" H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες."
Άρθρο 16, παράγραφος 2 του Ελληνικού Συντάγματος

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Μια ακόμη ιστορία που δεν σου δίδαξαν ΠΟΤΕ. Δημητράκης Δημητριάδης 14 Μαρτίου 1956: Πυροβολήθηκε από Άγγλο στρατιώτη κατά τη διάρκεια μαθητικής διαδήλωσης για την ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την Ελλάδα. ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ, ένα χρόνο μετά, ΑΠΑΓΧΟΝΙΖΟΥΝ τον μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη που έγραψε το ποίημα για τον μικρό Δημητράκη..

Πέτρα σε πέταγαν τα μικρά μου τα χέρια
σ' ένοιωθα λευτεριά να ματώνεις στ' αστέρια...



Ο Δημητριάδης Δημητράκης γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1949. Φονεύθηκε στις 14 Μαρτίου 1956 από Άγγλους, σε μαθητική διαδήλωση στη Λάρνακα. Γονείς ήταν ο Γεώργιος και η Παρασκευή Δημητριάδη. Είχε δύο αδέλφια τον Ανδρέα, την Σοφούλα και τον Κυριάκο.



Ο μικρός ήρωας όπως τον αποκαλούσε ο αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής, ήταν μόλις επτά χρονών, μαθητής στη Β΄ τάξη του Δημοτικού, όταν τον πυροβόλησε Άγγλος στρατιώτης κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Οι γονείς του ήταν χωρισμένοι, η μητέρα του έφυγε για την Αγγλία και ο Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του Χρυσταλλού Μιχαήλ Κουτέ και πουλούσε λουλούδια, για να εξασφαλίζει τα απαραίτητα. Ήταν παιδί ήρεμο, αλλά πολύ ριψοκίνδυνο.


9 Μαρτίου 1956. Οι άγγλοι, εντείνουν τη σκληρότητά τους απέναντι στον Αγώνα της ΕΟΚΑ.
Σε μια προσπάθεια να κάμψουν το φρόνημα του κυπριακού ελληνισμού, συλλαμβάνουν και εξορίζουν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον στρατολόγο της ΕΟΚΑ Παπασταύρο Παπαγαθαγγέλου, το Μητροπολίτη Κερύνειας Κυπριανό και το Γραμματέα της Μητρόπολης Κερύνειας Πολύκαρπο Ιωαννίδη. Τους εξορίζουν στις μακρινές Σεϋχέλλες.




Η Κύπρος όλη συγκλονίζεται. Η ΕΟΚΑ εντείνει τη δράση της. Οι μαθητές μας ξεχύνονται στους δρόμους. Θέλουν να διαμαρτυρηθούν, να φωνάξουν. Νοιώθουν το άδικο να τους πνίγει. Μαθητές και μαθήτριες σε Γυμνάσια και Δημοτικά σχολεία, με ελληνικές σημαίες στα χέρια, με κωδωνοκρουσίες, με συνθήματα, με πέτρες και ξύλα γεμίζουν τους δρόμους των πόλεων. Οι δυνάστες για άλλη μια φορά στέλνουν πάνοπλους στρατιώτες, να αντιμετωπίσουν την «απειλή» από τα άοπλα παιδιά. Ξέρουν καλά αυτό το ρόλο. Δε θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους και τις δακρυγόνες βόμβες. Το ΄χουν ξανακάνει άλλωστε.


