Απλές σκέψεις πόνου και αγωνίας … Ιέρεια (754) - Νίκαια (787) - Κωνσταντινούπολη (2016). "Τοπικές", "Οικουμενικές" και "ληστρικές" Σύνοδοι.

π. Αναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος
Πρωτοπρεσβύτερος
Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών
τηλ. 6945-377621 - agotsopo@gmail.com

Πάτρα, 11 Οκτωβρίου 2015

Απλές σκέψεις πόνου και αγωνίας …

Ιέρεια (754) - Νίκαια (787) - Κωνσταντινούπολη (2016)

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη τής Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Κάθε εορτή Οικουμενικής Συνόδου είναι αφορμή για ουσιαστική εμβάθυνση στα θέματα πίστεως, διότι οι Σύνοδοι συγκαλούνταν κυρίως και πρωτίστως για την αντιμετώπιση ζητημάτων που αφορούσαν στην Ορθόδοξη πίστη μας.

Με αφορμή λοιπόν αυτή την εορτή τής Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου ας προσπαθήσουμε να εξετάσουμε τι είναι Σύνοδος και μάλιστα Οικουμενική; Ποια η θέση της στην Εκκλησία μας; Όλες οι σύνοδοι είναι αλάθητοι ή μπορεί και να σφάλλουν σε θέματα πίστεως; Ασφαλώς τα ζητήματα αυτά είναι ιδιαιτέρως σοβαρά και ευαίσθητα, αν, μάλιστα, τα προσεγγίσουμε σε σχέση με τις σημερινές εκκλησιαστικές εξελίξεις σε πανορθόδοξο επίπεδο, και δεν είναι δυνατό να εξαντληθούν στα πολύ περιορισμένα πλαίσια ενός σημειώματος. Ας προσπαθήσουμε όμως με τις πρεσβείες των Αγίων Πατέρων να τα θίξουμε ακροθιγώς, αφού άλλωστε η Ζ΄ Οικουμενική μάς δίνει πολλές αφορμές και απαντήσεις.

«Ἐκκλησία συστήματος καί συνόδου ἐστίν ὂνομα», σημειώνει επιγραμματικά ο Ι. Χρυσόστομος. Σύμφωνα με τη διατύπωση αυτή, η έννοια της Συνόδου δεν περιορίζεται στο όργανο διοικήσεως της Εκκλησίας, αλλά εκτείνεται σε κάτι πολύ βαθύτερο ^. είναι ο τρόπος υπάρξεως της Εκκλησίας.

Για το λόγο αυτό, ακόμα και στην πρώτη Εκκλησία, παρά την προσωπική παρουσία τής μοναδικής αυθεντίας των Αποστόλων, η Εκκλησία συνήλθε σε Αποστολική Σύνοδο για να αντιμετωπίσει τα σοβαρότατα προβλήματα που εμφανίστηκαν στη ζωή της. Και αυτή η πρώτη Σύνοδος με την περίφημη διατύπωσή της «ἒδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν», αποτέλεσε την απαρχή του συνοδικού θεσμού στη ζωή της Εκκλησίας.

Οι Σύνοδοι διακρίνονται σε τοπικές και Οικουμενικές. Τοπικές χαρακτηρίζονται οι Σύνοδοι οι οποίες εκφράζουν μία τοπική Εκκλησία (π.χ. Πατριαρχείο ή Αυτοκέφαλη Εκκλησία), ή περισσότερες της μίας τοπικές Εκκλησίες και των οποίων οι αποφάσεις έχουν εφαρμογή μόνο στα όρια των Εκκλησιών που συμμετέχουν, ενώ Οικουμενικέςχαρακτηρίζονται οι Σύνοδοι στις οποίες συμμετείχε και εκφράστηκε ολόκληρη η Εκκλησία του Χριστού.

Η Οικουμενική Σύνοδος αποτελεί την κατ’ εξοχήν αλάνθαστη έκφραση της Εκκλησίας. Για το λόγο αυτό οι αποφάσεις της, δογματικές και κανονικές, δηλ. σε θέματα πίστεως και εκκλησιαστικής τάξεως, έχουν υποχρεωτική εφαρμογή σε όλη την Εκκλησία, σε όλους τους πιστούς. Όποιος, ανεξάρτητα από τη θέση του στην εκκλησιαστική ιεραρχία, περιφρονεί και δεν αναγνωρίζει απόφαση Οικουμενικής Συνόδου δεν μπορεί να είναι μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και υφίσταται τις κανονικές και πνευματικές κυρώσεις που έχουν ορίσει οι Πατέρες.

Στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας έχουν αναγνωριστεί Επτά Σύνοδοι ως Οικουμενικές, ενώ άλλες δύο που συνήλθαν στην Κωνσταντινούπολη, οι επί Μ. Φωτίου (879-880) και επί Αγ. Γρηγορίου Παλαμά (1351) αναγνωρίζονται μεν από την εκκλησιαστική συνείδηση ως Η΄ και Θ΄ Οικουμενικές, εκκρεμεί όμως η τυπική αναγνώρισή τους.

ΝΙΚΑΙΑ - 787 μ.Χ.

Η εορταζομένη σήμερα Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Στ΄ και τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία το 787 στη Νίκαια της Βιθυνίας (απέναντι από την Κωνσταντινούπολη). Στη Σύνοδο συμμετείχαν αντιπρόσωποι από όλες τις τοπικές Εκκλησίες που εκπροσωπούσαν ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού. Ο αριθμός των Πατέρων της Συνόδου ήταν 350 εκ των οποίων 130 ήσαν αρχιμανδρίτες, ηγούμενοι και μοναχοί, οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στη Σύνοδο. Κεντρικό ρόλο στη Σύνοδο είχε ο πρόεδρός της Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Άγ. Ταράσιος.

Η Σύνοδος στη δογματική της απόφαση, στον «Όρο», καθόρισε ότι οι χριστιανοίλατρεύουμε αποκλειστικά και μόνο τον Τριαδικό Θεό, ενώ αποδίδουμε σχετική τιμητική προσκύνηση στους Αγίους "ὡς αὐτοῦ γνησίους θεράποντας καί φίλους". Η σχετική τιμητική προσκύνηση των Αγίων αποδίδεται με την ανέγερση ναών, με ακολουθίες και ύμνους και με την ιστόρηση εικόνων. Η Σύνοδος δογμάτισε ότι η τιμή προς τις εικόνες "ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει καί ὁ προσκυνῶν τήν εἰκόνα προσκυνεῖ ἐν αὐτῇ τοῦ ἐγγραφομένου τήν ὑπόστασιν". Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η Σύνοδος στην απεικόνιση, στην ιστόρηση του προσώπου του Κυρίου Ιησού Χριστού δογματίζοντας ότι αφού ο Κύριος έλαβε σάρκα γενόμενος πραγματικός άνθρωπος είναι όχι μόνο δυνατή αλλά και επιβεβλημένη η εικονογράφησή του, με την οποία η Εκκλησία ομολογεί και κηρύττει την ενανθρώπιση του Θεού Λόγου.

Παράλληλα με τον καθορισμό της πίστεως, η Σύνοδος αυτή, όπως και κάθε Σύνοδος, καταδίκασε τις αιρέσεις και αναθεμάτισε ονομαστικά τους εκφραστές τους, μεταξύ των οποίων και τους εικονομάχους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Αναστάσιο, Κωνσταντίνο και Νικήτα «ὡς νέῳ Ἀρείῳ, Νεστορίῳ καί Διοσκόρῳ».

ΙΕΡΕΙΑ - 754 μ.Χ.

Ή Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος ήρθε ως απάντηση της Αλήθειας του Χριστού σε μια άλλη Σύνοδο που είχε συγκληθεί 33 χρόνια νωρίτερα στα Παλάτια της Ιερείας, περιοχή στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου. Η Σύνοδος εκείνη συνεκλήθη από τον εικονομάχο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ και συμμετείχαν περί τους 350 επισκόπους. Με τις αποφάσεις της καταδικάστηκε ως ειδωλολατρία η προσκύνηση των εικόνων και αναθεματίστηκαν οι υπερασπιστές τους, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Άγ. Γερμανός και ο μεγάλος θεολόγος των εικόνων Αγ. Ιωάννης Δαμασκηνός! Ας προσέξουμε αυτό το σημείο: Η Σύνοδος της Ιερείας συνεκλήθη ως Οικουμενική και όμως στην εκκλησιαστική συνείδηση έχει καταγραφεί ως ψευδοσύνοδος, «ψευδοσύλλογος», ληστρική, δηλ. σύνοδος ληστών! Η Ζ΄ Οικουμενική την χαρακτηρίζει «Καϊαφαϊκόν συνέδριον» και την αναθεματίζει με τη χαρακτηριστική φράση «τῷ φρυαξαμένῳ συνεδρίῳ κατά τῶν σεπτῶν εἰκόνων, ἀνάθεμα»!

Παρόμοιες περίπτωση ψευδοσυνόδων-ληστρικών συνόδων που συνεκλήθησαν ως οικουμενικές και πληρούσαν τις εξωτερικές τυπικές προϋποθέσεις οικουμενικότητας ήταν η σύνοδος της Εφέσου (449) με την παρουσία εκπροσώπων από όλες τις τοπικές Εκκλησίες υπό την προεδρία του Αλεξανδρείας Διοσκόρου, καθώς και της Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), η οποία και αυτή συνεκλήθη και είχε τις εξωτερικές προϋποθέσεις για να ανακηρυχθεί ως Οικουμενική, αλλά εξελίχθηκε σε ψευδοσύνοδο.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: ποιο είναι το ιδιάζον στοιχείο που χαρακτηρίζει μια σύνοδο ως Οικουμενική και τι τη διαφοροποιεί από τις ψευδοσυνόδους; Σε αυτό το ερώτημα απάντησε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος δια στόματος του Ιωάννου, του διακόνου της Αγ. Σοφίας, στην λέξη προς λέξη αναίρεση του όρου της ληστρικής εν Ιερεία συνόδου που διασώζεται στα πρακτικά της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου:

Για την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο τα κριτήρια αψευδούς Οικουμενικότητας είναι δυο, και δεν εξαντλούνται στα τυπικά της συγκλήσεως (ποιος συγκαλεί, πόσοι και ποιοι συμμετέχουν κοκ):

1. Η αποδοχή των αποφάσεων από την εκκλησιαστική συνείδηση, από το Σώμα του Χριστού, από ολόκληρη την Εκκλησία. Αν τις αποφάσεις μιας Συνόδου δεν τις αποδεχθεί το πλήρωμα της Εκκλησίας, η Σύνοδος αυτή δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως Οικουμενική, και

2. Η απόλυτη συμφωνία των αποφάσεων με την προγενέστερη πατερική, συνοδική και εκκλησιαστική παράδοση. Ο Άγ. Μάξιμος Ομολογητής είναι απολύτως σαφής : «Ἐκείνας οἶδεν ἁγίας καί ἐγκρίτους συνόδους ὁ εὐσεβής τῆς Ἐκκλησίας κανών, ἃς ὀρθότης δογμάτων ἒκρινε». Μια Σύνοδος που δεν ακολουθεί την έως τότε εκκλησιαστική παράδοση όπως αυτή έχει εκφραστεί από τους Πατέρες της Εκκλησίας και τις Συνόδους, αλλά την περιφρονεί και προσπαθεί να την ανατρέψει, είναι ψευδοσύνοδος, ανεξάρτητα αν σ’ αυτή συμμετέχει μεγάλος αριθμός επισκόπων που εκπροσωπούν όλα τα πατριαρχεία και τις τοπικές εκκλησίες!

