουρσέλ, στην ιδρυτική εκδήλωση του Ελληνοπομακικού Συλλόγου στις 23.05.2009, και θα καταλάβετε με πολύ απλά λόγια από μία παθούσα Ελλήνίδα μουσουλμάνα (πολύ πιο Ελληνίδα από πολλούς χριστιανούς “Έλληνες” που συχνάζουν σε ένα μέγαρο που το λένε “Βουλή”) τι συμβαίνει. Η Μολλά Νουρσέλ κατάγεται από το Πομακοχώρι Κάρδαμος του νομού Ροδόπης, ένα πανέμορφο ημιορεινό χωριό με εξαιρετικά φιλόξενους κατοίκους.

Δείτε το video....

Ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος:«ΑΡΙΣΤΗ» (...) Η ΝΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Εξυπηρετεί αφάνταστα ώστε να μην ξαναβρεθεί η Χώρα μας στην οικονομική δυσπραγία του σήμερα. 

Είναι τεράστιο το εθνικό  κόστος της Δωρεάν Παιδείας. Ξεζουμίζει οικονομικά τα νοικοκυριά. Στρέφει τη νεολαία στα γράμματα, εγκαταλείποντας την γεωργία και την κτηνοτροφία (μια τουρκική παροιμία λέει: ben ağa, sen ağa, ineği kim sağa, δηλ. εγώ αγάς, εσύ αγάς, την αγελάδα ποιός θα την αρμέξει;). Μπάζει τους νέους στα Πανεπιστήμια και τους βγάζει όλους ανεξαιρέτως  με πτυχίο. 

Τελικά, ως Χώρα είναι περισσότερο επονοίδιστο να έχεις ανέργους πτυχιούχους ΑΕΙ παρά ανέργους του Δημοτικού Σχολείου.

 

 

Γι’ αυτό, καλώς ήρθες νέα Γραμματική με τα 5 φωνήεντα!

Τέλος στους γραμματικούς κανόνες, τέλος στο Συντακτικό, τέλος στο Ετυμολογικό.

Τι χρειάζεται να κατανοούν τα ελληνόπουλα την ποίηση του Ελύτη, ή τα κείμενα, θεός φυλάξοι, του Παπαδιαμάντη; Για αρχαία κείμενα και μεσαιωνική γραμματολογία, ούτε λόγος να γίνεται! Όσο πιο λίγα γνωρίζουν τα νέα παιδιά μας, τόσο λιγότερες απαιτήσεις θα έχουν. Σκάστε, λοιπόν, αγράμματα όντα, και μη μιλάτε! Φθηνό εργατικό δυναμικό, θα είστε, χωρίς πολλές πολλές απαιτήσεις.

Και μην αρχίσει κανένας να φλυαρεί "τι θα γίνει το Έθνος μας" και παρόμοια δακρύβρεχτα. Δεν χανόμαστε εμείς! Τα πλουσιόπαιδα θα συνεχίσουν να εγγράφονται στα Κολλέγια και θα συγκροτούν την ελίτ του αύριο. Μια μικρή αριστοκρατία του πνεύματος, όση χρειάζεται η Χώρα.

Για το πόπολο τι να νοιαζόμαστε τώρα;

 

 

Ήταν κάποτε ένας χαζός Έλληνας, Σεφέρη τον έλεγαν, που έγραφε, ο αφελής: 

"...γιατί όλα γίνονται στην Ελλάδα σα να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας. Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν ένα φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε να εξηγηθεί. Ίσως οι απωθήσεις που προκάλεσε μια δασκαλοκρατία πολλών αιώνων, έπρεπε να καταλήξουν στις σημερινές μας νευρώσεις. Στα χρόνια μας το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε ή όχι ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο. Δυστυχώς όλα γίνονται σα να προτιμούμε το εσπεράντο, σα να θέλουμε να ξεκάνουμε με όλα τα μέσα τη γλώσσα μας" (Δοκιμές, ΑΔ Τόμος, σελ. 321).

 

 

Και παρακάτω: "Ο Θεός  μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη, που αντέχει ακόμα, μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά για να τη φάνε. Έφαγαν όσο μπόρεσαν, αλλά, απομένει μαγιά, που λιγοστεύει και δεν μένει πια καιρός για να μένουμε αμέριμνοι... Αν συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, αν αφεθούμε μοιρολατρικά στη δύναμη των πραγμάτων, θα βρεθούμε στο τέλος μπροστά σε μια γλώσσα εξευτελισμένη, πολύσπερμη και ασπόνδυλη" (Δοκιμές, ΒΔ Τόμος, σελ.173,179,303).

 

Σιγά μωρέ, ποιός θα μπορεί να τον διαβάσει κι αυτόν, σε λίγα χρόνια;

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/07/blog-post_677.html#ixzz22BVSMpYH

Ο Πειραιώς κ. Σεραφείμ για την πρόταση για κατάργηση του εκκλησιασμού της κ. Ρεπούση

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833, Fax +30 210 4518476 e-mail: impireos@hotmail.com

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 30ῃ Ἰουλίου 2012


Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ἐντιμοτάτη κυρία Μαρία Ρεπούση, Βουλευτής τῆς ΔΗΜΑΡ στήν Α΄ Περιφέρεια Πειραιῶς, ἐκπροσωποῦσα 1629 ψηφοφόρους ἐπί συνόλου 120.000 τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος, ὑπέβαλε πρόταση στό Κοινοβούλιο γιά τήν κατάργηση τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν μαθητῶν ὡς δῆθεν ἀντικειμένου στόν εὐρωπαϊκό προσανατολισμό τῆς σχολικῆς κοινότητας. Ἀπό τήν πρόταση τῆς κ. Βουλευτοῦ, πού ἐξελέγη καί στήν Μητροπολιτική μου Περιφέρεια προκύπτουν τά ἀκόλουθα:

1. Ἡ ἐντιμοτάτη κ. Ρεπούση συλλαμβάνεται ἀγνοοῦσα ὅτι Νόμος δέν ἔχει  ἰσχύ καταργήσεως τοῦ Συντάγματος, τοῦ θεμελιώδους Νόμου τοῦ Κράτους, τό ὁποῖο προβλέπει στό ἄρθρο 16 ὅτι: «2. Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Ὅπως δέ προβλέπει ἡ νομολογία τοῦ ΣτΕ μέ δύο ἀποφάσεις της, ἡ ἀνάπτυξις τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως συνάπτεται ἀρρήκτως μετά τῆς ἐπικρατούσης ἐν Ἑλλάδι θρησκευτικῆς παραδοχῆς τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος.

