" H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες."
Άρθρο 16, παράγραφος 2 του Ελληνικού Συντάγματος

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

Πνευματικός σεισμός! Διακοπή μνημοσύνου Πατριάρχη Ρωσίας στις εκκλησίες της Ουκρανίας και της Μολδαβίας λόγω Οικουμενισμού!

Δημοσιεύουμε τα 3 κείμενα που δημοσιεύθηκαν σήμερα στο Ιστολόγιο Κατάνυξης, καθώς και την επιστολή του γ. Σάββα Λαυριώτη.

Δεν χρειάζεται να γράψουμε τίποτε περισσότερο για τον αγώνα που κάναμε τελευταίους μήνες (με αποτέλεσμα να αποκτήσουμε άσπονδους εχθρούς αλλά και επιστήθιους φίλους), πετυχαίνοντας να τρίξουμε τα θεμέλια του Οικουμενισμού και της δεσποτοκρατίας..

Η αλήθεια δεν "παρακαλάει" κανέναν. Αργά ή γρήγορα λάμπει. 
Οι Σλάβοι ομόδοξοι αδερφοί, μας δείχνουν τον δρόμο. 
Ιστολόγιο  Ομάδας Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός":


Πνευματικός σεισμός! Διακοπή μνημοσύνου και στην εκκλησία της Ουκρανίας!
Ο Επίσκοπος Λογγίνος απὀ Μπαντσένι (Banceni), περιοχή Τσερναούτσι (Cernauti), ο οποίος έχει ως Μητροπολίτη τον Σεβασμιώτατο Ονούφριο του Κιέβου και πάσης Ουκρανίας που ανήκει στο Πατριαρχείο Μόσχας, διέκοψε το μνημὀσυνο του Πατριάρχη Κύριλλου.


Ο Επίσκοπος Λογγίνος απὀ Μπαντσένι (Banceni), περιοχή Τσερναούτσι (Cernauti), ο οποίος έχει ως Μητροπολίτη τον Σεβασμιώτατο Ονούφριο του Κιέβου και πάσης Ουκρανίας που ανήκει στο Πατριαρχείο Μόσχας, διέκοψε το μνημὀσυνο του Πατριάρχη Κύριλλου στην Θεία Λειτουργία και σε όλες τις ακολουθείες της Εκκλησίας μετά την αποδοχή απο την Σύνοδο της Ρώσικης Ορθόδοξης Εκκλησίας των κειμένων του εγγράφου-σχέδιο της 5ης συναντήσης από Σαμπεζύ, αλλά και λόγω συνάντησης μεταξύ Πάπα και Πατριάρχη Κυρίλλου στην Αβάνα και της έκδοσης του κοινοὐ κείμενου με «κοινή ευλογία» που αναγνωρίζει πονηρά τον παπισμό ως Εκκλησία.
Ο Επίσκοπος Λογγίνος έλαβε τον τίτλο του «Ήρωα της Ουκρανίας" για το σπουδαίο του φιλανθρωπικό έργο, έχοντας σε φροντίδα δύο ορφανοτροφεία με 400 ορφανά από τα οποία πολλά είναι με ειδικές ανάγκες και ένα νοσοκομείο με παιδιά με AIDS από τα οποία μερικά θεραπεύτηκαν με θαυμαστό τρόπο μετά από την συμμετοχή τους στις θείες ακολουθίες και την προσώπικη προσευχή του Μητροπολίτη. Ο ίδιος είναι ηγούμενος των μοναστηρίων Μπαντσένι (ανδρικό) και Μποιάν (γυναικείο).



Μολδαβία: "Η απολογία της διακοπής του μνημόσυνου στη Θεία Λειτουργία και σε όλες τις άλλες ακολουθίες της Εκκλησίας.."


".. του τοπικού Επισκόπου, του Μητροπολίτη Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, κ.κ. Βλαδίμηρο, και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου"