Αντιθέτως, μια Σύνοδος που συγκαλείται ως τοπική, από μια και μόνο τοπική Εκκλησία, με μικρό αριθμό επισκόπων, αν στις αποφάσεις της ακολουθεί την εκκλησιαστική παράδοση και εκφράζει την πίστη της Εκκλησίας τότε πληροί τις προϋποθέσεις της οικουμενικότητας και αναγνωρίζεται ως Οικουμενική (βλ. Β΄ Οικουμενική, 381 μ.Χ.).

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - 2016 μ.Χ.

Ας έλθουμε όμως και στο σήμερα. Ως γνωστόν, έχει προγραμματιστεί η σύγκληση της «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας», της

Εντυπώσεις από την συγκέντρωση ενάντια στην Κάρτα του Πολίτη (Κυριακής 11/10/2015)

Το παρακάτω σχόλιο-περιγραφή, μας έγραψε αναγνώστης του ιστολογίου μας (εδώ):

Λοιπόν τελικά πήγα σε αυτή την Κινητοποιήση παρά το γεγονός ότι περίπου 1 ώρα πριν έριχνε κατακλυσμιαία Βροχή...απλά αντί να ξεκινήσει 16:30 η εκδήλωση ξεκίνησε 17:30 λόγω αργοπορίας στην Προσέλευση του κόσμου απο την Βροχή,

η αλήθεια είναι ότι τηρουμένων των αναλογιών (Καιρικών Συνθηκών-και εγώ τελευταία στιγμή αποφάσισα να πάω μιας και ο καιρός έπαιζε κρυφτό μεταξύ Ήλιου+Σύννεφων..) μαζεύτηκαν σχετικά ένας ικανοποιητικός αριθμός γύρω στα 400 Άτομα υπόλογιζω, τουλάχιστον στο ξεκίνημα και οι ηλικίες των συγκεντρωμένων ΔΕΝ ήταν Μόνο Ηλικιωμένοι-Φανατικοί-Γραφικοί-"Κολλημένοι" άνω των 60 όπως θα έβγαινε να πει κάποιος κακοπροέραιτος ώστε να το υποβαθμίσει/χλευάσει..αλλά και Νεότερης Γενιάς Άτομα.

Την Εκδήλωση διοργάνωσαν Σύλλογοι Παλαιοημερολογιτών από όσο άκουγα και είχε αρκετούς ομιλητές κληρικούς&λαικούς εγώ έκατσα μέχρι τις 19:30 περίπου.

Δίνω Συγχαρητήρια στους Διοργανωτές μιας και είναι οι Μοναδικοί (τουλάχιστον αυτοί που φαίνονται) που παίρνουν τέτοιες Πρωτοβουλίες ώστε να διοργανώσουν εν μέσω της Δίνης του Κυκλώνα δηλαδή της Νέας Τάξης Πραγμάτων/Παγκοσμιοποιήσης τέτοιου τύπου Ομιλίες.Εύχομαι να ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ τέτοια εκδήλωση με ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΠΛΑΣΙΟ ΚΟΣΜΟ μπας και ξυπνήσει ο λοβοτομημένος-Εκφυλισμένος Νεοέλληνας..

Μοιράστηκε έντυπο ενημερωτικό Υλικό σε Πολλούς Νέους-΄Εφηβους από όσο είδα και ΔΕΝ ήταν Αρνητικοί απέναντι σε αυτό..ίσα-ίσα δείξανε ενδιαφέρον όπως και κάποιοι Τουρίστες οι οποίοι ρωτάγανε τι γίνεται εδώ..και το σχόλιο μας:

κι ο άπληστος "μνηστήρας" ζητά όλο και περισσότερα για να παντρευτεί την νύφη.. Ο "προαπαιτούμενος" εφιάλτης και η οργή του λαού που αυξάνει..

Μια λέξη, στον πληθυντικό αριθμό, πλανιέται πάνω απ’ την Ελλάδα: τα προαπαιτούμενα. Χωρίς αυτά, κακή αξιολόγηση· χωρίς αυτά, δεν έρχεται η υποδόση. Σαν σε παλιά ελληνική ταινία. Ο άπληστος μνηστήρας ζητά όλο και περισσότερα προκειμένου να παντρευτεί την αδελφή που κινδυνεύει να μείνει στο ράφι και ο απελπισμένος αδελφός, προστάτης οικογενείας, πιέζεται να του τα γράψει όλα. Και το σπίτι και τον αέρα του σπιτιού και το χωράφι στο χωριό και τον ορνιθώνα. Όλα προαπαιτούμενα για το στεφάνι.

Προς το παρόν, τα προαπαιτούμενα μας ζαλίζουν και μόνο με το πλήθος τους:

48 μέχρι το τέλος του Οκτώβρη, 127 έως το τέλος του 2015, 223 έως το 2018. Εφτά ήταν οι πληγές του Φαραώ, όμως τα προπαιτούμενα είναι σαν το σμήνος των ακρίδων, αμέτρητα. Κλείδωσε το πρώτο πακέτο, πέφτουν οι πρώτες υπογραφές στο προικοσύμφωνο, ηχηρά θα ακουστούν τα νέα «ναι» στο Κοινοβούλιο.

Μην ανησυχείτε, μας λένε. Έρχονται τα παράλληλα, τα ανακουφιστικά μέτρα, τα ισοδύναμα. Μπορεί το κτίριο να φλέγεται, όμως η κυβέρνηση θα μοιράσει από ένα κιλό τοματοπελτέ σε κάθε επιζώντα.

Η σημερινή κατάσταση (γιατί η αυριανή μπορεί να είναι διαφορετική) δείχνει το πόσα πολλά μπορεί να συνηθίσει ο άνθρωπος. Να συνηθίσει τη φτώχεια, τη στέρηση, την καταπίεση, τον έλεγχο, την υποταγή, τον εξευτελισμό.

(απόσπασμα από εδώ)

Το σχόλιο μας:  
Όσο το "ζωνάρι" θα σφίγγει, ο λαός θα δυσκολεύεται να "χαμογελάει" στους κάθε είδους θεατρίνους (σε πολιτική, δημοσιογραφία, εκκλησιαστική ιεραρχία). Όσο ο λαός θα αντιλαμβάνεται την προδοσία, τόσο θα αισθάνεται έντονη την δυσωδία και την αποστροφή από την σήψη και την παρακμή και θα αναζητήσει καθάριες πηγές. 

Κι αυτές δεν θα είναι ούτε οι τάχα "θεοσεβούμενοι" πολιτικοί που μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν, ούτε οι αριστεριστές και οι εργοτοπατέρες, ούτε κάποιοι καλοθρεμμένοι δεσποτάδες που ταΐζουν τον λαό με "καραμέλες" για να δείξουν την "φιλευσπλαχνία" τους και φιγουράρουν με αιρετικούς και κοσμοκράτορες σε φιέστες και "συμπροσευχές" για την "διαθρησκευτικότητα" και το "περιβάλλον". 

"Φωνή λαού, οργή Θεού" φωνάζαμε κάποτε στα συλλαλητήρια (ευκαιρία να ξαναζήσουμε τον όρο "συλλαλητήριο"). 

Ποιος ξέρει.. μπορεί αργά ή γρήγορα, κάποτε.., να 'ρθει η ώρα που θα καθαρίσει "η ήρα από τον στάχυ". 
Και τότε, ίσως ..,  τα πουδραρισμένα πρόσωπα τους στα ελεγχόμενα ΜΜΕ και οι ιλουστρασιόν φωτογραφίες τους στα πολυτελή μητροπολιτικά τους έντυπα, να μοιάζουν σαν κάτι αξιολύπητα αγάλματα πρώην δικτατόρων, μετά την πτώση τους. Ένας αμαρτωλός μπορεί να αισθανθεί το λάθος του και να μετανοήσει. Ένας "θεατρίνος" όμως;; Θα μπορέσει;;  Το μεγαλύτερο λάθος όλων των δικτατόρων είναι ότι η εξουσία τους δίνει τόση έπαρση, που δεν αντιλαμβάνονται πότε έρχεται το τέλος τους. Και αργά ή γρήγορα -μόνο ο Θεός το ξέρει- όλοι μας θα φύγουμε από αυτή την ζωή. Κι αν δεν δώσουμε εδώ λόγο, θα δώσουμε σίγουρα στην άλλη. Αλλά εκεί δεν θα υπάρχει ούτε παραγραφή αδικημάτων ούτε βουλευτική ασυλία ούτε "πρόσβαση" στην δικαιοσύνη. Εκεί τα εκατομμύρια ευρώ που θα έχουν φυλάξει κάποιοι "για τα γηρατειά τους", δεν θα έχουν καμία αξία. 
Και επειδή εκτός από Ορθόδοξοι είμαστε και Έλληνες, ας μην ξεχνάμε τι έλεγαν οι σοφοί πρόγονοι μας: Η Ύβρις ακολουθείται από την Νέμεσις.

Μην στεναχωριέστε αδέρφια. Ψηλά το κεφάλι. Αντί να παρακολουθούμε μοιρολατρικά τις εξελίξεις, έχουμε την ευκαιρία να τις γράψουμε οι ίδιοι. Ευκαιρία να επιστρέψουμε στα ιδανικά, στις αξίες, να θυμηθούμε το χρέος προς την πατρίδα, την Ιστορία, στα δόγματα της ορθόδοξης πίστης μας που τόσο εύκολα κάποιοι "τσαλαπατάνε". Μην φοβάστε, έχουμε Θεό. Μετά την επερχόμενη σταύρωση, αργά ή γρήγορα, θα 'ρθει η Ανάσταση. 
Καλόν αγώνα.

Έβγαλε βρωμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε

είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα

και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε

στο εξής

Φιλοδοξίαι (μητροπολιτών) καὶ ποιµαντικὸν ἔργον. Το σχόλιο μας.