Στη Λάρνακα τα παιδιά μαζεύονται στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Κτυπάνε τις καμπάνες. Ανεγείρουν πρόχειρα οδοφράγματα. Θέλουν να εμποδίσουν τους στρατιώτες να τα πλησιάσουν. Σε λίγο σμίγουν μαζί τους παιδάκια των Δημοτικών σχολείων με ελληνικές σημαιούλες στα αγνά τους χέρια. Στρατιωτικά αυτοκίνητα με πάνοπλους στρατιώτες καταφθάνουν. Ένα άγριο κυνηγητό των αθώων παιδιών αρχίζει. Ένα αυτοκίνητο κυνηγά μια ομάδα παιδιών. Την εγκλωβίζουν σ’ ένα δρόμο. Οι μικροί διαδηλωτές θα σκορπίσουν. Ένας όμως δε θα φύγει. Η ηλικία του του στερεί την γνώση του κινδύνου.
Ένα παιδάκι επτά μόλις χρόνων. Έπαιρνε μικρές πέτρες στο μικρό του χεράκι, τις πετούσε και φώναζε «Ένωση, Ένωση!», παρασυρόμενο από το πάθος και την αγωνιστικότητα των μεγαλύτερων  Να ΄ταν ένα είδος παιγνίδι αυτό το πράγμα για το παιδάκι; Να ‘ταν αντίσταση; Τι μπορούσε να ήταν αυτό το αθώο ξέσπασμα ενός επτάχρονου παιδιού;


Κι όμως, οι κατακτητές δε ντράπηκαν, δεν σεβάστηκαν την παιδική αθωότητα, δεν έδειξαν τον στοιχειώδη πολιτισμό. Ένας στρατιώτης σημάδεψε το παιδάκι και μια σφαίρα το πέτυχε στο πρόσωπο, πάνω από το μάτι. Στο δρόμο της Λάρνακας, που σήμερα έχει το όνομα «Οδός Δημητράκη Δημητριάδη», έπεφτε νεκρό το κορμάκι του. Ο επτάχρονου μαθητής και ανθοπώλης, που με ένα πανέρι συνήθιζε να πουλά λουλούδια στους δρόμους, άφηνε το αίμα του, στο ματωμένο κι από άλλους χώμα της σκλαβωμένης πατρίδας του, της Κύπρου μας.


Στην κηδεία του μικρού ήρωα τα κορίτσια χόρευαν το χορό του Ζαλόγγου και τραγουδούσαν


«Στη στεριά δε ζει το ψάρι 
κι ο ανθός στην αμμουδιά 
κι οι Σουλιώτισσες δεν ζούνε 
δίχως την ελευτεριά».

Η πόλη του Ζήνωνα, εκείνο το απόγευμα στις 14 Μαρτίου 1956, που έγινε η δολοφονία του μικρού Δημητράκη, νέκρωσε. Οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους και σκέφτονταν πόσες θυσίες χρειάζονταν ακόμη για την ελευθερία της Κύπρου. Αναρωτιόντουσαν πόσο αίμα χρειαζόταν να χυθεί ακόμη για να μεγαλώσει το δέντρο της Ελευθερίας στο μικρό μας νησί. Και μια Αγγλίδα που συνήθιζε να παίρνει κάθε πρωί λουλούδια από το μικρό Δημητράκη ξέσπασε σε λυγμούς σαν έμαθε για τη θυσία του μικρού αγγέλου. Το αγνό του αίμα έγραψε ανεξίτηλο το όνομά του στην ένδοξη ιστορία του τόπου μας.
Κι έγινε ο Δημητράκης Δημητριάδης ο μικρότερος ήρωας του Αγώνα της ΕΟΚΑ.


Εκείνες τις ώρες, ένας άλλος μαθητής, δέκα χρόνια μεγαλύτερος, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, από την Τσάδα της Πάφου έγραφε:

"Τα παιδιά στον Αγώνα

-Και συ σκλαβόπουλο, γιατί θλιμμένο στέκεις και θωρείς;
Μήπως να πολεμήσεις δεν μπορείς;

-Όπλο δεν έχω , Καπετάνιο.
-Να, τις κοτρώνες.
Αρκετές για σένα, τον μικρούλη.

Και αρπάζει ο ήρως ο μικρός,
ο πιο μικρότερος απ΄όλους,
κοτρώνες,
για να φέρει Λευτεριά. "




14 Μαρτίου 1957, ίδια μέρα, ένα χρόνο μετά,
ο ποιητής, αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α., μαθητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης
θυσιαζόταν για τον ίδιο λόγο...




για την Ελευθερία της Κύπρου και την Ένωσή της με την μάνα Ελλάδα!