2. Ἡ ἐντιμοτάτη κ. Ρεπούση εἰσῆλθε στό Ἐθνικό Κοινοβούλιο μέ τήν προτίμηση 1629 ψηφοφόρων ἐπί συνόλου 7534 τοῦ κόμμματος ΔΗΜΑΡ στήν Α΄ Περιφέρεια Πειραιῶς πού ἀπαρτίζεται ἀπό 120.000 ψηφοφόρους. Ὅταν λάβει κανείς ὑπ’ ὄψιν του τά ἀμάχητα στοιχεῖα τῆς ἐκλογικῆς διαδικασίας τοῦ Μαΐου 2012 στήν ἐν λόγῳ ἐκλογική περιφέρεια, ὅπου ὑπῆρχε ἡ σταυροδοσία, ὅτι ὁ κ. Δημήτριος Καρύδης τοῦ κόμματος ΠΑΣΟΚ πού συνεκέντρωσε 4422 ψήφους, ὁ κ. Σπυρίδων Σπυρίδωνος τοῦ κόμματος ΝΔ πού συνεκέντρωσε 5541 ψήφους, ἡ κ. Ἑλένη Σταματάκη τοῦ κόμματος ΣΥΡΙΖΑ πού συνεκέντρωσε 4334 ψήφους, ὁ κ. Σάββας Τσίμπογλου τοῦ κόμματος ΚΚΕ πού συνεκέντρωσε 2299 ψήφους καί ὁ κ. Γεώργιος Ζησιμάτος τοῦ κόμματος Ἀνεξάρτητοι Ἕλληνες πού συνεκέντρωσε 2376 ψήφους δέν ἐξελέγησαν, ἀντιλαμβάνεται κανείς εὐχερῶς τήν πολιτική βαρύτητα καί τό πολιτικό ἐκτόπισμα τῆς κ. Ρεπούση πού ἐξελέγη κατά παράβαση κάθε ἐννοίας ἀναλογικότητος δυνάμει

Ὀρθοδοξία καὶ Παιδεία

Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

Ἀκούγονται κατὰ καιροὺς ἀπόψεις στελεχῶν τῆς Ἀριστερᾶς κατὰ τοῦ περιεχομένου τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ κατὰ τοῦ ἐκκλησιασμοῦ στὰ σχολεῖα. 

Ἐπειδὴ ὅλοι αὐτοὶ ἐπικαλοῦνται ἀορίστως καὶ ἀσαφῶς τὸ Σύνταγμα, τὶς Διεθνεῖς Συμβάσεις Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἢ κάποιες ἄλλες ἀξίες, κρίνω σκόπιμο νὰ θυμίσω ὅτι τὸ 1995 τὸ Ἀνώτατο Διοικητικὸ Δικαστήριο τῆς χώρας μας, δηλαδὴ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας (ΣτΈ), ἀσχολήθηκε μὲ τὸ ζήτημα τῆς ὀρθόδοξης ἀγωγῆς στὴν ἑλληνικὴ στοιχειώδη καὶ μέση παιδεία. 

Ἡ ἀπόφαση ποὺ ἐλήφθη βασίζεται στὸ ἰσχῦον Σύνταγμα καὶ στὴ Συνθήκη τῆς Ρώμης τοῦ 1950 περὶ Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων καὶ Ἐλευθεριῶν. Η ἀπόφαση, μὲ ἀριθμὸ 3356 1995, θὰ μποροῦσε νὰ συνοψιστεῖ ὡς ἑξῆς, ἀποφεύγοντας τὴν αὐστηρὴ νομικὴ ὁρολογία γιὰ διευκόλυνση τῶν ἀναγνωστῶν μας: 

1. Το Σύνταγμά μας ἀναγνωρίζει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία, δηλαδὴ ὡς θρησκεία τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Ἑλλήνων. 

2. Παράλληλα τὸ Σύνταγμα κατοχυρώνει τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία, εἰδικότερη ἐκδήλωση τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ τὸ δικαίωμα τοῦ γονέα ἢ τοῦ κηδεμόνα νὰ διαπαιδαγωγεῖ τὰ παιδιά του ἢ τοὺς ὑπ' αὐτοῦ κηδεμονευομένους συμφώνως πρὸς τὶς θρησκευτικές του πεποιθήσεις, δικαίωμα τὸ ὁποῖο ἔχει πλέον καὶ διεθνῆ κατοχύρωση. 

3. Η Πολιτεία ὑποχρεοῦται νὰ διδάσκει στὰ τῶν Θρησκευτικῶν κατὰ τὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ δόγμα καὶ μάλιστα ἐπὶ ἱκανὸ ἀριθμὸ ὡρῶν, διότι τὸ δόγμα αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴ θρησκεία τῆς πλειοψηφίας τῶν Ἑλλήνων. Οἱ πολίτες ἐξάλλου ἔχουν ἀπὸ τὸ Σύνταγμα τὸ δικαίωμα νὰ ἀξιώσουν ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία νὰ παρέχει στὰ παιδιὰ τοὺς θρησκευτικὴ ἐκπαίδευση σύμφωνη μὲ αὐτὸ τὸ δόγμα. 

4. Ο ἁπλὸς νόμος δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαγορεύσει τὴ διδασκαλία τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ μαθήματος στὰ σχολεῖα, γιατί διαφορετικὰ θὰ παραβίαζε τὶς διατάξεις τοῦ Συντάγματος ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἐπικρατοῦσα θρησκεία καὶ στὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία τῶν Ἑλλήνων ὑπηκόων, οἱ ὁποῖοι στὴ συντριπτική τους πλειοψηφία ἀνήκουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. 

5. Κάθε ἑτερόδοξος (χριστιανὸς μὴ ὀρθόδοξος), ἐτερόθρησκος (π.χ, μουσουλμάνος, ἰνδουιστὴς κ.α.), ἄθρησκος ἢ ἄθεος μαθητὴς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μὴν παρακολουθήσει τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ νὰ μὴ συμμετάσχει στὴν προσευχὴ ἢ στὸν ἐκκλησιασμό. 

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι τὸ μόνο ἁρμόδιο ὄργανο γιὰ νὰ ἑρμηνεύει τὸ Σύνταγμα σὲ συνδυασμὸ καὶ μὲ τὶς διεθνεῖς συμβάσεις ποὺ ὑπέγραψε ἡ χώρα μας, δηλαδὴ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, ἀναγνωρίζει τὴν ὑποχρέωση στὴ δημόσια διοίκηση νὰ διδάσκει στοὺς μαθητὲς τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν βασισμένο στὰ δόγματα καὶ στὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας. Βρίσκει, ὅμως,

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ

Πόσες χιλιάδες χιλιάδων λήψεις πρέπει να έγιναν για να βγει αυτό το άρτιο (και μουσικά) αποτέλεσμα.
Όμως το τέλος του βίντεο δεν είναι ισάξιο όλης αυτής της προσπάθειας.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΟΛΥ ΠΟΙΟΤΙΚΟ VIDEO! ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ!