Φιλοδοξίαι καὶ ποιµαντικὸν ἔργον

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΕΙΝΑΙ συχνό τό φαινόµενο νέοι µητροπολίτες νά δραστηριοποιοῦνται σέ διάφορους τοµεῖς τοῦ ποιµαντικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἔχουν ἐπιτυχίες, οἱ ὁποῖες συνήθως καταγράφονται στά ἔντυπα πού οἱ ἴδιοι κυκλοφοροῦν, ἤ βάζουν ἄλλους νά τίς προβάλουν σέ πολυτελεῖς καί ἐντυπωσιακούς τόµους.

Στή συνέχεια αὐτή ἡ καταγραφή εἶναι τό ἐπιχείρηµά τους, γιά νά πείθουν τόν ἀνυποψίαστο λαό πώς τάχα ὅ,τι κάνουν εἶναι ὀρθό καί δέν ἐπιδέχεται ἀµφισβήτηση. Ὅµως τά πράγµατα δέν εἶναι τόσο ἁπλά. ∆ιαφεύγει στούς ἴδιους, ἤ καλύτερα τό κρύβουν ἐπιµελῶς, ὅτι ὅλα αὐτά ὑπηρετοῦν τό φοβερό πάθος τῆς φιλοδοξίας, τό ὁποῖο, ὅπως εἶναι γνωστό σέ ὅλους, ποτέ δέν ἱκανοποιεῖται. Ὅ,τι κάνουν εἶναι γιά τό «θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις» καί ὄχι ἀπό ἱερό ζῆλο.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ζοῦν, γιά νά προβάλλονται. ∆ραστηριοποιοῦνται γιά τήν κατάκτηση περισσότερης δόξας, γιά τήν ἄνοδό τους σέ ὑψηλότερες θέσεις, γιά τή µετάθεσή τους σέ πλουσιότερες µητροπόλεις, γιά τήν ἄνοδό τους ἀκόµη καί στόν ἀρχιεσκοπικό θρόνο. Τό πάθος τῆς φιλοδοξίας εἶναι ὁ βασικός λόγος πού θέλουν τή δηµόσια προβολή µέ δηλώσεις, µή θρησκευτικοῦ περιεχοµένου, µέ συνεντεύξεις γιά πολιτικά θέµατα, µέ σχολιασµούς τῆς ἐπικαιρότητας καί γενικά µέ τήν ἐµφάνισή τους στά µέσα ἐνηµέρωσης. Πιστεύουν ὅτι εἶναι ἄνθρωποι µέ εὐρύτητα πνεύµατος καί µποροῦν νά προσφέρουν πολλά στήν Ἐκκλησία καί τήν πατρίδα γενικότερα!


Οἱ δηµοσιογράφοι, πού ἀγνοοῦν συνήθως βασικές ἀλήθειες τῆς πίστεώς µας, θεωροῦν αὐτούς τούς µητροπολίτες, ἀνθρώπους πού µποροῦν νά ἐπηρεάσουν τό λαό καί νά τόν ξεσηκώσουν ἐναντίον διαφόρων κοµµάτων καί κυβερνήσεων, γι᾿ αὐτό καί τούς πλησιάζουν καί τούς ρωτοῦν γιά τετριµµένα καί γνωστά θέµατα, κι ἐκεῖνοι ἀπαντοῦν ὄχι ὡς κληρικοί ἀλλά ὡς πολιτικοί.


Οἱ φιλόδοξοι µητροπολίτες στήν πραγµατικότητα δέν ἔχουν ποιµαντικό ἔργο. Ἄλλοι κληρικοί ἐργάζονται γιά λογαριασµό τους. Ἐκεῖνοι ἁπλῶς δίνουν τήν εὐλογία τους, χωρίς νά ἀναµειγνύονται σέ τίποτα καί χωρίς νά ἀναλαµβάνουν εὐθύνες. ∆έν ἐγκαταλείπουν τήν ἀνάπαυση τοῦ θρόνου. ∆έν κοπιάζουν σωµατικά καί δέν ἔχουν προθυµία οὔτε νά ἐπιβλέψουν. Ἐµφανίζονται µόνο στά τακτά χρονικά διαστήµατα, γιά νά δρέψουν ξένες δάφνες. Καί πάντα ὑπάρχουν ἱερεῖς πού ὑπηρετοῦν πιστά τό πάθος τῆς φιλοδοξίας τῶν µητροπολιτῶν τους καί αὐτοί πρός ἴδιον ὄφελος.


Ἔτσι κυλάει ὁ χρόνος καί χάνεται κάθε ἐλπίδα γιά κάτι καλύτερο. Κι ἐκεῖ πού κάποιος περιµένει ὅτι κάτι θά ἀλλάξει µέ τούς διαδόχους τους, ἀπογοητεύεται, γιατί εἶναι καί αὐτοί τῆς ἴδιας νοοτροπίας καί στό ἴδιο πάθος αἰχµάλωτοι. ∆υστυχῶς, εἶναι λίγοι οἱ ταπεινοί µητροπολίτες, πού ἐργάζονται χωρίς νά ἐπιδιώκουν τήν προβολή τους. Αὐτοί εἶναι οἱ ἀληθινοί ποιµένες, τούς ὁποίους εὔκολα καταλαβαίνει ὁ λαός καί ἐµπιστεύεται. Αὐτοί εἶναι οἱ πραγµατικοί πνευµατικοί πατέρες, πού µέ σταθερότητα ὁδηγοῦν τούς πιστούς στό δρόµο τῆς σωτηρίας.

Ορθόδοξος Τύπος, 09/10/2015

το Σχόλιο μας:Δυστυχώς εκτός από τους μητροπολίτες, αφορά και ηγουμένους και μοναχούς που ασχολούνται και παρεμβαίνουν επί παντός επιστητού (παραδόξως "αφωνία" εμφανίζουν μόνον για ζητήματα Οικουμενισμού)

Όταν ο Αρχιεπίσκοπος φωτογραφίζει τον εαυτό του και τους συναδέλφους του!

  Σχολιασμός της εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ότι

“οι εχθροί μας δεν είναι πλέον πέρα και μακρυά, είναι εντός των τειχών μας”.

Λυκούργος Νάνης, ιατρός
«Το τραγικό είναι ότι οι εχθροί μας δεν είναι πλέον πέρα και μακρυά, είναι εντός των τειχών μας. Το βλέπουμε, το οσφραινόμαστε».Τάδε, τα βαρυσήμαντα, έφη ο αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος.


Όντως οι εχθροί βρίσκονται εντός των τειχών. Η παρουσία και δράση τους υπονομεύει το γνήσιο εκκλησιαστικό βίο και συνιστά θανάσιμη πνευματική απειλή για το ορθόδοξο χριστιανικό φρόνημα και ήθος ποιμένων και ποιμαινομένων.
ΦΟΒΕΡΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΩΤΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝΔΟΓΜΑΤΟΣ, ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑΣ, οικουμενισμός,νεονικολαιτισμός και ποικίλες ετεροδιδασκαλίες όπως π.χ. αμνήστευση υπό τινων εκκλησιαστικών και θεολογικών παραγόντων των προγαμιαίων σχέσεων, της αποφυγήςτης τεκνογονίας κ.ο.κ., εκκοσμίκευση (βλέπε τον τρόπο και τη συχνότητα διεξαγωγής πολυαρχιερατικών συλλείτουργων, συναυλίες με κοσμικά τραγούδια και κοσμικούς καλλιτέχνες εντός ιερών ναών, κατάντημα του "εκκλησιαστικού ραδιοφωνικού σταθμού, πρόσφατη κοσμικότατη εκδήλωση της μητροπόλεως Γρεβενών κ.τ.ό.), διαβλητός τρόπος εκλογής των ποιμένων,μεσαιωνική εκκλησιαστική δικαιοσύνη, υποβάθμιση του συνοδικού συστήματος διακυβερνήσεως της κατ΄ Ελλάδα Ορθοδόξου Εκκλησίας για το οποίο άλλοτε εκόπτετο ο νυν αρχιεπίσκοπος (φθάσαμε στο θλιβερό σημείο να

Σχολιασμός σε μια ακόμη μητροπολιτική εκλογή και χειροτονία

Διαβάζουμε:

Ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Νάσης, εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος νέος Mητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών εις διαδοχή του παραιτηθέντος, Mητροπολίτη κ. Αλεξίου.

Ο εψηφισμένος Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών κ. Χρυσόστομος (κατά κόσμον Γεώργιος) Νάσης, γεννήθηκε στην Πάτρα στις 30 Ιανουαρίου 1975. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Θεσπρωτικόν του νομού Πρεβέζης.
Είναι πτυχιούχος της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Αγγλικής γλώσσης.
Εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή της Αγίας Θεοδώρας, της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, επί ηγουμενίας του νυν Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Ιωάννου, στις 18 Οκτωβρίου 1999. Εχειροτονήθη διάκονος στις 20 Οκτωβρίου 1999, Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης στις 5 Οκτωβρίου 2000 υπό του αειμνήστου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρού Παντελεήμονος Β’ Χρυσοφάκη.
Διετέλεσε Γραμματεύς και Διευθυντής της οικονομικής υπηρεσίας της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης και Διευθυντής του φοιτητικού εκκλησιαστικου οικοτροφείου «Άγιος Αντώνιος», της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, καθώς και ιερατικώς προϊστάμενος στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίνης Άνω Τούμπας Θεσσαλονίκης, επί αρχιερατείας Μητροπολίτου Παντελεήμονος Β’ Χρυσοφάκη και Μητροπολίτου Ανθίμου Ρούσσα.
Υπό του Μητροπολίτου Τρίκκης και Σταγών κ. Αλεξίου διορίσθηκε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών, την 1η Σεπτεμβρίου 2014

Διαβάσαμε (εδώ) και το παρακάτω σχόλιο :

Προκειται για πολύπαθη μητρόπολη. Ο κανονικός μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών είναι ο νυν Σταγών και Μετεώρων Σεραφείμ που κατέστη έκπτωτος το 1974 εντελώς άδικα, αναίτια και αντικανονικά, όχι με βάση κάποιον ιερόν κανόνα αλλά με βάση δικτατορικό νομοθέτημα, την υπ αριθμόν 7 Συντακτική Πράξη της 9/1/1974. 

