ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΟ 12ης-06-2026 ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος 02-07-2026
Ἡ Ἱ. Μητρόπολη Πειραιῶς στίς 12-06-2026 ἐξέδωσε ἀνακοινωθέν, ἀναφερομένη στήν ἐλαχιστότητά μου μέ τίτλο : «Ἡ ἀλήθεια γιά τήν ἀνακοίνωση τοῦ κληρικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Πρωτοπρεσβυτέρου Ἀγγέλου Ἀγγελακοπούλου.
Ὀφειλετικῶς καί καθηκόντως, μέ καρδιακό πόνο καί ἀγάπη, ταπείνωση καί ἀπάθεια, προσευχή, ἀκακία καί ἀνεξικακία, ἀμνησικακία καί συγχωρητικότητα, ἀναγκαζόμαστε νά ἐπάγουμε τά κάτωθι περί τῶν διαλαμβανομένων στήν ὡς ἄνω ἀνακοίνωση πρός ἀποκατάσταση τῆς ἀληθείας:
1. Γιά τήν «νομική ποινική πραγματικότητα», πού δῆθεν «ἀποκρύπτω», θά ἀποφανθεῖ τό Μονομελές Πλημμελειοδικείο Πειραιῶς, στήν ἐξ ἀναβολῆς δίκη, ἡ ὁποία προγραμματίστηκε γιά τίς 05 Ἀπριλίου 2027.
2. Τό σαλόνι τοῦ διαμερίσματος τοῦ μισθωμένου σπιτιοῦ, στό ὁποῖο διαμένω, δέν ἀποτελεῖ χώρο λατρείας καί ὡς ἐκ τούτου δέν ἐμπίπτω στόν ἀσαφή, προβληματικό, ἀντισυνταγματικό καί ἀσύμβατο μέ τά εὐρωπαϊκά νομικά δεδομένα Ν.5224/2025. Δέν ἔπηξα σ’ αὐτό θυσιαστήριο, οὔτε δημιούργησα Ἱερό Ναό, οὔτε ἔπραξα κάτι παρ’ ἐνορίαν. Ὁ χώρος στό σπίτι μου εἶναι ἕνας μή ἐγκαινιασμένος χώρος καί συνεπῶς δέν θεωρεῖται Ἱερός Ναός. Σύμφωνα μέ τήν ὑπάρχουσα νομολογία, τέτοιος χώρος δέν ἔχει τήν βασική ἐκκλησιαστική προϋπόθεση τῆς πλήρους ἐκκλησιαστικῆς ἀναγνώρισης ὡς Ἱερός Ναός, πού εἶναι τά θυρανοίξια ἤ τά ἐγκαίνια, καί στερεῖται τῆς πνευματικῆς καί λειτουργικῆς ἰσχύος, πού ἀποκτᾶ ἕνας κανονικά ἐγκαινιασμένος ναός. Ἐπίσης, ὁ χώρος στό σπίτι μου δέν ἔχει τίποτε ἀπ΄ ὅσα ἔχει ἕνας Ἱερός Ναός (δηλ. Ἱερό - Ἅγιο Βῆμα, Ἁγία Τράπεζα, Προσκομιδή, Κόγχη Ἱεροῦ, Τέμπλο, Σολέα, Ψαλτήρια, Κυρίως Ναό, Παγκάρια, Τοιχογραφίες, Ἁγιογραφίες, Πολυελαίους).
3. Ὁ ἰσχυρισμός ὅτι διώκομαι γιά λόγους ὀρθοδόξου πίστεως, καθώς ἔγραψα στήν ἀνακοίνωση γιά τήν δίκη, εἶναι ἰσχυρός, ἀληθέστατος καί προφανέστατος. Καί εἶναι ὁ οὐσιώδης λόγος τῆς δίωξής μου, δηλ. ἡ τήρηση καί ἐφαρμογή τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, τοῦ 31ου Ἀποστολικοῦ καί τοῦ 15ου τῆς Πρωτοδευτέρας (ΑΒ΄) Συνόδου, τουτέστιν ἡ κατά πάντα νόμιμη, Ἁγιοπνευματική, Ἀποστολική, Ἱεροκανονική, Συνοδική καί Ἁγιοπατερική διακοπή μνημονεύσεως. Ἡ κατηγορία περί «παράνομης λειτουργίας χώρου λατρείας» εἶναι τό προπέτασμα καπνοῦ.