Η Ελλάδα από ψηλά (Υψηλή Ανάλυση) - Aerial viewing of Greece (Full HD)

Η πολυπολιτισμική "θρησκειολογία" στην υπηρεσία της Νέας Τάξης

Η πολυπολιτισμική "θρησκειολογία" ως παιδαγωγικός αχταρμάς στην υπηρεσία της Νέας Τάξης, και ο ρόλος των "προοδευτικών" θεολόγων στην πνευματική πλάνη των Ελλήνων:

Πηγή

Αγ. Γεώργιος (Ροτόντα) Θεσσαλονίκης: ένας ναός - πολιτιστικό μνημείο μετατρεπεται σε δημόσιο ουρητήριο

Ως εκπαιδευτικοί και ως Ορθόδοξοι πιστοί, ως Έλληνες πολίτες και ως δημότες της Θεσσαλονίκης, δεν μπορούμε να σιωπούμε και να ανεχόμαστε αυτή την ΠΑΡΑΚΜΗ. Αναδημοσιεύουμε από το τοπικό Ιστολόγιο ΤΑΧΑΛΙΑ:

 

Δημόσιο ουρητήριο κατάντησε η Ροτόντα και δεν ενδιαφέρεται κανείς ! 

 

Επιστολή της κ.Μ.Χατζοπούλου στο Δήμο Θεσσαλονίκης:

Σας έχω στείλει άπειρες φορές διαμαρτυρία για τη περιοχή του ΜΝΗΜΕΙΟΥ της Ροτόντας το οποίο εδώ και ένα χρόνο είναι εγκαταλειμμένο από αλλοδαπούς μικροπωλητές. ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ; Τι σας κάνει να..
πιστεύετε ότι αξίζουμε ως κάτοικοι να μας αγνοείτε έτσι στις εκκλήσεις μας για λίγο προσοχή; Ξέρετε τη σημασία και την αξία του μνημείου της Ροτόντας Από τη μια υποκρίνεστε πως ενδιαφέρεστε για τον ποιοτικό τουρισμό της πόλης μας και από την άλλη αφήνετε συνειδητά το ωραιότερο μνημείο να καταστεί Γκέτο λαθρομεταναστών.

Το Μνημείο της Ροτόντας Θεσσαλονίκης, λόγω της σπουδαιότητάς του και της μοναδικής οικουμενικής του αξίας είναι εγγεγραμμένο στον κατάλογο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Η αλγεινή εικόνα όμως που παρουσιάζει αυτό τούτο το Μνημείο, αλλά και ο

Ελληνική γλώσσα: Περί του τελικού «ν»…

Με αφορμή το εξαίρετο άρθρο του κ. Δημήτρη Νατσιού με τίτλο: “Ελληνική γλώσσα: «νικήτρα του θανάτου»”, δίνονται παρακάτω μερικές διευκρινήσεις όσον αφορά το τελικό «ν» όπως και τον φθόγγο «ν» της γλώσσας μας. (από βιβλίο της κας Άννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου)

Το «ν» ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΟΠΟΥ ΥΠΟΝΟΕΙΤΑΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ. Δεν εφαρμόζουμε φωνητική γραφή. Το «ν» πρέπει να γράφεται π ά ν τ ο τ ε, ιδιαιτέρως στην αιτιατική του αρσενικού άρθρου «τον», όχι απλώς δια λόγους ευφωνίας αλλά κυρίως από την ανάγκη ληκτικήςδιαφοροποιήσεως του αρσενικού γένους από το ουδέτερον. Άλλο είναι: «μου μίλησε για το φοβερό συμβάν» και άλλο «μου μίλησε για το (δηλ. τον) φοβερό πόλεμο».

Εάν διαβάσουμε κάπου: «… εθαύμασε το συννεφιασμένο…» αναμένουμε ουδέτερο ουσιαστικό, π.χ. «εθαύμασε το συννεφιασμένο τοπείο». Εάν όμως μας προκύψη ουσιαστικό αρσενικού γένους, διακόπτουμε την ανάγνωσι και γυρίζουμε πίσω ώστε να αποκαταστήσουμε νοερά το ορθό γένος: «εθαύμασε το-ν συννεφιασμένον ουρανό» η γραφή «το συννεφιασμένο ουρανό» είναι όχι μόνον βαρβαρισμός αλλά και παράνοια. Δεν υπάρχει κανών που να εξισώνη την γραφή όταν μιλάμε για «το βάρβαρο έθιμο και το(ν)  βάρβαρον άνθρωπο». Τουναντίον, στην περίπτωσι αρσενικού γένους η ελληνική γλώσσα υπερτονίζει το «ν»: «ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΤΟΜ ΒΑΡΒΑΡΟΝ» διαβάζουμε σε αρχαίες ελληνικές επιγραφές. (βλ. Στήλη Τροιζήνος, βιβλ. Β’ Έτους, Μαθ. 6^ον)

 

Προσοχή επίσης στην ορθή γραφή του αρνητικού μορίου «δεν». Άλλο το αρνητικό «δεν» και άλλο ο σύνδεσμος «δε». Η ισοπέδωσις των δύο αυτών μορίων και η επιβολή του ενιαίου – αγκυλωμένου τύπου «δε», τις περισσότερες φορές αλλοιώνει τελείως το νόημα.

 

Παράδειγμα: (από το βιβλίο «ΑΛΛΕΡΓΙΑ» του Β. Άντο σ.13) «Η κατάσταση αυτή δε συνοδεύεται από πόνο…» ο αναγνώστης αδυνατεί να πληροφορηθή την ορθή έννοια, αφού μαζί με τα «ν» απουσιάζει επίσης η ορθή στίξις. Τελικά «η κατάσταση αυτή» συνοδεύεται από πόνο ή όχι;

 

Ο Γιάννης Γραβριηλίδης στο βιβλίο του «Η ανεπάρκεια της Ελληνικής Γλωσσικής Επιστήμης» επισημαίνει:

«Σύμφωνα με τον μοναδικό κανόνα της σοβαρής γλωσσολογίας μας, ο φθόγγος (και το γράμμα) ν, ανεξαρτήτως της θέσεως του μέσα στην λέξι, έχει την ίδια αξία με τους άλλους φθόγγους (και γράμματα) της ελληνικής γλώσσας, επομένως, διατηρείται πάντοτε, προκειμένου να προσφέρη στον ακροατή ή αναγνώστη στην σημασιολογική και γραμματική (μαθηματική) πληροφόρησι, για την οποίαν υπάρχει. Οι επινοήσεις του γλωσσικού κατεστημένου (της ελαφράς γλωσσολογίας) τριών κανόνων και μιας εξαιρέσεως σχετικά με την διατήρησι ή απάλλειψι του τελικού ν- εκ του πονηρού εισί!».