Τη θέση του κατέλαβε ο μέχρι τότε Ταλαντίου Στέφανος που δεν αισθανόταν άνετα ζώντος του κανονικού προκατόχου του και ο οποίος υπέβαλλε παραίτηση το 1979 εξ αιτίας του άνομου νομοσχεδίου περί αυτομάτου διαζυγίου. Είναι χαρακτηριστικό του ήθους του μακαριστού Στεφάνου ότι είχε δεχθεί να παραχωρηθεί η μητρόπολή του στο Σεραφείμ είτε ολόκληρη είτε διά διχοτομήσεως και στη δεύτερη περίπτωση να λάβει αυτός την Καλαμπάκα.
Μετά την παραίτηση Στεφάνου κορυφαίοι παράγοντες των Τρικάλων (δήμαρχος, πρόεδρος Εμπορικού Επιμελητηρίου κ.ά.) αιτήθηκαν την επαναφορά του κανονικού τους μητροπολίτη Σεραφείμ αλλά η σεραφειμική Ιεραρχία κώφευσε στην έκκλησή τους και εξέλεξε όλως αντικανονικώς μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών τον μέχρι πρότινος κατέχοντα το θρόνο Αλέξιο που παραιτήθηκε υπέρ του πρωτοσυγγέλου του sic!!! . 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κανονικός μητροπολίτης Σεραφείμ δικαιώθηκε απ το ΣΤΕ το 1990 αλλά η σεραφειμική πλειοψηφία της Ιεραρχίας δεν τον αποκατέστησε στη μητρόπολή του και δόθηκε μία κατ οικονμίαν λύση με την ίδρυση της προσωποπαγούς μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων την οποία ποιμαίνει ο μητροπολίτης Σεραφείμ, μοναδικός επιζών εκ των δώδεκα εκπτώτων.

Και τώρα ο δικός μας σχολιασμός:

" γεννήθηκε στην Πάτρα στις 30 Ιανουαρίου 1975 ...
Εχειροτονήθη διάκονος στις 20 Οκτωβρίου 1999, Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης στις 5 Οκτωβρίου 2000"

Αν δεν μας απατά η μνήμη μας, για να γίνει κάποιος ιερέας ή αρχιμανδρίτης, πρέπει να είναι τουλάχιστον 30 ετών.
2000 (χειροτονία σε αρχιμανδρίτη) - 1975 (έτος γέννησης) = 25 έτη!

Διαβάσαμε και τα υπόλοιπα θλιβερά (για το πως εκδιώχθηκε από την χούντα του Ιωαννίδη ο κανονικός επίσκοπος μαζί με τους υπόλοιπους 11, αλλά .. και την συνέχεια). Ακόμη δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως..

Τελικά το εκκλησιαστικό δίκαιο είναι σαν λάστιχο. Το χαλαρώνουμε επικίνδυνα για να ικανοποιήσουμε την ματαιοδοξία νεαρών επίδοξων αρχιμανδριτών (ή των μεντόρων τους), και το τεντώνουμε για να μπορούμε να τιμωρήσουμε άλλους.

Ελπίζουμε μια μέρα να ξυπνήσει από το λήθαργο ο πιστός λαός και να φωνάξει:
ΔΕΝ θα περάσει άλλο ο δεσποτισμός. Ζητούμε ελευθέρα και ζώσα εκκλησία.

και ένα ακόμη εξαιρετικό σχόλιο, που διαβάσαμε εδώ:

Έβλεπα σήμερα στην τηλεόραση, στο καφενείο, μετά τη Θ. Λειτουργία: ενθρόνιση νέου επισκόπου Τρίκκης και Σταγών. 

Καμμιά δεκαπενταριά χρυσοποίκιλτοι,παρατεταγμένοι, καθισμένοι, 'αφημένοι', ιδρωμένοι...Δεν έχουμε πια Εκκλησία στην Ελλάδα. Όλα για τον φακό. 

Λόγος ευχαριστήριος του νέου Δεσπότη: ευχαριστεί πολλά και διάφορα πρόσωπα, στο τέλος αναφορά σε κάποιους τοπικούς αγίους - μακάρι να τον βοηθήσουν... Σε τί όμως; 

Είναι χαρούμενος που κατέλαβε εντέλει το πόστο. Είναι νέος. Έχει 'μέλλον', 'ολοκληρωμένο'... 

Στην αντιφώνησή του ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος του λέει

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!! Στην συνδιάσκεψη ΟΑΣΕ στη Βαρσοβία: Ο ΕΣΒΗ 1914 έθεσε το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα ζητώντας Αυτονομία στην Β.Ήπειρο!

Πριν παραθέσουμε την ανακοίνωση θα σχολιάσουμε:
Ευτυχώς, υπάρχουν και Έλληνες που αντί να περιμένουν μοιρολατρικά τις κακές εξελίξεις μέχρι να αποφασίσουν να αντιδράσουν, περνάνε οι ίδιοι στην "επίθεση"‏.

Ευχόμαστε το παράδειγμα τους να βρει μιμητές σε κάθε εθνικό θέμα. 

Ομάδα εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Στην Συνδιάσκεψη για την Εφαρμογή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 2015 του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Σταθερότητα στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), που πραγματοποιήθηκε στην Βαρσοβία της Πολωνίας, από τις 21 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου, συμμετείχε ο Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914.

Συγκεκριμένα την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της 17ης Συνεδρίας, η οποία είχε ως θέμα τα Δικαιώματα των ατόμων που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες, οι εκπρόσωποι του ΕΣΒΗ 1914 Άννα Γκάγκαλη και Θοδωρής Ασβεστόπουλος έθεσαν τα προβλήματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού τόσο κατά τη διάρκεια των εργασιών όσο και στο περιθώριο.

Το βιβλιαράκι του ΕΣΒΗ 1914 για την ιστορική πορεία και την σημερινή κατάσταση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού ανάμεσα στα έντυπα άλλων εκπροσώπων μειονοτήτων 

Η κυρία Άννα Γκάγκαλη, με καταγωγή από το χωριό Βουλιαράτες Αργυροκάστρου, κατά την τοποθέτηση της στην Εργασιακή Συνεδρία 17, που αποτελούσε το δεύτερο μέρος της θεματολογίας "Ανοχή και μη διάκριση", κατήγγειλε το αλβανικό κράτος και σημαντικό μέρος της αλβανικής κοινωνίας για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.

Ενδεικτικά ανέφερε την δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στην Χιμάρα επειδή μιλούσε ελληνικά το 2010, την υφαρπαγή της ιδιοκτησίας των Ελλήνων με πλαστά έγγραφα, την δημογραφική αλλοίωση των μειονοτικών περιοχών με αλλοεθνείς και αλλόθρησκους, την λεηλασία της αρχαίας ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, την τρομοκρατία των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών όπως συνέβη στην Δερβιτσάνη στις 14 Οκτωβρίου 2014, την κατεδάφιση του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου στους Δρυμάδες στις 26 Αυγούστου 2015 και τον άγριο ξυλοδαρμό του ηλικιωμένου ιερέα Χρήστου Παπά, στους Άγιους Σαράντα, στις 7 Σεπτεμβρίου 2015.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβαση της η εκπρόσωπος του ΕΣΒΗ 1914 ζήτησε τον σεβασμό της διεθνώς κατοχυρωμένης Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας της Αλβανίας, την άμεση εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας που υπέγραψε το αλβανικό κράτος στις 17 Μαΐου 1914 και την στους Έλληνες της περιοχής που ιστορικά ονομάζεται Βόρειος Ήπειρος.

Στο τέλος της συνεδρίας κατά τις παρεμβάσεις των εκπροσώπων των κρατών - μελών του ΟΑΣΕ, ο πρώτος γραμματέας της αλβανικής πρεσβείας στη Βαρσοβία Shkelzen Macukulli, απαντώντας στην

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ και ΕΠΙΚΑΙΡΗ επιστολή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεου του Β΄ (+1707) προς ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΑ και ΠΑΠΟΦΙΛΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ

Απίστευτα επίκαιρη η επιστολή-τελεσίγραφο προς τον επίσκοπο Αθανάσιο εκ Βλαχίας.
Λες και απευθύνεται στους σημερινούς επισκόπους.

Για τον τρόπο που εκλέγονται, για τις υπερβολικές τιμές και την χλιδή της βιοτής τους,
για τις επισκέψεις τους στους Παπικούς και τις προσπάθειες τους να συμπαρασύρουν ιερείς και ποίμνιο στην προδοσία.

Προσέξτε με πόση παρρησία και με πόση ευθύτητα ο Πατριάρχης Δοσίθεος ελέγχει τον πεσόντα επίσκοπο και τον καλεί άμεσα να θυμηθεί τους όρκους που έδωσε όταν χειροτονήθηκε και να μετανοήσει.

Αξίζει να την έχουμε υπόψη την επιστολή αυτή (την είδαμε εδώ) γιατί δυστυχώς οι καταστάσεις και τα γεγονότα επαναλαμβάνονται.

Δυστυχώς εσχάτως, απέκτησε και η Ορθοδοξία "Πάπα". Όμως σήμερα γεμίσαμε οσφυοκάμπτες ιερωμένους και λαϊκούς, που θέλουν "να τα έχουν καλά" με την εξουσία,  κι έτσι λείπει η ειλικρίνεια, η παρρησία και η ευθύτητα για να επαναλαμβάνονται τέτοιες "επικές" επιστολές.

Και μεταβαίνουν αρχιμανδρίτες από πόλη σε πόλη ανά την Ελλάδα, μετά Βαΐων και κλάδων, για την υποδοχή του "Σουλτάνου".

μια φωτογραφία .. προφητική!

Αξίζει να την διαβάσετε :

Νίκος Φίλης - ΥΒΡΙΣ (ἢ ἁπλῶς ξεφτίλα);

Ἐγράφη ὅτι ἡ ἀνάληψη τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας ἀπὸ τὸν κ. Νικ. Φίλη προκάλεσε τὴ δυσφορία τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Ἀλλὰ τὸ σωστὸ εἶναι ὅτι προκάλεσε τὴ δυσ­φορία ὁλόκληρου τοῦ Ὀρθόδοξου λαοῦ τῆς Ἑλλάδος. Γιὰ δὲ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ἀποτέλεσε μεγάλη ἔκπληξη.

Ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς τῆς χώρας αὐτῆς δυσφορεῖ, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λησμονήσει τὰ ὅσα εἶπε τὸν περασμένο Μάιο ὁ ἐν λόγῳ κύριος ὡς κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὅταν κατεφέρθη μέ ὀξύτατες δηλώσεις κατὰ τῆς μεταφορᾶς τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας σὲ νοσοκομεῖα, ὥστε νὰ τὸ προσκυνήσουν οἱ ἀσθενεῖς καὶ νὰ λάβουν χάρη καὶ ἴαση. Τότε ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Παιδείας μίλησε γιὰ ἐμπόριο Λειψάνων, ὁπότε καὶ ἔλαβε ἀπὸ τὸν διευθυντὴ Τύπου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν τὴν ἀπάντηση ὅτι «ἐμπόριο λειψάνων κάνει ὁ κ. Φίλης. Ἐμπορεύεται τὰ λείψανα ἑνὸς δῆθεν ἀριστεροῦ ἀντικληρικαλισμοῦ, ὁ ὁποῖος καὶ παραπέμπει σὲ περιόδους Μεσαίωνα, ἀφοῦ ἐπιδιώκει νὰ περιορίσει τὴν ἐλευθερία τῆς θρησκείας».