Ὁ ἴδιος ὁ Μητρ. Πειραιῶς στήν μηνυτήρια ἀναφορά του πρός τόν Προϊστάμενο Εἰσαγγελίας Πρωτοδικῶν Πειραιῶς, ἀφοῦ ἀναφέρει ὅτι ἔχω ἀποτειχιστεῖ ἀπό τήν οἰκεία μου ἐκκλησιαστική ἀρχή καί δέν μνημονεύω τό ὄνομά του, προτείνει ὅπως, μέ ἐντολή τοῦ Εἰσαγγελέα, ἡ ἀρμόδια Ἀστυνομική Ἀρχή, μέ τήν παρουσία Εἰσαγγελικοῦ Λειτουργοῦ, νά μεταβεῖ στό διαμέρισμά μου, νά μέ συλλάβει ἐπ’ αὐτοφόρῳ καί νά μοῦ ἐπιβληθοῦν τά προβλεπόμενα ἀπό τό Νόμο, ἐπιφυλλασσόμενος γιά τήν ἄμεση Κανονική καί Πειθαρχική, μετά ταῦτα, δίωξή μου, μέ βάση πάντα τόν γνωστό δεσποτοκρατικό, ἀπαρχαιωμένο καί μεσαιωνικό, 94 ἐτῶν νόμο 5383/1932, ὅπου ὁ καταγγέλων εἶναι, ἐνδεχομένως καί κατά πᾶσα πιθανότητα, ὁ ἴδιος καί ὁ Πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου-καταδικαστηρίου ἤ κάποιοι ἄλλοι ὁμόφρονες συνάδελφοί του. Πῶς ἀλλιῶς μπορεῖ νά ἐξηγηθεῖ αὐτή ἡ πρόταση τοῦ μητροπολίτου;
4. Ἡ Ἱ. Μητρόπολη ἀναφέρει μέν ὅτι ἔχω ἀποτειχιστεῖ καί δέν μνημονεύω, ἀποκρύπτει, ὅμως, τό γιατί. Παραλείπει ἐντελῶς τό αἰτιολογικό ὑπόβαθρο. Διέκοψα τήν μνημόνευση (ἀποτειχίστηκα) λόγῳ τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος.
Ἡ αἰτία τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τοῦ Μητρ. Κυθήρων ὑπ’ ἐμοῦ περιγράφεται πλήρως καί λεπτομερειακῶς στό κείμενό μου «Ἡ ἀποτείχισίς μου λόγῳ τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος».
Τό κείμενο αὐτό τό ἀπέστειλα στόν ἴδιο τόν Μητρ. Κυθήρων μέσῳ τῆς γραμματείας στίς 28-04-2020, τό ὁποῖο πρωτοκολλήθηκε μέ ἀριθμό πρωτοκόλλου 271/29-04-2020, καί τό δημοσίευσα λίγο ἀργότερα στό ἱστολόγιό μου https://sotiriosnavs.com/i-apoteichisis-moy-logo-toy-oykranikoy/
Ἀπό τότε βέβαια μέχρι σήμερα, δηλ. ἐπί ἕξι χρόνια, δέν ἔχω λάβει καμμία ἐπ’ αὐτοῦ ἀπάντηση ἀπό τόν Μητροπολίτη, παρά μόνο τήν ἀποστολή τοῦ 223/07-04-2020 Ἀπολυτηρίου Γράμματός μου, στό ὁποῖο βεβαίως ἀπήντησα μέ ἕτερο κείμενό μου ὑπό τόν τίτλο «Κριτική στό Ἀπολυτήριο τοῦ Σεβ. Μητρ. Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων κ.κ. Σεραφείμ».
Καί αὐτό τό κείμενο τό ἀπέστειλα στόν ἴδιο τόν Μητρ. Κυθήρων μέσῳ τῆς γραμματείας στίς 28-04-2020, τό ὁποῖο πρωτοκολλήθηκε μέ ἀριθμό πρωτοκόλλου 272/29-04-2020, καί τό δημοσίευσα λίγο ἀργότερα στό ἱστολόγιό μου https://sotiriosnavs.com/kritiki-sto-apolytirio-toy-sevasmiot-2/ Καί ἐπ’ αὐτοῦ βεβαίως ἐτηρήθη σιγή ἰχθύος.