 

Ο «διωγμός του νυ» δυσκολεύει ιδιαιτέρως και τους ξενόγλωσσους σπουδαστάς της νέας ελληνικής οι οποίοι δεν γνωρίζουν το γένος (αρσενικό ή ουδέτερο) των ουσιαστικών. Η παραλλαγμένη σημερινή αιτιατική τους παγιδεύει. Πως είναι το όνομα στην ονομαστική; «ο δάσκαλος» η «το δάσκαλο»; «ο δήμαρχος» ή «το δήμαρχο»;

 

Η αυτή σύγχυσις επικρατεί και στα τοπωνύμια: «το Νέο Κόσμο», «στο Σχοινιά», «στο Μαραθώνα» κ.ο.κ.

 

Το γράμμα «Ν» είναι βασικός και σπουδαίος φθόγγος της ελληνικής γλώσσας. Όχι μόνον διότι διευκρινίζει το γένος, όχι μόνον επειδή συντελεί στην ευφωνία. Σύμφωνα με τα τελευταία πορίσματα της

Σύνοψη Υπομνήματος του καθηγητή Ηρακλή Ρεράκη προς τη Σύνοδο για το πολοτικό Πρόγραμμα Σπουδών και τον Οδηγό εκπαιδευτικού στα Θρησκευτικά

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
ΤΜΗΜΑ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
ΗΡΑΚΛΗΣ  ΡΕΡΑΚΗΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ – ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ
ΤΗΛ. – FAX ΓΡΑΦΕΙΟΥ : 2310997113 ΚΙΝ. 6936977074
e m a i l: irerakis@past.auth.gr

Θεσσαλονίκη, 04 Ιουλίου 2012

Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς,

Το κείμενο που σας διαβιβάζω με την παρούσα, αποτελεί προϊόν επίπονης διεξοδικής επιστημονικής μελέτης του Νέου Προγράμματος Σπουδών ΠΣ καθώς και του Οδηγού Εκπαιδευτικού (ΟΕ) στα Θρησκευτικά (ΜτΘ).

Στη μελέτη αυτή με οδήγησε η αίσθηση ηθικού και ειδικού χρέους μου, ως Καθηγητή της Παιδαγωγικής - Χριστιανικής Παιδαγωγικής, πρωτίστως όμως ως Ορθοδόξου Χριστιανού και Έλληνα πολίτη που διαβλέπει τις ατραπούς στις οποίες οδηγείται η θρησκευτική αγωγή στη Χώρα μας..

Ήταν προφανές, σήμερα είναι καταφανές, ότι η θρησκευτική εκπαίδευση των μαθητών επιχειρείται να αλλοιωθεί και να αποστασιοποιηθεί από κάθε τί ορθόδοξο. Επιγραμματικά:

1. Στο όνομα της δήθεν πολυπολιτισμικότητας, το ΜτΘ χάνει πλέον τον ορθόδοξο προσανατολισμό του. Αντίθετα, θέτει ως ευθύ στόχο μια ανούσια συγκρητική θρησκευτικότητα, αναμιγνύοντας στοιχεία από πέντε Ανατολικές Θρησκείες (Ιουδαϊσμό, Ισλαμισμό, Ινδουϊσμό, Βουδισμό, Κομφουκιανισμό) και τρεις χριστιανικές διδασκαλίες, (Ορθοδοξία, Ρωμαιοκαθολικισμό και Προτεσταντισμό).

2. Δεν υπάρχουν πλέον, στο ΜτΘ, η πίστη, η αναφορά στο Θεό, καθώς και η εν Χριστώ θεμελίωση του τρόπου ζωής του ανθρώπου.

3. Ο Ιησούς Χριστός θεωρείται πλέον και προβάλλεται στους μαθητές, όχι ως Θεάνθρωπος, Σωτήρας και Λυτρωτής, αλλά ως ένας απλός δάσκαλος, δίπλα στο Μωάμεθ, το Βούδα και τον

Σκέψεις με αφορμή μια ... αυτοκτονία (αληθινό περιστατικό)

αναδημοσιεύουμε από το Ιστολόγιο Αντιπαρακμή

Πριν λίγες μέρες, κάποιος γνωστός μου, αυτοκτόνησε.
Τι έκανε όμως έναν δημόσιο υπάλληλο, κάτοχο πτυχίου, με μόνιμη εργασία, παντρεμένο (χωρισμένο για την ακρίβεια) και με παιδί, να προτιμάει τον θάνατο; Σας παρακαλώ, μην βιαστείτε να απαντήσετε με τη γνωστή "καραμέλα" για την "οικονομική κρίση".
Πριν την οικονομική , έχει προηγηθεί μια άλλη κατάρρευση, η ηθική, η ψυχική, η πνευματική.

Η πορεία της ζωή του
Ο Λ. πίστεψε στο πρότυπο  που του καλλιέργησαν οι γονείς του, το σχολείο του, η τηλεόραση.
Πίστεψε κατ αρχήν ότι αν περάσει στο Πανεπιστήμιο θα είναι πετυχημένος.
Πίστεψε ότι -σε αντίθεση με τις χειρωνακτικές εργασίες- θα μπορεί να βγάζει χρήματα χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Και αφού η τηλεόραση μας έπεισε ότι τα χρήματα εξασφαλίζουν την ευτυχία, όταν θα έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και θα είχε χρήματα, δεν θα χρειαζόταν να μοχθεί κι έτσι θα ζούσε πλέον την υπόλοιπη ζωή του "ευτυχισμένος"!

Κι έβγαλε το Πανεπιστήμιο, και διορίστηκε στο δημόσιο (μία ακόμη εξασφάλιση σιγουριάς) και παντρεύτηκε, και απέκτησε και παιδί και σπίτι και αυτοκίνητο ...
Όλα σύμφωνα με το πρότυπο που του καλλιεργήσαμε.
Μετά όμως ήρθε ο εγωισμός, συγνώμη, ο χωρισμός εννοούσα.  Και βρέθηκε και πάλι, μόνος.

Αλλά έστω κι έτσι, ήταν ακόμη νέος, οπότε με την εξασφαλισμένη εργασία του στο δημόσιο και την καλή του εμφάνιση, θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει μία άλλη "σύντροφο".
Και βρήκε, και νέα όνειρα και νέες ελπίδες ευτυχίας.
Αλλά κάπου εκεί, μαζί με το εσωτερικό κενό έρχεται και η οικονομική κατάρρευση. Τη θυμάστε εκείνη την "παραβολή του ασώτου" που ακούγαμε στην εκκλησία; Γιατί όταν η μικρότερη σε ηλικία όμορφη σύντροφος βλέπει να "τελειώνουν" τα χρήματα, τότε αισθάνεται ότι "κάτι δεν πάει καλά στη σχέση" και ψάχνει βρίσκει τον επόμενο ... "άντρα".
Οπότε ο πετυχημένος πτυχιούχος δημόσιος υπάλληλος μένει και πάλι, μόνος.