Ἀλλὰ τὸ τί εἶναι τὰ ἱερὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων, ὁρισμένα ἀπὸ τὰ ὁποῖα μυροβλύζουν καί θαυματουργοῦν, τὸ γράψαμε ἐκτε­νῶς σὲ σχόλιό μας τῆς 15-6-2015 (σελ. 276-277). Γιὰ δὲ τὴν ἀγανάκτηση τῶν ἐκπαιδευτικῶν σημειώνουμε αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ «Ἑστία»:
«Ὁ συγκεκριμένος εἶναι γνήσιο παιδὶ τοῦ λαοῦ. Καὶ τὸ κυριότερο, ὄχι μόνο δὲν ἔχει πτυχίο, ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἐγγεγραμμένος ὡς φοιτητὴς τῆς Νομικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν. Σήμερα εἶναι 55 ἐτῶν. Ἂν αὐτὸ δὲν λέγεται αἰώνιος φοιτητής, τότε τί λέγεται;» (21-9-2015). Σημειώνουμε ἐπίσης ὅτι ὁ ἴδιος

ΝΤΡΟΠΗ: Ο Δήμος Κοζάνης πήρε το Οικοτροφείο "40 μάρτυρες", που ίδρυσε ο π.Αυγουστίνος Καντιώτης. Πέταξαν τις οικοτρόφους στο δρόμο.

Αποκαλυπτικό, το βίντεο που ακολουθεί.
Μας γεμίζουν θλίψη και οργή οι φωτογραφίες με τους εργάτες να φτιάχνουν πρόχειρα χωρίσματα, στην αίθουσα του Οικοτροφείου, εκεί που δινόταν 8500 πιάτα ημερησίως επί κατοχής. Πέταξαν τις κοπέλες του οικοτροφείου στο δρόμο. Αποκαλυπτικά όλα όσα θα δείτε και θα διαβάσετε:

_

Ἀπόσπασμα τοῦ βιβλίου
«Τὸ ἔργο ἑνὸς πνευματικοῦ ἡγέτου καὶ οἱ συνεργάτες του»
τῆς Ανδρονίκης Π. Καπλάνογλου

  H δρᾶσις τοῦ Συλλόγου τῶν «40 Μαρτύρων» Κοζάνης εἶνε πολύπλευρη. Ποιός ὅμως ἦταν ὁ ὁραματιστής, ὁ ἐμπνευστής, ὁ ὑποκινητὴς καὶ ὁ δημιουργὸς ὅλης αὐτῆς τῆς κοινωνικοθρησκευτικῆς κινήσεως; Εἶνε γνωστὸ στὴν πόλι τῆς Κοζάνης. Τὸ λένε, μὲ τηλεγράφημά τους τὸ 1954, στὴν ἐφημερίδα «Ἀπογευματινή», οἱ πρόεδροι ὅλων τῶν σωματείων τοῦ Νομοῦ.

«…Ἂς μάθουν, λοιπόν, ὅτι αὐτὸς τὸν ὁποῖον ἐκεῖνοι «κομμουνιστὴν» ἀποκαλοῦν, ἡμεῖς ΣΩΤΗΡΑ, ΕΘΝΙΚΟΝ ΗΡΩΑ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΗΓΕΤΗΝ, ΑΓΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ, ὀνομάζομεν. 8.500 Ἕλληνες ὀφείλουν τὴν ὕπαρξιν καὶ τὴν ζωήν των εἰς ἐκεῖνον, δημιουργήσαντα ἑστίαν συσσιτίου ἐν Κοζάνῃ καὶ διαθρέψαντα τούτους κατὰ τὰς τραγικὰς περιόδους τῆς Κατοχῆς.

(Οἱ πρόεδροι: Ἐργατικοῦ Κέντρου Δημ. Μπέσσας, 

Ὁρθοδ. Χρ. Συλλόγου «Οἱ 40 Ἅγ. Μάρτυρες». Εὐθ. Καρμαζῆς, Ἑνώσεως Ἐφέδρων Ὑπαξ/κῶν Θ. Τζήμκας, Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Β. Κίτσιος, Ὀμοσπονδίας Ἐπαγγελματοβιοτεχνῶν Ι. Μητσόπουλος, Ἀναπήρων καὶ θυμάτων Πολέμου Α. Παπαδόπουλος, Συνδέσμου Αὐτ/στῶν Β. Παπαχατζῆς, Ἐθνικοῦ Συνδέσμου Ἀναπήρων Πολέμου Ν. Γκουλέμας, Χριστιανικῆς Νεολαίας «40 Μαρτύρων» Λ. Μαλοῦτας, Ἑνώσ. Γεωργ. Συν/σμῶν Κοζάνης – Σερβίων Ἰ. Ἰωαννίδης).

Τεράστια προσφορά

Εἶναι μεγάλη ἡ προσφορὰ τοῦ Συλλόγου τῶν 40 Μαρτύρων ἐπὶ μία 50ετία, στὴν πόλι τῆς Κοζάνης, μετὰ τὴν Κατοχή, γιατὶ στὸ τιμόνι του εἶνε ἕνας ἀληθινὸς ἡγέτης.
Τὸ οἰκοτροφεῖο τῶν «40 Μαρτύρων» ποὺ ἔκανε μετὰ τὴν κατοχὴ φιλοξένησε πάνω ἀπὸ 400 ἀπόρους μαθητὰς καὶ 70 μαθήτριες.
Οἱ ἀφηγήσεις τοῦ τελευταίου προέδρου τοῦ Συλλόγου τῶν «40 Μαρτύρων», κ. Νικ. Σωτηρίου εἶνε χαρακτηριστικές.

Πῶς τὸν γνώρισε

«Ὁ π. Αὐγουστῖνος μιλοῦσε στὴν αἴθουσα τοῦ Συλλόγου τῶν “40 Μαρτύρων’’. Καὶ ἐγώ, ποὺ ἤμουν παιδὶ τῆς μπάλλας καὶ ἀσχολούμουν μὲ τὰ πολιτικά, παρευρέθηκα στὴν ὁμιλία. Στὸ τέλος πῆγα νὰ πάρω τὴν εὐχή του. Μοῦ ἔπιασε τὸ χέρι καὶ μὲ ρωτᾷ·
―Πῶς σὲ λένε;
―Νίκο, ἀπαντῶ. Πήγαινε ἐπάνω στὸ γραφεῖο καὶ νὰ μὲ περιμένῃς.
―Πάτερ, τοῦ λέω, μήπως μὲ παρωμοιάσατε μὲ κανέναν ἄλλο;
―Ὄχι, μοῦ ἀπαντᾷ. Θὰ πᾷς στὸ γραφεῖο καὶ θὰ μὲ περιμένῃς.
Πάω στὸ γραφεῖο, κτυπῶ τὴν πόρτα καὶ βλέπω κάποια σεβάσμια γεροντάκια
Μετὰ ἀπὸ λίγο ἔρχεται ὁ π. Αὐγουστῖνος, μὲ βλέπει καὶ λέει·
―Γράψτέ τον στὸ Σύλλογο…

Ἐπισκέψεις στα φτωχαδάκια της Κοζάνης

Τὴν τρίτη μέρα ποὺ ξαναπῆγα εἶχαν συμβούλιο. Ὅταν τελείωσαν, μοῦ λένε· “Νῖκο, ἔλα κ’ ἐσὺ μαζί μας’’. Τοὺς ἀκολούθησα καὶ πήγαμε σὲ μιὰ γειτονιὰ ποὺ εἶχε πτώχεια κατηραμένη. Οἱ δυὸ μπαρμπα-Ἀργύρηδες χώθηκαν σὲ κάποια σπιτάκια, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ ἀκατοίκητα, ἀλλὰ ἔμεναν κάτι γεροντάκια κατάκοιτα. Τοὺς ἀκολούθησα, καὶ βλέπω νὰ τοὺς πλένουν, νὰ τοὺς καθαρίζουν, νὰ τοὺς ἀλλάζουν. Ἔπιασα τὴ μύτη μου καὶ βγῆκα ἔξω. “Τί ἤθελα κ’ ἐρχόμουν;’’ εἶπα μέσα μου. Μετὰ πῆραν τὰ πτωχὰ σπίτια μὲ τὴ σειρά, καὶ τοὺς ἀκολουθοῦσα. Ἄντε καὶ στὸ ἕνα, ἄντε καὶ στὸ ἄλλο. Καμμιὰ εἰκοσαριὰ σπίτια ἐπισκέφθηκαν. Στὴν ἀρχὴ ἔπιανα τὴ μύτη μου κ’ ἔβγαινα ἔξω. “Τί δουλειὰ ἔχω μὲ τοὺς παπποῦδες;’’ ἔλεγα. Ἀλλὰ σιγὰ – σιγὰ ἄρχισε νὰ μοῦ ἀρέσῃ καὶ τοὺς ἀκολουθοῦσα παντοῦ μὲ χαρά.
Πηγαίναμε ξύλα στὰ πτωχὰ σπίτια, πηγαίναμε

Κυριακή 11-10-2015: Λέμε ΟΧΙ στην αχρήματη συναλλαγή .. λέμε ΟΧΙ στην Κάρτα του Πολίτη.

Αναγνώστης μας ενημέρωσε για την παρακάτω εκδήλωση, την οποία φυσικά και δεν έχουμε κανένα λόγο να μην προβάλουμε  :

και το σχόλιο από τα Αττικά Νέα:

Δεν είμαστε ζωά... 

Δεν είμαστε αριθμοί... 

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΛΑΒΟΙ!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ!

Καλλιόπη Σουφλή

Όσο για το αυτονόητο ερώτημα, γιατί δεν μιλάει η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, διαβάστε τι συμφωνήθηκε στην πρόσφατη συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Ιερονύμου με τον αρμόδιο υπουργό κ.Παναγιώτη Κουρουπλή:

Θαρραλέα Επιστολή ΠΑ.Χ.Ο.Κ προς τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου για το ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

Πα.Χ.Ο.Κ.:
Ένας Ελληνορθόδοξος σύλλογος που δεν περιορίζεται να συμμετέχει ως κομπάρσος σε επετείους, σε προεκλογικές συναντήσεις και φωτογραφίσεις, σε ... κηδείες γερόντων και σε μνημόσυνα.