Ἑπομένως, γιά νά ἀποκτήσει κανείς πλήρη εἰκόνα γιά τήν ὑπ’ ἐμοῦ διακοπή μνημονεύσεως, τό ὀρθό καί λογικό εἶναι νά μελετήσει τήν ὁλοκληρία τῶν κειμένων μου καί ὄχι νά προβάλλει κάποια μόνο κομμάτια τους, ἀποκόπτοντάς τα ἀπό τήν συνάφειά τους, κατά τό συμφέρον, ὅπως πράττει ἡ Μητρόπολη. Εἰδάλλως θά ἐξάγει αὐθαίρετα συμπεράσματα.
5. Διαρυγνύει τά ἰμάτιά της ἡ Μητρόπολη γιά τό φτωχό πλήν εὐλογημένο ἀπό τόν Τρισάγιο Θεό σπιτάκι μου, γιά τό σαλόνι τοῦ διαμερίσματος τοῦ 3ου ὀρόφου πολυκατοικίας, τό ὁποῖο ἀποκαλεῖ «ψευδο-ἱερό Ναό».
Ἀναρωτιέμαι : Μήπως τά πράγματα ὑπερβάλλονται;
Περιποιεῖ τιμή σέ ὁλόκληρο μητροπολίτη, πού διαμένει στό πολυτελέστατο «Μαρινάκειο Μέλαθρο», πού τόν πολυχρονίζουν, τοῦ ψάλλουν τήν φήμη καί τόν μνημονεύουν ὅλοι καί οἱ 100 περίπου ἱερεῖς σέ ὅλους καί τούς 30 περίπου Ναούς τῆς μητροπολιτικῆς του περιφερείας (Πειραιεύς, Δραπετσώνα, Ρέντη, Νέο Φάληρο), πού ἔχει τόση μεγάλη ἐμβέλεια, νά ἀσχολεῖται τόσο ἐπισταμένως μ’ ἕνα φτωχό διαμέρισμα μόλις 70 τ.μ. καί μ’ ἕνα μικρότερο σαλόνι μόλις 25 τ.μ. περίπου;
Μήπως ταυτίζεται ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία, ὡς πίστη καί ζωή, μέ τήν κρατική καί μητροπολιτική ἐγγραφή καί τήν ἀρχιτεκτονική ἑνός Ναοῦ, καί ὄχι μέ τήν θεοφάνεια καί φωτοφάνεια τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐν τῷ μέσῳ δύο ἤ τριῶν συνηγμένων στό ὄνομά Της, πού τήν προσκυνοῦν ἐν Πνεύματι καί Ἀληθείᾳ;
Ἄς ὑπενθυμίσουμε στό σημεῖο αὐτό τήν πράξη μερικῶν διωκομένων καί γι’ αὐτό μεγάλων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας :
α) Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, μετέτρεψε τήν ἔπαυλη, πού τοῦ ἔδωσε ἡ ξαδέλφη του Θεοδοσία γιά κατοικία σέ Ἐκκλησία, τήν ὁποία ὀνόμασε «Ἀναστασία» (σκηνή γιά τήν ἀνάσταση τῆς πίστεως), ὅπου ἐκφώνησε τούς πέντε Θεολογικούς του λόγους.
β) Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος Ἐπίσκοπος Μεδιολάνων, περνώντας τόν Τίβερη, προσκεκλημένος στό σπίτι κάποιας ἐπιφανεστάτης κυρίας προσέφερε τήν θυσία κατ’ οἴκον. Καί
γ) ὁ ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ρῶσσος ὁ ἰατρός καί ὁμολογητής, Ἀρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως καί Κριμαίας, μετέτρεψε τό διαμέρισμα στό σπίτι κάποιου εὔπορου ἀνθρώπου, ὀνόματι Ζαμπόγιε, στό Γενισέισκ σέ Ἐκκλησία.