Μόνος ..
Και τότε είναι που αναρωτιέται πάνω σε τι θεμέλια έχτισε τη ζωή του και που πήγε  η ευτυχία που του υποσχόταν όλοι.
Και σε μια κοινωνία που ο καθένας επιδιώκει "να περνάει καλά", σε μια κοινωνία που οι φίλοι όταν δεν χρησιμεύουν ως "συνοδοί" στις εξόδους υπάρχουν επειδή μπορεί να μας φανούν "χρήσιμοι".
Σε μια κοινωνία που δεν υπάρχουν πλέον συγγενείς, γείτονες, φίλοι, συχωριανοί.
Σε μια κοινωνία που όσοι μπορούν, φοράνε τη μάσκα του "πετυχημένου" και "μοστράρουν" στην ανώνυμη πόλη και οι υπόλοιποι απλά αφήνονται στην τύχη τους.
Τότε το εσωτερικό κενό γίνεται δυσβάσταχτο.


Όμως ...
αν δεν άκουγε τις σειρήνες της ευδαιμονίας ..

• αν οι γονείς του τον προέτρεπαν να βγάζει με "τον ιδρώτα του προσώπου του τον άρτον του" (όπως μας είχε προτρέψει ο Θεός όταν μας έβγαζε από τον Παράδεισο).
• αν το σχολείο τον γέμιζε με τα ιδανικά της Ορθόδοξης πίστης και της πατρίδας, που έκαναν τη φυλή μας να αντέξει πολλούς αιώνες, με σκληρές δοκιμασίες και πείνα και σκλαβιά, χωρίς κανείς να αυτοκτονεί
• αν η καλοπέραση είχε αντικατασταθεί με την εγκράτεια, με την άσκηση, με τη νηστεία, με το αρχαιοελληνικό "μέτρο"
• αν ο πλούτος είχε αντικατασταθεί με την αρετή (τη θυμάστε εκείνη την ιστορία με τον Ηρακλή, την Αρετή και την Κακία, την διδάσκουν άραγε ακόμη στα σχολεία μας ;)
• αν αντί για τους καραγκιόζηδες που εμφανίζονται ως σωσίες στην τηλεόραση βλέπαμε τις αγιογραφίες στα ταπεινά ξωκλήσια μας, τους άγιους της πίστης μας και τους εθνομάρτυρες του έθνους μας (κάποιοι φρόντισαν να εξαφανίσουν τις εικόνες ηρώων από τις σχολικές αίθουσες και να τις αντικαταστήσουν από την "ξενοφοβία" το "ρατσισμό" και την "ανακύκλωση"!)
• αν πρότυπό μας δεν ήταν  ο όμορφος και επαγγελματικά πετυχημένος "δυτικός" άνθρωπος  αλλά

Δημήτρης Νατσιός, «Tο κακό θα μας έρθει από τους διαβασμένους. Θα βγούν πράγματα από το Σχολείο που ο νούς σας δεν φαντάζεται» (άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός).

Δημήτρη Νατσιού, Δασκάλου

[Εἰσήγησις στήν ΗΜΕΡΙΔΑ: "ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ"; ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 19-5-2012]

Στόν τόπο πού κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ᾿ ἅρματα, κρεμοῦν οἱ γύφτοι τά νταούλια». Συνοψίζει, νομίζω, εὐθύβολα ἡ λαϊκή θυμοσοφία αὐτό πού συμβαίνει τοῦτες τίς ἡμέρες στήν πατρίδα μας. «Θεέ μου τί βλέπομεν στίς μέρες μας» ἀναφωνοῦσε ὁ πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης, βλέποντας τούς καντιποτένιους τῆς ἐποχῆς του νά βυσσοδομοῦν ἐναντίον τῆς αἱματοκυλισμένης πατρίδος.

«Θεέ μου τί βλέπουμε στίς μέρες μας» ἀναφωνοῦμε καί ἐμεῖς, ἰδίως σήμερα, 19 Μαΐου ἡμέρα ὀδύνης καί  μνήμης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ρωμηῶν τοῦ Πόντου, βλέποντας «τίς ἀνθωποκάμπιες πού μαράζωσαν τό ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας» καταπῶς θά ᾿ λεγε ὁ Φώτης Κόντογλου, αὐτούς πού μαγαρίζουν τήν ἱστορία μας καί χλευάζουν ἥρωες σάν τόν ἀθάνατο Κολοκοτρώνη νά συνωστίζονται στά ἕδρανα τῆς Βουλῆς. Ἄν τίς τῦχες τῆς ἐμπερίστατης πατρίδας μας, τίς ἀναλάβουν οἱ ξιπασμένοι ἐκκλησιομάχοι, τότε ὅπως λέει ὁ ποιητής, «τό πιό φρικτό ναυάγιο θά ἦταν νά σωθοῦμε». Ἄν δέν γίνουμε Νινευΐτες, σωτηρία δέν πρόκειται νά ὑπάρξει. Κι᾿ ἄν θέλουμε νά ἀπομείνει μαγιά πρέπει νά ξεκινήσουμε ἀπό τό δημοτικό σχολεῖο, ὅπου ἀκόμη ἀντικρίζουμε τήν δροσιά καί τήν ἀθωότητα τοῦ παραδείσου.

Ὅμως καί ἐδῶ πρόλαβε ἡ ἐθνομηδενιστική λέπρα νά ἐνσταλάξει τίς ἀκαθαρσίες της. Κάποιοι ὅμως ἐντόπιζαν ἀπό τίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ΄80, τῆς δεκαετίας τῆς φρίκης αὐτό πού προφήτεψε ὁ ἅγιος ἐθναπόστολος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. «Θά βγοῦν πράγματα ἀπό τά σχολεῖα πού ὁ νοῦς σας δέν φαντάζεται».

Τό 1984 τό ἡσύχιο καί ταπεινό περιβόλι τῆς Παναγίας μας, κρούει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιά τήν  παιδεία. Ἔγραφαν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες «Ἀπό πολλά χρόνια τώρα γίνεται συστηματική προσπάθεια διαρκῶς αὐξανομένη νά πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νά βγεῖ ἀπό τά ἑλληνικά σχολεῖα ὁ Χριστός. Νά διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Νά εὐτελισθεῖ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν, τῶν Χριστουγέννων καί τοῦ Πάσχα, πού τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νά παύσει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά εἶναι ἡ ψυχή τοῦ Γένους μας. Νά καταντήσουν τά παιδιά εὔκολη λεία κάθε νοητοῦ ἤ φανεροῦ θηρίου».