Ο Πα.Χ.Ο.Κ. (θυμίζουμε παλαιότερη μαχητική αντίδραση του ενάντιο στο cyprus gay pride, δείτε εδώ) απευθύνεται με τόλμη και παρρησία στον Αρχιεπίσκοπο (η Ιερά σύνοδος περιορίστηκε σε μια εγκύκλιο που διαβάστηκε στους ναούς) και του γράφουν :

"Ἀναμέναμεν ὃτι θά προχωρούσατε τουλάχιστον σέ ἀκόμα ἓνα βῆμα παρακάτω. 
Δηλαδή, ὃτι θά χρησιμοποιούσατε τά ὃπλα πού ἒχετε ἐκ Θεοῦ, τήν απειλήν τοῦ ἀφορισμοῦ, τήν ἀπειλήν τῆς μή τελέσεως μυστηρίων και ἂλλων ἀκολουθιῶν τῆς Ἐκκλησίας σέ ὃσους βουλευτές παρεκτρέπονται και ψηφίζουν τέτοιου εἲδους νόμους ἢ σε ὃσους ἀκολουθοῦν τούς ΛΟΑΤ, διότι ὃλοι αὐτοί οὐσιαστικᾶ θέτουν ἀπό μόνοι τους τούς ἐαυτούς τους ἐκτός Ἐκκλησίας.

Πιστεύομεν ὃτi ἂν δέν τούς ἀπειλήσετε ὃτι ἡ Ἐκκλησία π.χ. δέν θά τούς θάψει ὃταν πεθάνουν, ὃτι δέν θά τούς ἐπιτρέψει ποτέ να γίνουν ἀνάδοχοι σέ ὀρθόδοξες βαπτίσεις, ὃτι δέν θά τούς παντρέψει ἂν εἶναι ἂγαμοι κλπ., αὐτοί θά ἐξακολουθήσουν νά «σφυρίζουν ἀδιάφορα», καί θά συνεχίσουν ὃπως συνεχίζουν.
(Και ὂχι μόνον ἀπειλήν, ἀλλά καί νά τό κάνει καί στήν πρᾶξιν)."


Σχόλιο (δικό μας): Αυτά θα εφάρμοζε -αν ζούσε - και ο π.Αυγουστίνος Καντιώτης.
Αλλά .. τέτοιοι δεσποτάδες είναι είδος προς εξαφάνιση σήμερα.

Γι αυτό περνάνε νομοσχέδια για τις εκτρώσεις, και για σύμφωνα συμβίωσης και για τον "αντιρατσισμό" (ποινικοποίηση σε όποιον καταγγέλλει την διαστροφή της ομοφυλοφιλίας),

αλλά σχεδόν κανένα "ρωμαίϊκο" σωματείο -όπως αυτοαποκαλούνται πλέον κάποια ορθόδοξα σωματεία κ ιστολόγια-δεν αντέδρασε (με ελάχιστες εξαιρέσεις, πχ εδώ και  εδώ). Τώρα νομοθετείται και στην Κύπρο. Οι εντολοδόχοι επιβάλλουν παντού τα σχέδια τους. Και τα "πρόβατα", αντί να ουρλιάξουν, κοιμούνται, για να μην ρισκάρουν να χάσουν το σανό που τους ταΐζει ο "κρεοπώλης".
Ακολουθεί η ανακοίνωση του Πα.Χ.Ο.Κ. προς τον Αρχιεπίσκοπο :

Μία ακόμη ΑΙΡΕΣΗ : οι "Φωτισμένες" (βρίσκονται πίσω από τον «Ὀρθόδοξο Χριστιανικό Σύλλογο Σχολῆς Παντανάσσης» καί «Σχολή Παντανάσσης»), ΞΕΣΚΕΠΑΖΟΝΤΑΙ

Εξαιρετική και απολύτως τεκμηριωμένη με αδιάσειστα στοιχεία και παραθέσεις, η εργασία του π.Λεωνίδα Αμοργιανού. (οι επισημάνσεις με έντονα είναι δικές μας). Προκλητική και η είδηση ότι ετοιμάζεται η χειροτονία στελέχους τους σε μητρόπολη του λεκανοπεδίου Αττικής! 

Π. ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΣΤ. ΑΜΟΡΓΙΑΝΟΣ, 

ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ 

ΤΩΝ "ΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ"

Στήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ρητῶς ὅτι «ἡ συμμετοχή ὀρθοδόξων εἰς τάς Ὀργανώσεις αὐτάς (μέ τό ὄνομα) «φωτισμένων» καί Ἀπολυτρωτικῶν Σχολῶν (…) εἶναι ἀσυμβίβαστος πρός τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἐπιπλέον, ἡ ἐγκύκλιος αὐτή ἐπισημαίνει πρός τούς Σεβ. Μητροπολίτες μας καί τά ἑξῆς σημαντικά:

π. Λεωνίδας Στ. Ἀμοργιανός

Ἐφημέριος ἱ.ναοῦ ἁγ. Μαρίνης

Ἀνθουπόλεως Περιστερίου

«Φοιτοῦν σέ «Σχολεῖα θεοτικά»[1] ἤ σέ κέντρα ψηλαφητῆς πλάνης[2];

Ἔχω ἀνά χεῖρας τήν ἀνακοίνωση τῆς 16ης /3 /2011, τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου καί τήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2361 ἀπό 23/6/1983, οἱ ὁποῖες ἀποδοκιμάζουν τήν «αὐτοανακήρυξιν δῆθεν χαρισματικῶν» καί τίς διδασκαλίες «περί δῆθεν ἀπ᾿ εὐθεῖας διαλόγων» αὐτῶν μέ τά ἱερά Πρόσωπα τῆς Πίστεώς μας, ὅπως τῆς Παναγίας, τοῦ Θεοῦ, τῶν ἁγίων κλπ.
Στήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ρητῶς ὅτι «ἡ συμμετοχή ὀρθοδόξων εἰς τάς Ὀργανώσεις αὐτάς (μέ τό ὄνομα) «φωτισμένων» καί Ἀπολυτρωτικῶν Σχολῶν (…) εἶναι ἀσυμβίβαστος πρός τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἐπιπλέον, ἡ ἐγκύκλιος αὐτή ἐπισημαίνει πρός τούς Σεβ. Μητροπολίτες μας καί τά ἑξῆς σημαντικά:

«…Γνωρίσητε Ἡμῖν κατά πόσον εἰς τήν περιοχήν ὑμῶν ὑφίσταται πρόβλημα «Φωτισμένων»…».

Ἡ ἐγκύκλιος αὐτή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοινώθηκε, ὅπως ἀναφέρθηκε, τήν 23/6/1983. Πέρασαν ἀπό τότε 32 ἔτη καί ἀτυχῶς οὐδένα δραστικό μέτρο, συνοδικῶς, ἐλήφθη ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀντιθέτως οἱ «Σχολές» αὐτές ἰσχυροποιήθηκαν καί ἔχουν τήν μακροχρόνια εὐλογία Ἀρχιερέων καί ἱερέων μας, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἐνδιαφερόμενοι, κραδαίνοντες μάλιστα καί τά ἐπαινετικά ἔγγραφα πρός αὐτούς ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν Ἀρχῶν καί ἀνδρῶν, πού βρίσκονται στήν κατοχή τους.

Μέ βάση αὐτά τά ἔγγραφα καί ὡς ὑπεύθυνος στόν τομέα τῶν αἱρέσεων ἀπό τήν Προϊσταμένη μου Ἀρχή, τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Περιστερίου κ. Χρυσόστομο, προέβην σε σχετική ἔρευνα στόν τομέα, ὅπου ἀνήκω, ἀσφαλῶς ὄχι «πέραν τῶν πεδίλων» μου, προκειμένου νά ἀποφύγω ἀτοπήματα ἤ ὀλισθήματα λόγω ἐμπλοκῆς μου σέ ἄλλα πνευματικά πεδία καί κοινοποιῶ τή γραπτή αὐτή ἀναφορά.

Εἶναι γνωστόν ὅτι ἐδῶ καί πολλά ἔτη σέ πολλά ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδας, πιθανόν καί στήν Μητροπολιτική μας περιφέρεια τοῦ Περιστερίου (πού μᾶς ἀφορᾶ κατά κύριο λόγο), δραστηριοποεῖται θρησκευτικός σύλλογος μέ τήν τρέχουσα ἐπωνυμία «Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Σύλλογος Σχολῆς Παντανάσσης» ἤ καί «Σχολή Παντανάσσης», μέ τίς ακόλουθες δραστηριότητες:

1) Διοργανώνει ὡς σῶμα (ὡς «Σχολή Παντανάσσης», ὄχι ἀτομικῶς) θεῖες Λειτουργίες σέ ἀρκετούς ἱερούς ναούς.
2) Ζητᾶ καί λαμβάνει τίς αἴθουσες ἐκδηλώσεων τῶν Ἱερῶν ναῶν, ὅπου ἐκεῖ τελεῖ ὡς σῶμα τίς δικές του ἐκδηλώσεις, ὅπως διαλέξεις, δεξιώσεις, ἐτήσιους ἀπολογισμούς, κλπ, συχνά δέ μέ σχετικές ἐγκωμιαστικές παρεμβάσεις παρευρισκομένων κληρικῶν ὑπέρ αὐτῶν.

Ἀξιοσημείωτες παράμετροι εἶναι ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις αὐτές γίνονται ὡς σῶμα, μέ ρητή μνημόνευση τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης» καί μέ μνημόνευση τοῦ ὀνοματεπώνυμου τῆς ἱδρύτριας αὐτῆς τῆς κινήσεως,  Κωνσταντίνας Ζολώτα.

Ἔρευνα τοῦ φαινομένου…

Κατά συνέπεια ἐπειδή ὑφίσταται πιθανότητα νά μοῦ ζητηθεῖ ἀπό τή «Σχολή Παντανάσσης» ἤ κάποιον ἄλλο σχετικό της φορέα παρόμοιες δραστηριότητες στόν ἱερό ναό πού ὑπηρετῶ ἐν Κυρίω καί τήν αἴθουσα τῆς Ἁγίας Μαρίνης, πραγματοποίησα αὐτή τήν ἔρευνα καί συνέλεξα τά ἀκόλουθα κριτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα θέτω στή διάθεση καί τήν κρίση τῆς προϊσταμένης μου Ἀρχῆς:

1) Ἡ πνευματική μητέρα τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τό ὄνομα τῆς ὁποίας κατά παραγγελία μνημονεύεται στούς ἱερούς ναούς εἶναι ἡ κεκοιμημένη Κωνσταντίνα Ζολώτα.