Μήπως, πηγαίνοντας κόντρα στήν πρακτική τῶν Ἁγίων, γινόμαστε μισάγιοι, ἁγιομάχοι καί πατρομάχοι;
Ἄλλωστε, σήμερα ὁ ἐνσυνείδητος Ὀρθόδοξος Χριστιανός σέ ποιούς Ναούς νά καταφύγει, ὅταν δέν ἀκούγεται πλέον ἐν πολλοῖς σ’ αὐτούς γνήσιος καί αὐθεντικός ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ;
- Ὅταν δέν ἀκούγεται πλέον ἐν πολλοῖς γνήσιο θεολογικό, δογματικό, ἀντιαιρετικό, ἀντιοικουμενιστικό καί ὀρθόδοξο ἠθικό κήρυγμα;
- Ὅταν μέσα στούς Ναούς ὑπάρχουν συστήματα παρακολούθησης μέ κάμερες;
- Ὅταν μέσα στούς Ναούς ὑπερπερισσεύουν τά παγκάρια καί τά κυτία διά τόν ὀβολόν καί οἱ ἐκθέσεις πραματειῶν πρός πώληση;
- Ὅταν οἱ Ναοί μετατράπηκαν σέ ἐμβολιαστικά κέντρα, σέ χώρους συνεδρίων, σέ βῆμα τῶν πολιτικῶν, σέ μπουζουκτζίδικα, σέ ὄπερα, σέ τραγουδιστικούς χώρους μέ μικτές χορωδίες καί κοσμικά ἄσματα;
- Ὅταν μέσα στούς Ναούς χάνεται ἡ ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα μέ τήν ἀπαγγελία καί ψαλμώδηση τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων καί τῆς Θείας Λειτουργίας στά νεοελληνικά;
- Ὅταν μέσα στούς Ναούς βαπτίζονται παιδιά ὁμοφυλοφίλων;
- Ὅταν κορίτσια πλέον ὡς παπαδάκια ἐνδύονται μέ ράσο καί εἰσέρχονται μέσα στό Ἅγιο Βῆμα;
- Ὅταν εἰσέρχονται μέσα στούς Ναούς ἀνενόχλητοι οἱ σοδομονομῖτες;
- Ὅταν μέσα στούς Ναούς προσκαλοῦνται καί εἰσέρχονται ἀνενόχλητοι οἱ πάσης φύσεως αἱρετικοί (παπικοί, προτεστάντες, μονοφυσῖτες, γυναῖκες «ἱέρειες» καί «ἐπισκοπῖνες») καί ἀλλόδοξοι μέ σκοπό τίς ἀντικανονικές συμπροσευχές;
- Ὅταν… Ὅταν… Ὅταν….
- Ὁταν τέλος οἱ Ναοί ἔχουν βεβηλωθεῖ καί ἀποϊεροποιηθεῖ καί κατήντησαν «διδασκαλεῖα ἀσεβείας», κατά τήν προσφυῆ ἔκφραση τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου;
Ἰσχυρότατη πάντως παραμένει ἡ νουθεσία τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου : «Ἐάν ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή αὐτούς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἤ μετ’ αὐτούς ἐμβληθῆναι, ὡς μετά Ἄννα καί Καϊάφα εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός».
6. Οἱ Ἱεροί Κανόνες, πού ἐπικαλεῖται ἡ Ἱ. Μητρόπολη στό ἀνακοινωθέν (31ος Ἁγίων Ἀποστόλων, 5ος Ἀντιοχείας, 10ος Καρθαγένης, 2ος και 31ος τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου) εἶναι ἐκτός πλαισίου καί πραγματικότητας. Ἀφοροῦν μόνο τήν διοικητική τάξη καί τό σχίσμα, δηλαδή τήν δημιουργία ξεχωριστῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας.
Ἡ ἐλαχιστότητά μου δέν ἴδρυσε ἄλλη «ἐκκλησία», δέν ἔκανε ἄλλη σύνοδο, δέν ἀποσχίσθηκε, δέν δημιούργησε σχίσμα, δέν χειροτόνησε κληρικούς, δέν ἐξέλεξε, οὔτε χειροτόνησε ἐπίσκοπο, οὔτε αὐτοχειροτονήθηκε σέ ἐπίσκοπο, δέν προσχώρησε σέ σχισματικές καταστάσεις (ζηλωτικός παλαιοημερολογιτισμός).
Ἡ ἐφαρμογή Κανόνων περί σχίσματος σέ μή σχισματικό κληρικό εἶναι νομική ὑπερβολή καί θεολογική ἀνακρίβεια.