Πόσο περίεργη είναι καμμιά φορά η ιστορία...

σχόλιο στο facebook από εδώ



από το facebook του Ιερού Λόχου 2012, εδώ

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

(α μέρος)
Η πλειοψηφία των εθνομαρτύρων του Κυπριακού έπους 1955-59 είχε φοιτήσει στα τόσο μα τόσο διαβληθέντα κατηχητικά σχολεία που καλλιεργούσαν και καλλιεργούν τα θρησκευτικά και εθνικά ιδεώδη κι όχι στα μαρξιστικά-εθνομηδενιστικά "φροντιστήρια" που εκκολάπτουν αποδομητές των εθνικοθρησκευτικών αξιών ποτισμένους με το διεθνιστικό δηλητήριο.

Στις ημέρες μας σύσσωμος ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να τιμά τη μνήμη των ηρώων της ΕΟΚΑ που ταπείνωσαν μία κραταιή αυτοκρατορία κατάγοντας καίριο πλήγμα στην απαίσια και αποκρουστική αποικιοκρατία.

Παλληκάρια στο άνθος της ηλικίας τους υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του επίσης διαβληθέντος απ τον εσμό των ψευτοπροοδευτικών και θολοκουλτουριαρέων στρατηγού Γεωργίου Γρίβα-Διγενή, του πανάξιου αυτού εθνικού μας ήρωα, με παράτολμο θάρρος και στέρεη αποφασιστικότητα και πυρπολούμενα από τα ιδανικά της εθνικής ελευθερίας και αυτοδιάθεσης έγραψαν σελίδες δόξας στη μαρτυρική νήσο του αποστόλου Βαρνάβα που κατέπληξαν τη διεθνή κοινή γνώμη, αναπτέρωσαν το ηθικό του λαού και συνέσφιξαν ακόμη περισσότερο τους δεσμούς μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.


Τότε όμως σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις της πατρίδας μας διοργανώνονταν ογκώδη και μαχητικά συλλαλητήρια για το μέγα θέμα της Κύπρου με πρωτοστατούντες τους μαθητές και τις μαθήτριες των σχολείων μας καθώς και τους φοιτητές και τις φοιτήτριες πολλοί απ τους οποίους και κακοποιήθηκαν απ την αστυνομία και χωροφυλακή της εποχής!
Οι Έλληνες παραθεωρώντας τις πολιτικές και κομματικές τους διαφορές έβγαιναν στους δρόμους προκειμένου να διαδηλώσουν με σθένος για την αυτοδιάθεση της ελληνικότατης Κύπρου μας!

Μπροστάρης σ' αυτούς τους αγώνες για μία ακόμη φορά η Εκκλησία της Ελλάδος με επικεφαλής τους αειμνήστους αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα Βλάχο, μητροπολίτη Λήμνου και κατόπιν Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο Χαραλάμπους και τον τότε αρχιμανδρίτη και μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Κοτσώνη, επίσης αισχρώς διαβληθέντα.

Το μείζον σε σπουδαιότητα Κυπριακό ζήτημα κυριαρχούσε στη δημόσια ζωή κι άφηνε τα ανεξίτηλα αποτυπώματά του σ' αυτήν. Και οι εφημερίδες της εποχής είχαν συντονίσει τη δημοσιογραφική τους δραστηριότητα με τα γεγονότα της Κύπρου.