2)Στή «Σχολή» αὐτή συχνά ψάλλουν στίς αἴθουσες τό «μεγαλυνάριο» τῆς «θεοδόξαστης» αὐτῆς ἱδρύτριας ὡς ἀκολούθως :

Μέγας κήρυκας ἐν τοῖς ἐσχάτοις,

ἔργον ἐδόξασας τῆς Θεοτόκου.

Τά θεῖα ρήματα τῆς οὐρανίου Βασιλείας

μᾶς ἐδίδαξας καί τά εὐφρόσυνα τοῦ Παραδείσου

μᾶς ἐφώτισας, Κωνσταντίνα θεοδόξαστε

Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε

ὑπέρ τοῦ θείου ἔργου σου.[3]

Μέ βάση τά «περίεργα,conflict» αὐτά δρώμενα, πού ἐπισυμβαίνουν στίς μητροπολιτικές περιφέρειες ὅπου τυχόν δραστηριοποιοῦνται οἱ σχετιζόμενοι μέ τήν ἀναφερόμενη «Σχολή», προέβην σέ περαιτέρω ἔρευνα καί διαπίστωσα τά ἀκόλουθα:

Α’). Ἡ ἀναφερθεῖσα μνημονευόμενη κατά παραγγελία τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», ἀπό πολλούς ἱερεῖς μας «πνευματική μητέρα» Κωνσταντίνα Ζολώτα, ἔχει γράψει βιβλία μέ περιεχόμενο θεολογικῶς λίαν ἐπιεικῶς ἄκρως μετέωρο καί «ἐξωφρενικό» (ὅπως θά τό χαρακτήριζε κάποιος εἰδικός ἤ μή), διατυπώνοντας συνοπτικά τήν ἀκόλουθη διδασκαλία:

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΩΝ. ΖΟΛΩΤΑ

1.Οἱ ἄρχοντες, οἱ ἰθύνοντες τῆς Ἐκκλησίας μας (ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς), ἄφησαν τό ποίμνιο δίχως φροντίδα, ξέπεσαν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι καί κατά συνέπεια

2. Ὁ Θεός καί ἡ Παναγία ἐπέλεξαν τή Ζολώτα, ὡς «Τέκνον τῆς Ὑπακοῆς» νά

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Ο "δούρειος Ίππος" μέσα στην Ευρώπη και ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ: Έλληνες εναντίον "Ελλήνων"

Πλατεία Βικτωρίας:Έλληνες εναντίον "Ελλήνων" 

https://www.youtube.com/watch?t=100&v=-6rOn8VFvbM

Πριν 2 μέρες αναγνώστης διαμαρτυρήθηκε γιατί αναφερθήκαμε στην επέτειο μνήμης της Πηγάδας του Μελιγαλά : "Εν έτει 2015 να μιλάμε για "Αριστερά ή Δεξιά" είναι εντελώς εκτός κλίματος εποχής και κωμικοτραγικό", μας έγραψε. (δείτε το σχόλιο του εδώ). 

Στην πατρίδα μας πάντα υπήρχαν αυτοί που ανοίγαν την πόρτα για να περάσει ο Δούριος Ίππος. 

Εμείς το δηλώνουμε πλέον ξεκάθαρα : Στην Ελλάδα δεν υπήρξε κανένας "εμφύλιος". Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν προδότες. Καμιά προδοσία δεν μπορεί να αμνηστευθεί πίσω από τη λέξη "εμφύλιος". Σήμερα ζούμε μια νέα προδοσία. Κάποιοι ανοίγουν και πάλι τις πόρτες και μάλιστα διάπλατα, φανερά.
Όσο η Ιστορία δεν διδάσκεται, θα επαναλαμβάνεται.

Ακολουθεί μια αποκαλυπτική ομολογία Ουγγαρέζας δημοσιογράφου, που διαβάσαμε εδώ:

“Χίλια έτη Κυρίου”, ένα ακόμη εξαιρετικό διήγημα του δασκάλου Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

“Χίλια έτη Κυρίου”

 Τι εμμονή ήταν αυτή που είχε καταλάβει τον Μωυσή! Παρ ́ότι είχε στο κοινόβιο περισσότερους από εικοσι πέντε χρόνους, το μόνιμο ερώτημα που έκανε, στον ηγούμενο, στους συμμοναστές του, ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό, είχε “καρφωθεί” μόνιμα στη σκέψη του. Στην ώρα του εργόχειρου, στη διάρκεια της προσευχής, στη διάρκεια της τραπέζης, στον ύπνο του.... Και το ερώτημα αυτό προέκυψε από την καθημερινή μελέτη του αγαπημένου του βιβλίου, των Ψαλμών του Δαβίδ. Έτσι από την πρώτη φορά που ανέγνωσε τον τρίτο στίχο του ογδοηκοστού ένατου ψαλμού, “ὅτι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς Σου, (Κύριε) ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθές, ἥτις διῆλθε, καὶ φυλακὴ ἐν νυκτί”, εντυπωσιάστηκε μα δεν μπορούσε να συλλάβει το νόημά του. Βεβαίως ο Μωυσής, ήταν του “Δημοτικού”, που λέμε σήμερα εμεις οι “μορφωμένοι”, αλλά ακόμη κι αυτό το βασικό σχολείο της εποχής του το τέλειωσε όπως-όπως.
Έτσι ανέλαβε ο τότε ηγούμενος, που ήταν και πνευματικός του, να του το εξηγήσει τουλάχιστον μεταφραστικώς. Έτσι, πριν πολλά χρόνια, ο Γέρων Ζαχαρίας του είπε πως ο στίχος δηλώνει ότι χίλια έτη είναι σαν μια μέρα, όπως η χθεσινή, ή σαν τη δύωρη σκοπιά των στρατιωτών τη νύχτα. Όμως, και τι μ ́αυτό;

Πάλι στο σκοτάδι έμεινε ο Μωυσής. Και τα χρόνια περνούσαν, ο τότε δόκιμος μοναχός έγινε πια ώριμος στρατιώτης του Χριστού, είχε αναλάβει μάλιστα και τα καθήκοντα του Εκκλησιάρχη, μα παρά την πνευματική του προκοπή, που όλοι οι υπόλοιποι μοναχοί έβλεπαν ξεκάθαρα, εκείνος, παρά τις χαμαικοιτίες, τις νηστείες, τις αγρύπνιες, τις προσευχές και τις ατέλειωτες γονυκλισίες του, ακόμη “βασανιζόταν” με το νόημα και την ουσία της ψαλμικής εκείνης φράσης.



 Ένα βράδυ σκέφτηκε κάτι πολύ απλό: “Θα το κάνω αίτημα στην προσευχή μου!”, φώναξε μέσα στο κελλάκι του, κάτω απ ́την ακοίμητη κανδήλα του. “Απορώ πώς δεν το σκέφτηκα”, συνέχισε να μονολογεί, “ο κύριος μας είπε: Ζητείτε και δοθήσεται.” Όλο το βράδυ έμεινε προσευχόμενος με το αίτημα αυτό, ακόμη κι όταν έκλεισε για λίγο τα μάτια του, λίγο πριν το ξημέρωμα.

Την επομένη, μετά τον όρθρο, αφού έφυγαν οι αδελφοί του για τα κελιά τους και τα διακονήματά τους, εκείνος έμεινε να προσευχηθεί και πάλι μέσα στο Καθολικό της Μονής. Τότε είδε κάτι εντυπωσιακό: Ένας πανέμορφος αετός πετούσε πάνω από το κεφάλι του, μέσα στο ναό. Ο Μωυσής έμεινε με ανοικτό το στόμα, εκστασιασμένος! Λίγο μετά θέλησε να τον πιάσει, αλλά ο αετός βγήκε από τη χαμηλή πόρτα της εκκλησιάς κι άρχισε να απομακρύνεται πολύ αργά, κάνοντας συνεχώς κύκλους πάνω από το κεφάλι του Μωυσή που άρχισε να τον ακολουθεί, ξεχνώντας οτιδήποτε άλλο. Κι αυτός ο “ευλογημένος ο αητός”, δεν πετούσε ψηλά όπως κάνει η δική του η γεννιά. Ακολουθώντας τον ο μοναχός, βγήκε από το μοναστήρι κι έφτασε στο

Ο πιο μικρός αγνοούμενος (της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο) κηδεύεται. Σχόλιο

Μία από τις πιο μεγάλες οικογενειακές τραγωδίες της εισβολής φτάνει στο τέλος με την κηδεία ολόκληρης οικογένειας και του πιο μικρού σε ηλικία αγνοούμενου, του Ανδρέα, που δολοφονήθηκε όταν ήταν μόλις έξι μηνών.

• Το βρέφος, 
• η μητέρα του Αγγελική, 
• οι θείες του Σούλα Α. Θεμιστοκλέους μόλις 11 ετών, 
• Μάρω Α. Θεμιστοκλέους 19 ετών και 
• Θεμιστούλα Α. Θεμιστοκλέους 21 ετών, 
• ενώ επίσης και η γιαγιά του Ελένη Θεμιστοκλέους 46 ετών 

θα κηδευτούν στις 10 Οκτωβρίου στις 10 π.μ. από τον ιερό ναό της Του Θεού Σοφίας.
Όλοι δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους τον Αύγουστο του 1974, έξω από το χωριό Τραχώνι. 

Δίπλα από το λείψανο του Ανδρέα, βρέθηκε η πιπίλα του σαν μαρτυρία του απάνθρωπου της δολοφονίας.

πηγή: εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος»

το είδαμε εδώ

Σχετικό συγκλονιστικό βίντεο που είδαμε εδώ.

Σχόλιο: Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους -τα τελευταία χρόνια- βλέπουν τουρκικά σήριαλ αλλά και σε κάποια "ελληνορθόδοξα -ρωμαίϊκα" σωματεία που διοργανώνουν εκδρομές στην "Πόλη" (ούτε την λέξη Κωνσταντινούπολη δεν τολμούν να γράψουν), ενισχύοντας σε συνάλλαγμα την Τουρκική οικονομία. 

Στην Ελλάδα έχουμε κρίση, οι Έλληνες είναι άνεργοι, αλλά οι εκδρομές στην Τουρκία (και στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου) καλά κρατούν. 

Άραγε ποιος θα αντισταθεί σήμερα σε μια νέα Τουρκική-ισλαμική εισβολή; Οι νεκροί -κυριολεκτικά και μεταφορικά- πάντως δεν μπορούν να πολεμήσουν.