Οἱ Κανόνες αὐτοί προορίζονται γιά αἱρετικούς καί σχισματικούς, ὄχι γιά ὀρθοδόξους κληρικούς, πού δικαιολογημένα, λόγῳ ἐκκλησιαστικῆς – δογματικῆς διαφορᾶς προέβησαν σέ διακοπή μνημονεύσεως, κατά τούς Κανόνες.
7. Μετά ταῦτα, ἐρωτᾶται κάθε καλόπιστος καί ἐχέφρων ἄνθρωπος περί «διακρατήσεως τῆς ὀρθόδοξου πίστεως», ὅπως ἀναφέρει τό ἀνακοινωθέν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, τά κάτωθι :
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ ἀποστολή ἀναμνηστικοῦ δώρου ἀπό τόν Μητροπολίτη ψηφιδωτοῦ πορτρέτου πρός τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὅταν ὁ τελευταῖος ἀποτελεῖ ἀποδεδειγμένα τόν πρωτεργάτη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στόν Ὀρθόδοξο χῶρο;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ παρουσία τοῦ Μητροπολίτου στή Βουλή στίς 05-05-2026, προκείμενου ν’ ἀκούσει τήν ὁμιλία τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, καί ἡ ἀφωνία του, ὅταν ὁ τελευταῖος προέβαλλε, μέσῳ τῆς ὁμιλίας του, γι’ ἀκόμη μία φορά, τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, παρά τήν ὀρθή, δίκαιη καί ἐλεγκτική στάση, πού τηροῦσε ὁ ἴδιος στήν ἀρχή, μέ πληθώρα ἄρθρων καί διοργάνωση ἡμερίδος, στήν ὁποία συμμετεῖχε τότε καί ὁ γράφων ὡς εἰσηγητής;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως οἱ ἀντικανονικές συμπροσευχές τοῦ Μητροπολίτου μέ ἐκπροσώπους τῆς κατεγνωσμένης αἱρέσεως τοῦ παπισμοῦ, μέ πρόσφατο παράδειγμα τήν συμπροσευχή μέ καρδινάλιο, κατά τόν Ἑσπερινό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στήν Πνύκα στίς 29-06-2026, παρά τά ὀρισθέντα ὑπό τῶν Συνόδων, τῶν Ἱερῶν καί Θείων Κανόνων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, τοῦ στόματος τοῦ Χριστοῦ, πού ὀρίζει ὅτι «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὦν αὐτοκατάκριτος»;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ δήλωση τοῦ Μητροπολίτου ὅτι Ἑβραῖοι καί «Ρωμαιοκαθολικοί» εἶναι ἀδελφοί τῶν Ὀρθοδόξων, παρά τά διατεταγμένα ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἀπό τόν Μητροπολίτη διημέρου καί ὄχι τριημέρου, παρά τά διαλαμβανόμενα στίς Ἅγιες Γραφές καί τό Σύμβολο τῆς Πίστεως;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ ἀποδοχή ἀπό τόν Μητροπολίτη, ἐπί ἐποχῆς κορώνα-ἰοῦ, τοῦ καισαροπαπισμοῦ, τοῦ σφραγίσματος τῶν Ναῶν, τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν πιστῶν ἀπ’ αὐτούς, τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων καί τῆς μασκοφορίας ἐντός τῶν Ναῶν;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ μασκοφορία τοῦ Μητροπολίτου, ὁ ἐμβολιασμός του, καί οἱ ὑβριστικοί χαρακτηρισμοί του ἐναντίον ὅσων ἔχουμε τοποθετηθεῖ κατά τοῦ ἐμβολιασμοῦ;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ μή ὕπαρξη ἤ ἀφαίρεση τοῦ Ἑσταυρωμένου σέ ἐνίους ναούς τῆς Μητροπόλεως, παρά τήν ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ νομικιστική «θεολογία», πού ἐκφράζει ὁ Μητροπολίτης γενικῶς, καί ἰδίως περί τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος, παρά τήν ὀρθή στάση, πού τηροῦσε στήν ἀρχή στό ἐν λόγῳ ζήτημα;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ τιμή, πού ἀποδίδει ὁ Μητροπολίτης σέ ἐγνωσμένους τέκτονες (μασόνους), παρά τίς Ἐγκυκλίους (1933, 1972 καί 1996) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τοῦ Τεκτονισμοῦ (μασονίας), καί τήν πάλαι ποτέ σκληρή πολεμική του ἐναντίον του;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ὁ ὑπερτονισμός ἀπό τόν Μητροπολίτη τῶν ἐκκλησιαστικῆς τάξεως Κανόνων ἔναντι τῶν δογματικῆς φύσεως τοιούτων, ἐνῶ ἰσχύει τό ἀκριβῶς ἀντίθετο;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἡ τέλεση ἀρχαίων Θείων Λειτουργιῶν ἀπό τόν Μητροπολίτη, ὅπως π.