Σήμερα όμως; Πώς άραγε τιμούμε τον επικό αντιαποικιοκρατικό, απελευθερωτικό κυπριακό αγώνα; Διοργανώνονται σχετικές σχολικές εορτές μνήμης; Γνωρίζουν οι μαθητές και μαθήτριές μας τίποτε σχετικά με εκείνη τη λαμπρή ιστορική σελίδα; Φρόντισαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να προβάλλουν τη θυσία των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και τη σπουδαιότητά της; Τα ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξαχρείωσης) τι πράττουν σήμερα πέρα απ το να υπογραμμίζουν τη βλακώδη, κέλτικης και φράγκικης προέλευσης, "πρωταπριλιά" στην οποία θριαμβεύει το ψεύδος με τραγικές πολλές φορές συνέπειες για την ομαλή κοινωνική ζωή;
Η πανεπιστημιακή-ακαδημαική κοινότητα τι πράττει
εν προκειμένω; Μήπως αιδημόνως σιωπά ρίχνοντας στον ωκεανό της λήθης το κυπριακό έπος όταν κάποιοι εκπρόσωποί της δεν το διαστρεβλώνουν κι όλας αποκαλώντας "τρομοκρατικό", άκουσον, άκουσον!!!, τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ;
Τα πολιτικά κόμματα πώς συμπεριφέρονται σε σχέση με τη σημερινή επέτειο; Γίνεται σχετική μνεία άραγε; Αλλά κι αν αυτή γίνεται πώς γίνεται και για ποιο σκοπό γίνεται; Πάλλουν τα σχετικά μηνύματα από φλογερή αγάπη για την Πατρίδα Ελλάδα και είναι ικανά να αναπτερώσουν το ηθικό του Ελληνισμού ή είναι άνευρα, άχρωμα, άοσμα και κινούμενα εντός των πλαισίων της συμβατικότητας;

Ανώνυμος είπε...

(β μέρος)
Αλλά και η Ελλαδική Εκκλησία, τιμά άραγε τη σχετική επέτειο όπως πρέπει; Ή μήπως έχει συμβιβαστεί κι αυτή με τη λήθη; Μήπως πάλι θα την ξελασπώσουν" κάποιοι μητροπολίτες που όχι μόνο εμφορούνται από εθνικοθρησκευτικά ιδεώδη (ο γράφων πιστεύει ότι όλοι οι Έλληνες επίσκοποι εμφορούνται απ αυτά) αλλά τα διατρανώνουν κι όλας αψηφώντας τα κοάσματα των ψευτοπροοδευτικών βατράχων;
Γιατί τελευταία μετά πολλής της λύπης παρατηρούμε κάποιους εκκλησιαστικούς ηγήτορες να εκτοξεύουν μύδρους κατά του εθνικισμού (που οπωσδήποτε είναι καταδικαστέος από χριστιανικής πλευράς σε αντίθεση με τον εθνισμό-πατριωτισμό που είναι επαινετέος) και να σιωπούν για τον κίνδυνο του ουσιαστικού αφελληνισμού (που πρέπει να ιδωθεί στο γενικότερο πλαίσιο του εθνικοθρησκευτικού μας αποχρωματισμού) που προωθείται από άθλια ΜΜΕ,κόμματα-πρώην αποκόμματα, πανεπιστημιακούς καθηγητές, εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, σχολικά εγχειρίδια- πραγματικά εργαλεία αποκοπής των μαθητών απ’ τις θρησκευτικές και εθνικές τους ρίζες, διάφορες αμαρτωλές ΜΚΟ και διεθνή ιδρύματα της συμφοράς τύπου Σόρος κ.ο.κ.;


Ο ελληνικός λαός έχει ανάγκη ηγετών που θα του εμπνεύσουν όραμα, που θα τον προαγάγουν καλλιεργώντας τις θρησκευτικές, εθνικές και ηθικές αξίες που στήριξαν το έθνος μας σε δύσκολες καμπές της Ιστορίας του και συνετέλεσαν στην επιβίωσή του κι όχι από ελεεινής ποιότητας πρωινάδικα και άθλια τουρκικά σήριαλς που τον αποχαυνώνουν και τον υπανθρωποποιούν!
Ούτε θα πρέπει μονοδιάστατα να καταλαμβάνει την επικαιρότητα η οικονομική κρίση που στη βάση της είναι ηθική και που ωθεί στην απελπισία, την παραίτηση, την απογοήτευση! Θα πρέπει να αντισταθούμε σθεναρά στους παγκοσμιοποιητές-νεοταξίτες και τα εγχώρια φερέφωνά τους που με λύσσα απεργάζονται τον αποχριστιανισμό και αφελληνισμό μας! Το χρωστούμε στις επόμενες γενιές αλλά και στους ηρωικούς μας προγόνους μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχουν οι άλκιμοι νέοι της ΕΟΚΑ!
Λ.Ν.