Γιατί χρειάζονται τα Θρησκευτικά;

Αν πρόκειται να περάσεις Πανελλήνιες, τρέχεις όλη μέρα από το σχολείο στο φροντιστήριο και ξέρεις πως αν μπορείς να γλιτώσεις μία ώρα την εβδομάδα, θα το κάνεις. Θα ζητήσεις απαλλαγή από τα θρησκευτικά κι ας μην είσαι άθεος ή ετερόδοξος. Θα αδιαφορήσεις και για τη λογοτεχνία από τη στιγμή που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να εξετασθείς επί του θέματος.
Αν μάλιστα έχεις συμπληρώσει τα 17 σου, άρα θεωρείσαι ενήλικος από τον νόμο, και δεν χρειάζεσαι καν τη συγκατάθεση των γονέων σου για να απαλλαγείς, τότε δεν το σκέφτεσαι. Βάσει αυτής της λογικής ο τελειόφοιτος έχει τη διακριτική ευχέρεια να διδάσκεται ό,τι τραβάει η όρεξή του. Τότε ποίο το νόημα της γενικής παιδείας;

Αυτή είναι η χρησιμοθηρική απάντηση στη συζήτηση που άνοιξε μια δήλωση της κ. Αναγνωστοπούλου σε ραδιοφωνικό σταθμό. Η ίδια προσπάθησε να την περιβάλλει με δημιουργική ασάφεια στη συνέχεια, όμως η συζήτηση άνοιξε. Γιατί χρειάζονται τα θρησκευτικά στην εκπαίδευση; Αλλέως πώς: σε τι χρειάζονται τα θρησκευτικά; Η απάντηση της επίσημης εκκλησίας είναι ότι η ορθοδοξία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού. Θα συμφωνήσω, όπως θα συμφωνήσω ότι το παιδί από το δημοτικό θα πρέπει να αποκτά το αίσθημα της χριστιανικής ηθικής, τον διαχωρισμό του καλού και του κακού, τον σεβασμό στον πατέρα σου και τη μητέρα σου.


(...)
Η κ. Αναγνωστοπούλου, ως καθηγήτρια του Παντείου, έχει άποψη για το ελληνικό σχολείο. Δυστυχώς άποψη είχε και ο κ. Μπαλτάς. Δεν ξέρω αν έχει άποψη και ο κ. Φίλης.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι η εκπαίδευση, κυρίως η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια, θα πρέπει να απελευθερωθεί από τις ιδεολογικές εμμονές των προοδευτικών δογμάτων.
Οπως τα αρχαία ελληνικά φέρνουν πιο κοντά τα Ελληνόπουλα στην ευρωπαϊκή παιδεία, έτσι και η διδασκαλία του χριστιανισμού. Αν μη τι άλλο, το σχολείο οφείλει να διδάσκει πως υπάρχουν γνώσεις οι οποίες υπερβαίνουν τη χρησιμοθηρία του φροντιστηρίου. Και αυτές στηρίζουν τον ανθρωπισμό μας.

απόσπασμα από άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου

πηγή: εφημερίδα Καθημερινή, το είδαμε εδώ

το δικό μας σχόλιο: κάποια στιγμή αντί να αναφερόμαστε στον χριστιανισμό θα πρέπει να αναφερόμαστε στην Ορθοδοξία. Ο καθολικισμός μιλάει για καλούς και κακούς ανθρώπους, που θα δικαιωθούν ή θα τιμωρηθούν αντίστοιχα. Η Ορθοδοξία μιλάει για μετάνοια. Γι αυτό γιορτάζουμε στην Ελλάδα τόσο έντονα την Ανάσταση. Γιατί έχουμε ελπίδα στον Θεό και όχι στον εαυτό μας. 

Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου 2015: Τιμή στα θύματα της Πηγάδας Μελιγαλά‏ (φωτορεπορτάζ)

Ως Έλληνες εκπαιδευτικοί, οφείλουμε να μην ξεχνούμε. Ιστορία που δεν διδάσκεται, επαναλαμβάνεται. Ακολουθεί η περιγραφή που μας έστειλε συνεργάτης του ιστολογίου μας.

Με την συμμετοχή εκατοντάδων πολιτών από την Μεσσηνία και από άλλες περιοχές της Ελλάδος τιμήθηκε το πρωί της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου στον Μελιγαλά Μεσσηνίας η μνήμη των χιλιάδων θυμάτων της Κομμουνιστικής θηριωδίας τον Σεπτέμβριο του 1944, με επίκεντρο την τραγική Πηγάδα που αποτέλεσε τον τάφο πολυάριθμων Ελλήνων και έμεινε στην Ελληνική Ιστορία ως 'ένα από τα πιο μεγάλα Εγκλήματα που διεπράχθησαν στα χρόνια της δεκαετίας του ΄40.

Παρά τα απίστευτα(για δεύτερη συνεχή χρονιά!)μέτρα ελέγχου και τρομοκράτησης των πολιτών που προσήλθαν από τις αστυνομικές δυνάμεις του Κράτους, καθώς στην περιοχή του Μελιγαλά είχαν αναπτυχθεί εκατοντάδες Αστυνομικοί και ΜΑΤ που απότρεψαν την πρόσβαση σε πολλούς πολίτες με γελοίες δικαιολογίες(πχ αν φορούν μία μπλούζα μη αρεστή στους Προϊσταμένους τους ή αν έχουν μαζί τους Ελληνική σημαία!), πολλοί έδωσαν το «παρών», αλλά εμφανώς λιγότεροι από προηγούμενα χρόνια.

Μετά την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου, που δεσπόζει στον χώρο της Πηγάδας, ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα από την επιδρομή και την σφαγή που διέπραξε ο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην περιοχή του Μελιγαλά. Σύντομο χαιρετισμό προς τους παρευρεθέντες απηύθυναν ο

Στην σημερινή Ελλάδα ο μόνος εθνικισμός που δαιμονοποιείται είναι ο ελληνικός. Όλοι οι άλλοι .. δικαιολογούνται

Στα βιαστικά: Ο πανηγυρισμός του Αλβανού ποδοσφαιριστή Λίλαδεν ήταν «αθώος». Τουλάχιστον για όσους ξέρουν από ποδόσφαιρο. Δεν είναι δυνατόν να χάνεις 5-0 και επειδή μειώνεις σε 5-1 στο 86΄ να κάνεις τρελούς πανηγυρισμούς. Και σε τελικόc hampions league να έπαιζε δεν θα έκανε τέτοια καραγκοζιλίκια. Το σήμα με τον αλβανικό αετό ο Λίλα το έκανε παρατεταμένα και αρκετή ώρα για να σιγουρευτεί ότι τον είδαν όλοι στο γήπεδο και στις οθόνες.

Εν συνεχεία έπεσε και στο χορτάρι για να μας δείξει ότι είναι και πιστός μουσουλμάνος. Με όλα αυτά ο Λίλα ήθελε ξεκάθαρα να προκαλέσει τους φιλάθλους στο Καραϊσκάκη. Και ήθελε να τους προκαλέσει όχι τόσο ως φιλάθλους του Ολυμπιακού, αλλά ως Έλληνες. Και κατά δεύτερον ως φίλους των Σέρβων.

Είναι γνωστό ότι στο Καραϊσκάκης πολλές φορές εμφανίζονται σέρβικες σημαίες. (Γνωστό και το σύνθημα “Orthodox brothers”). Και είναι γνωστό ότι οι Αλβανοί μισούν τους Σέρβους. Και το αντίθετο.

Ο Λίλα ήταν ο πρωταγωνιστής τον περασμένο Οκτώβριο στον αγώνα ανάμεσα στην εθνική Σερβίας και την εθνική Αλβανίας για τα προκριματικά του Euro 2016 στο Βελιγράδι. Το ρολόι στο γήπεδο έδειχνε το 42’ λεπτό και το σκορ ήταν 0-0, όταν εμφανίστηκε στον ουρανό ένα τηλεχειριζόμενο ελικοπτεράκι από το οποίο κρεμόταν η σημαία της μεγάλης Αλβανίας, που περιλαμβάνει το Κόσσοβο, την Βόρειο Ήπειρο, αλλά και κομμάτι της ελεύθερης σήμερα Ηπείρου ακόμη και την Κέρκυρα! Όπως ήταν φυσικό οι Σέρβοι φίλαθλοι αντέδρασαν σε αυτήν την πρόκληση και το ίδιο έκαναν και οι ποδοσφαιριστές της ομάδας. Ο Σέρβος ποδοσφαιριστής, Στέφαν Μίτροβιτς, έπιασε το σκοινί που κρεμόταν για να την κατεβάσει και τότε έπεσαν πάνω του οι ποδοσφαιριστές της Αλβανίας με τον Άντι Λίλα να πρωτοστατεί στην σύρραξη....

Πολλοί μιλάνε για τον αλβανικής καταγωγής Κασάμι του Ολυμπιακού και τον ίδιο πανηγυρισμό που έκανε στον αγώνα με την Γιουβέντους. Είναι αλήθεια ότι ελάχιστοι ήξεραν τότε αυτόν τον χαιρετισμό. Και προφανώς ακόμα πιο ελάχιστοι από όσους ήταν στο γήπεδο τον κατάλαβαν μέσα στον γενικό χαμό. Μετά τον σάλο, ο Κασάμι είπε ότι δεν θα το ξανακάνει. Να δούμε… Κάποιοι λένε ότι τέτοιους πανηγυρισμούς έχει απαγορεύσει η ελβετική ποδοσφαιρική ομοσπονδία. Ο Κασάμι αν και δηλώνει «υπερήφανος Αλβανός» δεν παίζει στην εθνική Αλβανίας, αλλά στην εθνική Ελβετίας (όπως και αρκετοί Αλβανοί). Έκτοτε δεν το έχει ξανακάνει. 

Τα αλβανικά media βέβαια δεν θεώρησαν τόσο «αθώα» την κίνηση αυτή του Κασάμι:

«Τους έκανε τον αλβανικό αετό στο κέντρο της Αθήνας!», έγραψαν... 

«Εκδίκηση στους οπαδούς του Ολυμπιακού που είχαν κρεμάσει την σημαία της Σερβίας ως ένδειξη αλληλεγγύης»…! 

η σημαία της Σερβίας (κάτω αριστερά στην κερκίδα)

Συμπεράσματα ..Είναι αλήθεια ότι στο σύγχρονο ελληνικό κράτος η ένθερμη αγάπη προς την πατρίδα και ο εθνικισμός, όταν εκφράζονται από τον Έλληνα είναι κάτι το ασυγχώρητο, το στοχοποιημένο και το δαιμονοποιημένο. Εξ αιτίας βέβαια, της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς (αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα). Άνθρωποι κάθε ηλικίας έχουν δεχθεί επίθεση διαφόρων παρακρατικών και «αντίφα» μόνο και μόνο επειδή