χ. ἡ Θεία Λειτουργία τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν, πού τέλεσε τήν Κυριακή 28 Ιουνίου 2026, στόν Ἱ. Ν. Ἁγίου Νικολάου, συμπολιούχου Πειραιῶς, μεταφέροντας τήν Ἁγία Τράπεζα ἀπό τό Ἅγιο Βῆμα στόν Σολέα καί ἱερουργώντας κατ’ἐνώπιον τοῦ λαοῦ πρός δυσμάς, πρᾶγμα μή ἐπιτρεπτόν καί ἐγγίζον τόν παπικό τρόπο τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας, παρά τήν σαφή ὀδηγία τῶν ἁγίων Πατέρων καί ἰδίως τοῦ μεγάλου δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ περί προσκυνήσεως πρός Ἀνατολάς;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ σέ κάθε Θεία Λειτουργία, ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Τραπέζης, πάνω ἀπό Τίμιο καί Πανάχραντο καί Πανακήρατο καί Ζωηρό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μνημόνευση ἀπό τόν Μητροπολίτη τῆς Ἱερᾶς αὐτοῦ Συνόδου ὡς ὀρθοτομούσης τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἡ τελευταία υἱοθετεῖ, ἀναγνωρίζει καί ἐφαρμόζει de facto τήν παναίρεση τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τίς αἱρετικές ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), τό Οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο, τόν Καισαροπαπισμό, τόν κοβιντοεμβολιασμό, τήν ἀλλοίωση τοῦ Πάσχα, τίς νέες ψηφιακές ταυτότητες, τόν Προσωπικό Ἀριθμό κ.ἄ.;
Εἶναι διακράτηση τῆς Ὀρθοδοξου Πίστεως ἡ πολεμική τοῦ Μητροπολίτου ἐναντίον τῆς ἐφαρμογῆς τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, τοῦ 31ου Ἀποστολικοῦ καί τοῦ 15ου τῆς ΑΒ΄ Συνόδου περί διακοπῆς μνημονεύσεως (ἀποτειχίσεως) καί ὁ διωγμός ὅσων τήν ἐφαρμόζουν, πηγαίνοντας κόντρα στό τρίτο Θεῖο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τό Ἅγιον Πνεῦμα, στούς ἁγίους ἐνδόξους καί πανευφήμους Ἀποστόλους, στόν Συνοδικό θεσμό, στούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες, στόν ἐν ἁγίοις πατέρα ἡμῶν Φώτιο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τόν Μεγάλο καί τούς ὑπολοίπους συνοδικούς πατέρες καί στούς ἁγίους Πατέρες, πού τήν καθιέρωσαν καί τήν ἐφήρμοσαν;
Εὐλογοῦνται ἄραγε ἀπό τόν Θεό τέτοιες καί ἄλλες ἀντορθόδοξες καί ἀντικανονικές ἐνέργειες, πού παραβαίνουν τό Νόμο τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ;
8. Ἐπειδή τό ἀνακοινωθέν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως στρέφει ἐναντίον μου τόν 31ο Ἱερό Ἀποστολικό Κανόνα, πού καθιερώνει τήν ἱερά ἀποτείχιση, καταθέτουμε τά ἑξῆς :
Ὅπως ἡ διαφύλαξη τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται, κατά τό ἄρθρο 120 παρ. 4 τοῦ Συντάγματος στόν πατριωτισμό τῶν Ἑλλήνων, ἔτσι καί οἱ Ἱεροί Κανόνες (31ος Ἀποστολικός, 15ος της ΑΒ΄ Πρωτοδευτέρας κ.ά.) προβλέπουν τήν δυνατότητα ἀποστασιοποίησης (ἀποτείχισης) κληρικῶν καί πιστῶν ἀπό Ἐπισκόπους καί Προκαθημένους Ἐκκλησιῶν, πού κατηγοροῦνται γιά ἀπόκλιση ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ὑφίσταται θεσμικό a priori ἀλάθητο προσώπων ἤ ἀξιωμάτων.