Παναγιώτης Τελεβάντος είπε...

Να είστε καλά που μας γνωρίσατε την συγκλονιστική ιστορία του μικρού Δημητράκη. Ντρέπομαι να πω ότι δεν την γνώριζα. Η Κυπρος ηταν ένα ηφαίστειο Ελληνικής λεβεντιάς στην οποία ακόμη και τα παιδάκια ήταν ήρωες

Ανώνυμος είπε...

Ψαλμόs 7os
> Γι’ αυτούς που έπαθαν από φοβία από τις φοβέρες και τις απειλές των κακών ανθρώπων.

Κύριε ο Θεός μου, επί σοι ήλπισα· σώσον με εκ πάντων των διωκόντων με και ρύσαι με. Μήποτε αρπάση ως λέων την ψυχήν μου, μη όντος λυτρουμένου, μηδέ σώζοντος. Κύριε ο Θεός μου, ει εποίησα τούτο, εί έστιν αδικία εν χερσί μου. Εί ανταπέδωκα τοις ανταποδιδούσι μοι κακά, αποπέσοιμι άρα από των εχθρών μου κενός. Καταδιώξαι άρα ο εχθρός την ψυχήν μου και καταλάβοι και καταπατήσαι εις γην την ζωήν μου και την δόξαν μου εις χουν κατασκηνώσαι. Ανάστηθι, Κύριε, εν οργή σου, υψώθητι εν τοις πέρασι των εχθρών σου. Και εξεγέρθητι, Κύριε ο Θεός μου, εν προστάγματι, ω ενετείλω και συναγωγή λαών κυκλώσει σε· και υπέρ ταύτης εις ύψος επίστρεψον. Κύριος κρινεί λαούς. Κρίνον με, Κύριε, κατά την δικαιοσύνην μου και κατά την ακακίαν μου επ΄ εμοί. Συντελεσθήτω δη πονηρία αμαρτωλών και κατευθυνείς δίκαιον, ετάζων καρδίας και νεφρούς ο Θεός. Δικαία η βοήθεια μου παρά του Θεού, του σώζοντος τους ευθείς τη καρδία. Ο Θεός κριτής δίκαιος και ισχυρός και μακρόθυμος και μη οργήν επάγων καθ΄ εκάστην ημέραν. Εάν μη επιστραφήτε, την ρομφαίαν αυτού στιλβώσει, το τόξον αυτού ενέτεινε και ητοίμασεν αυτό. Και εν αυτώ ητοίμασε σκεύη θανάτου, τα βέλη αυτού τοις καιομένοις εξειργάσατο. Ιδού ωδίνησεν αδικίαν, συνέλαβε πόνον και έτεκεν ανομίαν. Λάκκον ώρυξε και ανέσκαψεν αυτόν και εμπεσείται εις βόθρον, όν ειργάσατο. Επιστρέψει ο πόνος αυτού εις κεφαλήν αυτού και επί κορυφήν αυτού η αδικία αυτού καταβήσεται. Εξομολογήσομαι τω Κυρίω κατά την δικαιοσύνην αυτού και ψαλώ το ονόματι Κυρίου του Υψίστου.


Ψαλμόs 3os
> Για να φύγει η κακία από ανθρώπους, για να μη βασανίζουν άδικα τους συνανθρώπους τους.

Κύριε, τί επληθύνθησαν οι θλίβοντες με; πολλοί επανίστανται επ΄ εμέ. Πολλοί λέγουσι τη ψυχή μου· ουκ έστι σωτηρία αυτώ εν τω Θεώ αυτού. Συ δε, Κύριε, αντιλήπτωρ μου εί, δόξα μου και υψών την κεφαλήν μου. Φωνή μου προς Κύριον εκέκραξα και επήκουσε μου εξ όρους αγίου αυτού. Εγώ εκοιμήθην και ύπνωσα· εξηγέρθην, ότι Κύριος αντιλήψεται μου. Ού φοβηθήσομαι από μυριάδων λαού των κύκλω συνεπιτιθεμένων μοι. Ανάστα, Κύριε, σώσον με ο Θεός μου· ότι συ επάταξας πάντας τους εχθραίνοντας μοι ματαίως, οδόντας αμαρτωλών συνέτριψας. Του Κυρίου η σωτηρία και επί τον λαόν σου η ευλογία σου.