Δυστυχῶς ὅλα αὐτά τά βιώνουμε σήμερα στά σχολεῖα, πού ἀντί νά εἶναι θεματοφύλακες τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ Γένους μας, «γυμνάσια πίστεως, ἀρετῆς καί ἀγάπης πρός τήν πατρίδα», ὅπως τά ὁραματιζόταν ὁ πρῶτος καί τελευταῖος Ὀρθόδοξος Κυβερνήτης, ὁ Ἰω. Καποδίστριας, μεταβλήθηκαν σέ μάνδρες ἀφιλοπατρίας, ἀπιστίας καί γλωσσικῆς ἀφασίας. Ποῦ; Στή χώρα τῆς Φιλοκαλίας. Ἐδῶ εἴχαμε καί ἔχουμε ἄφθονα τά πολυτίμητα  τζιβαϊρικά, στά κελάρια τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτικοῦ· τά περιφρονήσαμε καί σπεύσαμε νά τραφοῦμε μέ τίς γουρουνοτροφές, τά ξυλοκέρατα τῶν Εὐρωπαίων καί καταντήσαμε παλιόψαθα τῶν ἐθνῶν.

Σήμερα, σεβαστοί Πατέρες, κυρίες καί κύριοι, στά σχολεῖα ζοῦμε, ὅσοι ἔχουμε ἀνοιχτά κι᾿ ἄγρυπνα τά μάτια τῆς ψυχῆς μας, μιά Πνευματική Γενοκτονία. Οἱ ἐχθροί, οἱ κρυοροδογκονιάρηδες  Γραικύλοι τῆς σήμερον, χτυποῦν δόλια καί ὕπουλα τρία κυρίως μαθήματα. Τήν ἱστορία πού συντηρεῖ τήν ἐθνική μνήμη, τά θρησκευτικά, διότι παιδαγωγοῦν εἰς Χριστόν καί τήν

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο υγιής πατριωτισμός (Απάντηση σέ παρερμηνεῖες). Γράφει ο Κωνσταντῖνος Χολέβας

Προσφάτως προβλήθηκαν ὁρισμένες ἀτεκμηρίωτες καί προκλητικές ἀπόψεις «μοντέρνων» θεολόγων, οἰ ὁποῖοι κατηγοροῦν καί παρερμηνεύουν τή διαχρονική στάση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπέρ τοῦ πατριωτισμοῦ και τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος. 

Θεωροῦν ὅτι κακῶς ἀναφερόμαστε στήν Ὀρθοδοξία ὡς στοιχεῖο τῆς πολιτιστικῆς μας ταυτότητος καί ἐπί πλέον λέγουν ὅτι οἱ ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας ὑπέρ τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας ὑπῆρξαν μία παρένθεση, ἡ ὁποία πρέπει νά κλείσει..

Ὀρθότατα καί μέ πλούσια ἐπιχειρήματα ἀπήντησε ἤδη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Προσωπικά θά ἤθελα ἁπλῶς νά σημειώσω ὁρισμένες ἱστορικές παρατηρήσεις εἰς ἐπίρρωσιν τῶν ἀπόψεων τοῦ Σεβασμιωτάτου.

 

Ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἤδη ὁ Ἡρόδοτος ἔχει παραδεχθεῖ ὅτι ἡ θρησκεία ἀποτελεῖ θεμελιῶδες συστατικό τῆς ταυτότητος ἑνός ἔθνους. Θεωρεῖ ὡς ἑνωτικά στοιχεῖα τῶν διασπασμένων ἑλληνικῶν πόλεων-κρατῶν τήν κοινή καταγωγή, τήν κοινή γλῶσσα, τήν κοινή θρησκεία καί τά ὁμοειδῆ (ὁμότροπα) ἤθη καί ἔθιμα. Ἐξ ἄλλου κατά τίς δύο χιλιετίες τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς τοῦ Γένους μας Ἕλληνες καί ξένοι ἔχουν καταγράψει τήν μεγάλη ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπί τῆς ἐθνικῆς καί πολιτιστικῆς μας ἰδιοπροσωπίας. Ὁ ἀείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος Στῆβεν Ράνσιμαν πίστευε ὅτι ὁ Ἑλληνισμός ἐπεβίωσε ἐπί Τουρκοκρατίας κυρίως χάρις στήν σύνδεσή του μέ τόν πνευματικό πλοῦτο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Ζάκ Λακαριέρ, Γάλλος συγγραφεύς πού ἐκοιμήθη πρό ὀλίγων ἐτῶν, σημειώνει: Μέσα στήν Ὀρθοδοξία ὁ Ἕλληνας νιώθει σάν στό σπίτι του. Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 σέ ὅλες τίς Ἐθνικές Συνελεύσεις τοῦ Ἀγῶνος ζητοῦν γραπτῶς νά ἰσχύσουν στήν Ἐλεύθερη Ἑλλάδα οἱ Νόμοι τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Αὑτοκρατόρων, δηλαδή τῶν Βυζαντινῶν. Ὁ δέ πρῶτος Κυβερνήτης μας, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὅταν ἐρωτᾶται ἀπο ξένους ποιόν λαό διοικεῖ, γράφει ὅτι τό Ἑλληνικό Ἔθνος ἀποτελεῖται ἀπό ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πιστεύουμε στήν Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὁμιλοῦμε τήν ἑλληνική γλῶσσα τῶν πατέρων μας.

 

 

Χαρακτηριστικότατη ἀπόδειξη τῆς συμβολῆς τῆς Ὀρθοδοξίας στή διαφύλαξη τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος ἀποτελεῖ ἡ περίπτωση τῶν τουρκοφώνων τῆς Καππαδοκίας καί τοῦ Πόντου. Ἄν καί ἐπί Τουρκοκρατίας αὐτοί οἱ ὁμοεθνεῖς μας ἔχασαν τή γλῶωσα τους και μιλοῦσαν στό σπίτι τουρκικά , ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη καί ἡ Θεία Λειτουργία τούς κράτησαν μέσα στό Γένος καί στήν ἑλληνικότητα. Ἀντιθέτως ὅποιος ἔχανε τήν πίστη του χανόταν καί γιά τό Ἔθνος. Τούρκευε ἤ φράγκευε ὅπως ἔλεγαν τότε. Οἱ ἐξισλαμισμένοι γίνονταν φανατικοί Τοῦρκοι καί μαινόμενοι διῶκτες τῶν Ρωμηῶν.

 

 

 

Ἡ Ἐκκλησία μαχόταν γιά τήν ἐθνική ἐλευθερία καί τήν ταυτότητα τοῦ Γένους μας καί πρίν ἀπό τήν Ἄλωση τοῦ 1453. Κακῶς λέγουν οἱ «μοντέρνοι» θεολόγοι ὅτι αὐτό τό ἐνδαιφέρον ἐμφανίσθηκε ὡς μία ἀναγκαστική λύση λόγῳ δουλείας, γι’αὐτό καί πρέπει τώρα νά σπάσει, νά διαρραγεῖ. Θυμίζω ὅτι ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, τόν 7ο αἰῶνα μ.Χ. οἱ πρόγονοί μας εὐχαριστοῦν τήν Θεοτόκο γιά τήν ἐπέμβασή της ὑπέρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί κατά τῶν Ἀβάρων. Ὁ Πατριάρχης Σέργιος περιήρχετο τά τείχη καί ἐνίσχυε ἠθικά τούς ἀμυνομένους μέ τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης τόν 10ο αἰῶνα βρέθηκε δίπλα στόν Στρατηγό καί μετέπειτα Αὐτοκράτορα Νικηφόρο Φωκᾶ καί μέ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΣΗ ΚΙ’ ΟΙ ΓΥΑΛΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ τοῦ (†) Φώτη Κόντογλου

τοῦ (†) Φώτη Κόντογλου, ιδιαίτερα επίκαιρο ...