Ὁ 31ος Ἱερός Ἀποστολικός Κανών διορίζει ἐπακριβῶς ὅτι : «Εἴ τις πρεσβύτερος, καταφρονήσας τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, χωρὶς συναγάγῃ, καὶ θυσιαστήριον ἕτερον πήξῃ, μηδὲν κατεγνωκώς τοῦ ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ, καθαιρείσθω, ὡς φίλαρχος…».
Ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρμηνεύοντας τόν παραπάνω Ἱερό Κανόνα, ἀναφέρει μεταξύ άλλων : «Ὅποιος Πρεσβύτερος ἤθελε καταφρονήσῃ τόν ἰδικόν του Ἐπίσκοπον, καί χωρίς νά γνωρίσῃ αὐτόν πῶς σφάλλει φανερά ἤ εἰς τήν εὐσέβειαν ἤ εἰς τήν δικαιοσύνην˙ ταὐτόν εἰπεῖν, χωρίς νά γνωρίση αὐτόν πῶς εἶναι φανερά ἤ αἱρετικός ἤ ἄδικος, ἤθελε νά συμμαζώνῃ κατ’ἰδίαν τούς Χριστιανούς, καί κτίσας ἄλλην ἐκκλησίαν, ἤθελε λειτουργῇ εἰς αὐτήν ξεχωριστά, χωρίς τήν ἄδειαν καί γνώμην τοῦ Ἐπισκόπου του, ὁ τοιοῦτος ὡς φίλαρχος, ἄς καθαίρηται». Τά παραπάνω σημαίνουν πώς, ἄν ὁ ἐπίσκοπος σφάλλει φανερά ἤ στήν εὐσέβεια ἤ στήν δικαιοσύνη, ἄν εἶναι φανερά αἱρετικός ἤ ἄδικος, ὁ πρεσβύτερος ἐπιτρέπεται νά κάνει αὐτά, πού, ὅταν δέν συντρέχουν οἱ ἀνωτέρω δύο λόγοι, ἀπαγορεύει ὁ Κανόνας.
Ἀπό ὅσα, λοιπόν, καταγράφηκαν στήν ἀνωτέρω 7η παράγραφο, δέν συνεπάγεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς πρόδηλα καί κατά συρροήν καταπατᾶ ἐν τῇ πράξει τούς δογματικῆς φύσεως Ἱερούς καί Θείους Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, δηλ. τό Σύνταγμα τῆς Ἐκκλησίας μας, καί βεβαιότατα ἐμπίπτει στούς Ἱερούς Κανόνες 31ο Ἀποστολικό, πού προαναφέραμε, καί τόν 15ο τῆς ΑΒ΄ Συνόδου;
Δέν καταγινώσκεται ὁ Μητροπολίτης γιά θέματα εὐσεβείας, δηλ. πίστεως, καί δικαιοσύνης, δηλ. ἀδίκους διωγμούς (31ος), καί γιά αἵρεση, κηρυττομένη υπ’ αὐτόν δημοσίᾳ καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας (15ος);
Δέν ὑπερβαίνουν κατά πολύ καί δέν ἔχουν πολύ βαρύτερη σημασία οἱ δογματικῆς φύσεως Κανόνες ἀπό τούς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως Κανόνες, τούς ὁποίους ἡ Ἱ. Μητρόπολη προβάλλει εἰς βάρος τῶν πρώτων, καί μετατρέπει τούς Κανόνες σέ κανόνια ἐναντίον μου;
Μήπως τελικά ὁ Κανόνας στρέφεται ἀποκλειστικά καί μόνο ἐναντίον τοῦ Μητροπολίτου καί ὄχι ἐναντίον ἐμοῦ;
Ταῦτα πάντα ὀφειλετικῶς καί καθηκόντως, μέ πόνο καί ἀγάπη, ταπείνωση καί ἀπάθεια, προσευχή, ἀκακία καί ἀνεξικακία, ἀμνησικακία καί συγχωρητικότητα, μέ σκοπό τήν μετάνοια καί τήν σωτηρία.
Επιλογή φωτογραφιών: Ιστολόγιο opaidagogos
Προηγήθηκε η ανάρτησή μας:
Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»