Δόξα.... Και νυν.... Αλληλούια.

Ανώνυμος είπε...

Πολύ συγκινητική η Ιστορία των 2 παιδιών και διδακτική...
Κι όπως διαβασα αλλού :
"Σήμερα, Επέτειος του ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΥ του ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΔΗ,
ο Διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ σε γονείς, μέλη της "Πατριωτικής Ένωσης Ελλήνων Πολιτών Ωραιοκάστρου", να καταθέσουν στεφάνι στην προτομή του ΗΡΩΑ, η οποία βρίσκετε στο προαύλιο του σχολείου"
Το στεφάνι κατατέθηκε αναγκαστικά στα εξωτερικα καγκελα του σχολείου.

Αυτοι ειναι οι "Σύμμαχοι" μας, αλλά δυστυχως δεν διδασκομαστε απο την Ιστορια και παμε να την ξαναπατήσουμε. Το ΝΑΤΟ κι Μερκελ νιπτουν τας χειρας τους για το θεμα των 2 στρατιωτικών μας, όπως προ ολιγων εβδομαδων και για την επιθεση στο ΓΑΥΔΟΣ, στα Ίμια.
Το ΝΑΤΟ χρειαζεται πολυ την Τουρκια (αλλά όχι τον Ερντογαν) και στους Γερμανους θα ερχοτανε γαντι ενα κουρεμα καταθεσεων ή χρεωκοπία μας με αιτιολογία πολεμικες συρραξεις και οχι με ευθυνη της Ευρωζώνης και του ευρω. Άλλωστε, παρολα τα success stories, δεν ειναι βιωσιμη η κατασταση ανευ κουρεματος χρεους που ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ (και ξεχαστηκε κι αυτο), όπως δικαιουμαστε και πολλά άλλα....

Σταύρος

Ανώνυμος είπε...

https://youtu.be/1rzXo8PdmKw

π.κλεομενης

κάλεσμα για πόλεμο και ο ίδιος αναλαμβάνει ηγέτης

ΒΗΜΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ είπε...

https://vimasaronikou.wordpress.com/2018/03/14/%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7%cf%82-14-%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%af%ce%bf%cf%85-1956-%cf%80%cf%85%cf%81/

Δημοσίευση σχολίου

Δεν επιτρέπονται σχόλια που συκοφαντούν κάποιο πρόσωπο, που περιέχουν υβριστικούς χαρακτηρισμούς κλπ.

Προσωρινά ενεργοποιήθηκε η προ-έγκριση επειδή υπήρξαν κρούσματα προσβλητικής συμπεριφοράς και οφείλουμε να διαφυλάξουμε την αξιοπρέπεια του ιστολογίου μας.
Για τον ίδιο λόγο λόγο ενεργοποιήσαμε να σχολιάζουμε μόνον όσοι έχουν κάπου προφίλ.

Γράψτε το σχόλιό σας και απλά περιμένετε λίγες ώρες μέχρι να το δείτε δημοσιευμένο.

Σχόλιο που τηρούν στοιχειώδη κανόνες ευπρέπειας είναι αυτονόητο ότι αποτελούν αφορμή διαλόγου και ουδέποτε θα λογοκριθούν.

Ανώνυμα σχόλια που επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ίδια χωρίς να προσθέτουν κάτι στην συζήτηση ενδέχεται να διαγραφούν για την διαφύλαξη της ποιότητας. Τα σχόλια δεν είναι πεδίο στείρας αντιπαράθεσης αλλά προβληματισμού και γόνιμου διαλόγου.