 

Υστερα ἀπὸ πολλὴ ἀπαντοχή, ἦρθε τέλος πάντων ἡ ἄνοιξη. Ἄρχισε ἡ γλυκύτητα τοῦ καλοκαιριοῦ. Ἥλιος! Χαρὰ Θεοῦ! Ὅλα εἶνε χαρούμενα, ὁ οὐρανός, ἡ στεριά, ἡ θάλασσα, τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὰ ζῶα, τὰ πουλιά, οἱ ἄνθρωποι. Ἀκόμα κ᾿ οἱ ἄψυχες καὶ ψυχρὲς πέτρες σὰν νὰ μιλοῦνε, σὰν νὰ τραγουδοῦνε ἀπὸ χαρά. Τώρα δὲν ὑπάρχει κανένα ἄψυχο. Εὐχαριστοῦνε τὸν ζωοδότη ποὺ τοὺς δίνει τὴ ζωή, γιὰ νὰ χαίρουνται. Εὐχαριστοῦμε κ᾿ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τὸν Χριστὸ ποὺ ἀναστήθηκε, γιὰ τὸ μεγάλο δῶρο τῆς ζωῆς ποὺ μᾶς χάρισε καὶ γιὰ τὴ φλέβα τῆς χαρᾶς ποὺ ἀναβρύζει μέσα στὴν καρδιά μας, κ᾿ εὐφραινόμαστε ἀπὸ τὴν θαυμαστὴ πλάση του, μαζὶ μ᾿ ὅλα τὰ πλάσματά του. Σήμερα, σὰν νὰ μεταμορφωθήκαμε ὅλοι σὲ Ἀγγέλους, καὶ δοξολογοῦμε τὸν Κύριο, ποὺ εἶπε στὸν Ἰώβ: «Τὸν καιρὸ ποὺ γινήκανε τὰ ἄστρα, μὲ ὑμνήσανε μὲ τὶς φωνές τους ὅλοι οἱ Ἄγγελοί μου». Τώρα, τὸν ὑμνοῦν ὄχι μοναχὰ οἱ Ἄγγελοι, ποὺ τότε μονάχα ἐκεῖνοι εἴχανε πλασθῆ, ἀλλὰ κ᾿ οἱ ἄνθρωποι, κι᾿ ὅσα ἄλλα πλάσματα, πλασθήκανε ὕστερα ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους.

Ὁλόκληρη ἡ κτίση δοξάζει Ἐκεῖνον πού, μὲ τὴν παντοδυναμία του, τὴν ἔβγαλε ἀπὸ τὸ χάος κι ἀπὸ τὸ σκότος τῆς ἀνυπαρξίας. Κυττάζοντας αὐτὴ τὴν ἐξαίσια κτίση, ποὺ εἶνε στὸν αἰῶνα καταστολισμένη μὲ ἀμέτρητες χάρες, ὁ νοῦς μου πηγαίνει πάλι, αὐτὲς τὶς ἁγιασμένες ἀνοιξιάτικες μέρες, στὸν Θεό, ποὺ εἶπε στὸν Ἰώβ: «Θὰ σὲ ρωτήσω, κ᾿ ἐσὺ θὰ μοῦ ἀποκριθῇς: Ποῦ ἤσουνα τὸν καιρὸ ποὺ θεμελίωνα τὴ γῆ; Πές μου το, ἂν ἔχῃς γνώση… Ἔφραξα τὴ θάλασσα μὲ καστρόπετρες, τῆς ἔβαλα σύνορα, καὶ τῆς εἶπα: Ὥς ἐδῶ θἄρθῃς καὶ δὲν θὰ πᾶς παραπέρα, καὶ μέσα στὸν ἑαυτό σου θὰ σκάζουνε τὰ κύματά σου. Ἢ μαζί σου ἔβαλα τάξη στὸ χάραγμα τῆς αὐγῆς; Κι’ ὁ αὐγερινὸς γνωρίζει τὴν τάξη του… Ἢ μήπως ξέρεις τὸ δίχτυ τῆς Πούλιας καὶ τὸν φράχτη τοῦ Ὠρίωνα, ἢ γνωρίζεις τὰ γυρίσματα τοῦ οὐρανοῦ; Ἢ θὰ φωνάξῃς τὸ σύννεφο καὶ θἄρθῃ, καὶ θὰ σοῦ ὑπακούσῃ καὶ θὰ ῥίξῃ φοβερὴ νεροποντή; Ἢ θὰ στείλῃς τ᾿ ἀστροπελέκια καὶ θὰ τρέξουνε; Ποιός ἔδωσε στὶς γυναῖκες τὴ σοφία τ᾿ ἀργαλιοῦ καὶ τὴ γνώση στὸ κέντημα; Ἢ ἀπὸ τὴ δική σου φώτιση στέκεται ἀκίνητο τὸ γεράκι καὶ πετᾶ, κυττάζοντας κατὰ τὸ νοτιά; Ἤ, μὲ τὴ δική σου προσταγὴ ψηλώνει στὸν οὐρανὸ ὁ ἀητός, κι᾿ ὁ ἁγιούπας (γύψ) κάθεται ἀπάνω στὴ φωλιά του καὶ κλωσσᾶ, ποὺ εἶνε κανωμένη στὴν ἄκρη στὸν βράχο, κι᾿ ἀπὸ κεῖ γυρεύει νὰ βρῇ τὴ θροφή του; Τὰ μάτια του ἀπὸ μακρυὰ σημαδεύουνε…».

Φέρνοντας στὸν λογισμό μου αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, αἰσθάνομαι τὴ φύση, φύση ἁγιασμένη, ἱερὸ ἔργο τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ, ποὺ δημιουργώντας την, ἔχυσε τὴν ἀγάπη του μέσα σὲ κάθε πλάσμα, στὶς φλέβες τῆς γῆς, στὶς φλέβες τῆς θάλασσας, στὶς φλέβες τῶν ζώων καὶ τῶν ἀνθρώπων.

Κάθουμαι στὸ μικρὸ περιβολάκι μας, καὶ μέσα στὴν ἡσυχία ποὺ εἶνε γύρω μου, νοιώθω μυριάδες πλάσματα, φωνὲς ποὺ δὲν ἀκούγονται, καὶ ποὺ ἔρχουνται ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ ζωντανὰ ποὺ βρίσκουνται μακρυά, ἀλλὰ κι᾿ ἀπὸ τὰ χρωματιστὰ λουλούδια, ἀπὸ τὰ χλωρὰ καὶ καινούργια φύλλα τῶν δέντρων, ἀπὸ τὰ σκαθάρια, ἀπὸ τὰ μαμούδια, ἀπὸ τὰ πεταλούδια κι᾿ ἀπὸ τὰ μυγάκια ποὺ τριγυρίζουν πετώντας ἀνάμεσα στὰ δροσερὰ ἄνθια καὶ στὶς πρασινάδες. Μονάχα τὰ πουλάκια τ᾿ ἀκούγω νὰ κελαϊδοῦν μὲ τ᾿ αὐτιά μου. Ὅλα σήμερα εἶνε εὐτυχισμένα.

Ἡ ἀτμόσφαιρα εἶνε ζεστὴ καὶ μοσκοβολημένη, κι᾿ ὁ ἀγέρας μπαίνει δροσερὸς μέσα σου καὶ φτάνει ὥς τὴν καρδιά σου. Ἀπὸ μέσα της ἔχουνε φύγει τὰ πάθη ποὺ τὴ μολεύανε, κι᾿ ἀπόμεινε καθαρή. Κι᾿ οὔτε νὰ νοιώσῃς κἄν μπορεῖς πιὰ τί θὰ πῇ κακία. Μέσα σὲ μιὰ τέτοια βλογημένη πλάση, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχουνε ἄνθρωποι φθονεροί, ραδιοῦργοι, μικρολόγοι, φιλοκατήγοροι, ἀχάριστοι, αἱμοβόροι. Ἡ κακία σοῦ φαίνεται σὰν ψευτιά, σὰν ἕνας βραχνᾶς ποὺ σκόρπισε, καὶ δὲν ὑπάρχει πιὰ στὸν κόσμο.

Ὡστόσο, λίγο παραπέρα ἀπὸ τοῦτο τὸ μικρὸ περιβολάκι, ποὺ εἶνε τρυπωμένο ἀνάμεσα σὲ μικρὰ σπίτια καὶ σὲ μαντρότοιχους, οὐρλιάζει τὸ ἀνύσταχτο τέρας ποὺ λέγεται ζωή, κοινωνία καὶ πολιτισμός, ἡ σατανικὴ τούτη μηχανὴ ποὺ τὴν ἔκανε ἡ πονηρὴ διάνοια τ᾿ ἀνθρώπου. Τὴν ἔκανε γιὰ νὰ τὴν ἔχῃ σκλάβα του, μὰ ἐκείνη τὸν ἅρπαξε στὶς ρόδες της, τὸν μπέρδεψε στὰ γκρανάζια της, καὶ τὸν στριφογυρίζει δίχως ἔλεος. Τὸν ζάλισε σὰν τὸν σκύλο ποὺ κυνηγᾶ τὴν οὐρά του. Ὁ δυστυχὴς παραπατᾶ ζαλισμένος, λαχανιασμένος, μισοπεθαμένος, μὰ ὡστόσο, αὐτὸ τὸ κουρέλι θαρρεῖ πὼς γίνηκε θεός, τρισευτυχισμένος ἐξουσιαστὴς τῆς γῆς καὶ τ᾿ οὐρανοῦ, σκλάβος ποὺ ἔκανε ὁ ἴδιος τὶς ἁλυσίδες ποὺ εἶνε δεμένος γιὰ πάντα.

 

Κατεβαίνω στὴ Βαβυλῶνα [=Ἀθήνα] ὅσο μπορῶ πιὸ σπάνια, κι᾿ ὅποτε κατέβω στοὺς μεγάλους δρόμους, κιντυνεύω νὰ χάσω τὸν ἑαυτό μου. Συλλογίζομαι τὴ φωλιά μου, τὸ κηπάκι μου, τὰ πουλάκια, τὶς πεταλοῦδες, τὰ μερμήγκια, τὰ μυγάκια, ὅλα αὐτὰ τὰ ξεχασμένα πλάσματα ποὺ εἶνε σὰν ἐμένα, τιποτένια καὶ βιάζουμαι νὰ γυρίσω πίσω. Στὴν πολιτεία σὰν νὰ εἶμαι ξένος καὶ ξενητεμένος, σὰν νὰ ἦρθα πρώτη φορὰ σὲ μεγαλούπολη. Οἱ φάτσες ποὺ ἔχουνε οἱ ἄνθρωποι εἶνε δίχως ἔκφραση. Μοῦ φαίνουνται τόσο ξένοι, ποὺ λὲς καὶ βρίσκουνται στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κόσμου, κι᾿ ἀκόμα μακρύτερα. Μακρυά, πολὺ μακρυά! Ἄλλης φυλῆς ἄνθρωποι, ἄλλα φερσίματα. Ἄλλα μυαλά, ἄλλα αἰσθήματα, ἀπότομοι, ἀσυμπάθητοι, ἀδιάφοροι, πεθαμένοι!

Μαζεύουνται κοπάδια-κοπάδια στὰ σταυροδρόμια, καὶ περιμένουνε ν᾿ ἀνάψῃ τὸ πράσινο φανάρι γιὰ νὰ περάσουνε ἀντίκρυ. Στριμώχνουμαι κ᾿ ἐγὼ ἀνάμεσά τους, σὰν κανένα γίδι μέσα στὰ γίδια. Σὰν νὰ βρισκόμαστε στὴ δευτέρα Παρουσία!

Ἄλλα κοπάδια σπρώχνουνται μπροστὰ στὶς ἐκκλησιὲς τῆς νέας θρησκείας, στοὺς κινηματογράφους. Οἱ πόρτες, τὰ τζάμια κ᾿ οἱ τοῖχοι εἶνε γεμᾶτοι ἀπὸ γυμνὲς γυναῖκες ζωγραφισμένες. Ἕνα κορμὶ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο, καὶ μ᾿ αὐτὸ τρώγεται μέρα-νύχτα. Τὸ γυρίζει ἀπὸ δῶ, τὸ γυρίζει ἀπὸ κεῖ, τὸ μισογυμνώνει, τὸ ξεγυμνώνει ὁλότελα, ξανὰ τὸ μισοντύνει, κ᾿ ἔτσι βασανίζεται, δὲν ξέρει τί νὰ τὸ κάνῃ. Ἔ, κακορρίζικε ἄνθρωπε, τὸ ξεγύμνωσες, τὸ γύρισες ἀπὸ δῶ κι᾿ ἀπὸ κεῖ. Κ᾿ ἔπειτα, τί ἔκανες τάχα; Τὸ βρώμισες, τὸ μόλεψες, τὸ κουρέλιασες, τὸ ρεζίλεψες, κι᾿ ἀκόμα