Τις 20 Φεβρουαρίου 2016, στην επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης Μολδαβίας, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με τίτλο «Η δήλωση της κανονικής ανυπακοής» [1], το οποίο αποτελεί απάντηση στη δήλωση, που απεύθυναν στον Σεβασμιώτατο Βλαδίμηρο οι κάτωθι υπογράψαντες κληρικοί της Μητρόπολης Μολδαβίας, όπου ανακοινώσαμε ότι διακόπτουμε το μνημόσυνο στις θείες ακολουθίες του τοπικού επισκόπου, του Μητροπολίτη Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, Βλαδιμήρου, και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου, λόγω των τελευταίων εκκλησιαστικών γεγονότων, που σχετίζονται με την προετοιμασία της Αγίας και Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου, αλλά και με τη
συνάντηση στη Κούβα του Πάπα Ρώμης, Φραγκίσκου, και του Πατριάρχη Μόσχας, κ. Κυρίλλου, και με το κείμενο της κοινής τους δήλωσης.
Εμείς [θέλουμε και] περιμένουμε με ανυπομονησία να μνημονεύσουμε και πάλι τον Ιεράρχη μας και τον Πατριάρχη μας, δεν είμαστε παραβάτες, ούτε θέλουμε το σχίσμα, είμαστε υπέρ της Εκκλησίας και μέσα στην Εκκλησία, αλλά η διακοπή του μνημόσυνου αποτελεί επισήμανση και διαμαρτυρία μας μέσα στην Εκκλησία λόγω του ότι κάτι δεν πάει καλά[2]. Δεν προτιθέμεθα να οργανώσουμε «παράλληλες Συνόδους», αλλά να εφαρμόσουμε τον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου, ακριβώς επειδή θέλουμε να είμαστε πρωτίστως σε πλήρη κοινωνία με την ορθόδοξη πίστη.
Εμείς, οι κάτωθι κληρικοί, υπογράψαντες του παρόντος, τους οποίους αναφέρει το εν λόγω άρθρο, απορρίπτουμε όλες τις κατηγορίες εναντίον μας, ιδιαιτέρως τις κατηγορίες για δημιουργία σχίσματος, διότι αυτές δεν έχουν καμία κανονική βάση. Η ενέργειά μας βασίζεται αυστηρά στη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας περί σχίσματος και αιρέσεως, η οποία διατυπώνεται από τους Κανόνες ιγ΄, ιδ΄ και ιε΄ της Α΄-Β΄ Συνόδου της Κωνσταντινούπολης το 861. Το β΄ μέρος του ιε΄ Κανόνα, σύμφωνα με την ερμηνεία του Αγίου Ομολογητή Νικοδήμου[3], αποτελεί μια ολοκλήρωση των τριών προηγουμένων κανόνων, διότι θέτει τους κανονικούς όρους της εφαρμογής τους και προσδιορίζει την μοναδική περίπτωση για τη διακοπή του μνημόσυνου του τοπικού ιεράρχη, δηλαδή την διακήρυξη της αίρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ. Καθώς μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η υπακοή και η υποταγή στον ιερέα, στον ιεράρχη ή στην Σύνοδο δεν ισχύουν πλέον όταν πρόκειται για αίρεση: «Εἰ μὲν γὰρ δόγμα ἔχει διεστραμμένον κἂν ἄγγελο; ᾗ, μὴ πείθου˙ εἰ δὲ ὀρθὰ διδάσκει, μὴ τῷ βίῷ πρόσεχε, ἀλλὰ τοῖς ῥήμασιν» (Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Β΄ εἰς Β΄ Τιμοθ., PG 62, 610).
Αυτοί οι κανονικοί όροι διατυπώνονται κυρίως στην ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου στον α΄ Κανόνα της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου: «Εκδίδοντας αυτόν τον όρο, η Σύνοδος του Εφέσου αποβλέπει εκείνο τον νομικό-εκκλησιαστικό κανόνα, βάσει του οποίου η εκκλησιαστική ιεραρχική διοίκηση κατέχει την πλήρη νόμιμη εξουσία μόνο τότε όταν ενεργεί μέσα στα όρια που θέτει ο νόμος και όταν οι διαχειριστές αυτής της εξουσίας υποτάσσονται αυστηρά στους νόμους και στη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας˙ και, αντιθέτως, όταν αυτοί απομακρύνονται από αυτούς τους νόμους και παραβιάζουν τους αυστηρά προσδιορισμένους έννομους όρους, αυτή η [εκκλησιαστική] εξουσία χάνει όλα τα δικαιώματά της. Αν ερμηνεύσουμε στη συνέχεια τους κανόνες της Συνόδου που συγκεντρώθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 861, θα καταλάβουμε τι δύναμη είχε πάντοτε στην Εκκλησία αυτός ο κανόνας»[4]. Επομένως, ενεργώντας μέσα στους αυστηρούς όρους του Κανονικού Δικαίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλώνουμε ότι η μοναδική αιτία της διακοπής εκ μέρους μας του μνημόσυνου του τοπικού Επισκόπου μας και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου, είναι η δημόσια και ανοικτή διακήρυξη της αίρεσης εκ μέρους τους.
Παρόλο που στο αναφερθέν άρθρο, το οποίο δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης Μολδαβίας, υπογραμμίζεται ότι ο Σεβασμιώτατος Βλαδίμηρος «ποτέ δεν προώθησε και δεν διακήρυξε τον οικουμενισμό δημόσια ή υπό άλλη μορφή», διαπιστώνουμε με βαθιά θλίψη και οδύνη ότι αυτός ο ισχυρισμός του δεν αληθεύει, διότι το να υπογράψει κανείς ή να ψηφίσει θετικά, ή το να μην αντισταθεί και να μην δηλώσει δημόσια την αποδοκιμασία του απέναντι σε ένα δημόσιο έγγραφο, το οποίο είναι ανορθόδοξο και έγινε δεκτό από το συνοδικό σώμα της ιεραρχίας στην οποία ανήκει, ταυτίζεται με το να συμφωνεί και ο ίδιος και να διακηρύττει την αίρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διέκοψε την κοινωνία με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, επειδή αυτός είχε υπογράψει το αιρετικό μονοθελητικό και μονοενεργητικό έγγραφο.
Ούτως, τις 2-3 Φεβρουαρίου 2016, η Ιεραρχία της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, με την άμεση συμμετοχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, κ.κ. Βλαδιμήρου, έγκρινε τα προκαταρτικά κείμενα για την Αγία και Μεγάλη Πανορθοδόξου Σύνοδο, τα οποία έχει συντάξει η Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών του Σαμπεζύ, και συνεδρίασε από τις 21 έως 28 Ιανουαρίου 2016. Ιδιαιτέρως στην γ΄ παράγραφο της «Απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας από τις 2-3 Φεβρουαρίου 2016» ισχυρίζεται: «Τα μέλη της Ιεραρχίας ομολογούν ότι στην παρούσα μορφή, τα προκαταρτικά έγγραφα για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δεν παραβιάζουν την αυθεντικότητα της Ορθοδόξου πίστεως και δεν έρχονται σε αντίθεση με την κανονική παράδοση της Εκκλησίας»[5].
Ένα από τα εν λόγω προκαταρτικά κείμενα, με τίτλο «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», περιέχει μια σειρά εκκλησιαστικών αιρέσεων, λόγων των οποίων καταλήξαμε στη διακοπή μνημόσυνου του τοπικού επισκόπου και του Πατριάρχη Κυρίλλου. Συγκεκριμένα, οι λόγοι διακοπής του μνημόσυνου είναι οι εξής:


[Ο ισχυρισμός περί της] χαμένης ενότητας των χριστιανών
Στη ε΄ παράγραφο του συγκεκριμένου κειμένου γίνεται λόγος για «την αποκατάσταση ενότητας των χριστιανών» και «για την χαμένη ενότητα των χριστιανών»[6]. Όμως, έχοντας υπόψη μας όλα αυτά, αναρωτιόμαστε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «μεμέρισται ὁ Χριστός;» (Α΄Κορ. 1:13). Η χρήση τέτοιων όρων αποτελεί άμεση άρνηση του δόγματος περί της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, επειδή, σύμφωνα με τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς: «Ο Θεάνθρωπος Χριστός ένωσε στην Εκκλησία Του «τὰ ἐπὶ τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐν αὐτῷ» (Εφ. 1:10). Όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης ενώθηκαν σε ένα μοναδικό μυστήριο, σε ένα «μεγάλο μυστήριο», στο υπερ-μυστήριο της Εκκλησίας»[7] και πάλι: «Ο Αληθινός Θεάνθρωπος Χριστός, στην τέλεια πληρότητα της ευαγγελικής του θεανθρώπινη πραγματικότητα, είναι όλος παρών στο θεανθρώπινό Του Σώμα, δηλαδή στην Εκκλησία, τόσο στους καιρούς των Αποστόλους, όσο και σήμερα και στον αιώνα»[8]. Η Εκκλησία είναι Μια, όπως και ο Χριστός είναι Ένας, και η ενότητα των«χριστιανών» εκτός της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι παρά μια ενότητα στην αμαρτία και αίρεση. Το κείμενο της ε΄ παραγράφου δεν ξεκαθαρίζει τι σημαίνει η «ενότητα των χριστιανών», αφήνοντας περιθώριο να ερμηνεύει ο καθένας ό, τι θέλει.
Η αναγνώριση της ύπαρξης άλλων χριστιανικών εκκλησιώνΣτη στ΄ παράγραφο, το αναφερθέν έγγραφο ορίζει ότι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τήν ἱστορικήν ὕπαρξιν ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ᾽αὐτῆς»[9]. Αν η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μια Εκκλησία, τότε πως μπορεί να γίνει λόγος για ύπαρξη «ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν»; Οι θρησκευτικές οργανώσεις στις οποίες αναφέρεται το έγγραφο με τίποτε δεν δύναται να ονομαστούν «εκκλησίες», ιδιαίτερα εφόσον πρόκειται για συνοδικό έγγραφο, το οποίο εγκρίθηκε από μια αρχιερατική σύνοδο. Ζητάμε να διευκρινίσει η Σύνοδος τον όρο «χριστιανικές εκκλησίες» σε σχέση με την«Ορθόδοξη Εκκλησία», επειδή αυτές οι διατυπώσεις είναι αντιφατικές, από την μια αρχίζουμεμε την ιδέα ότι η Εκκλησία είναι Μια, και από την άλλη μιλάμε για «χριστιανικές εκκλησίες».
Τι είδος εκκλησιολογίας προκύπτει από εδώ; Εμείς, όμως, μαρτυρούμε μαζί με τον Μέγα Φώτιο ότι «Υπάρχει μόνο μια Εκκλησία του Χριστού, αποστολική και καθολική. Όχι περισσότερες, ούτε δύο. Και οι άλλες είναι συναγωγές των πονηρών και σύνοδος των παραβατών»[10]. Και ο ισχυρισμός ότι υπάρχουν και άλλες χριστιανικές εκκλησίες είναι αντίθετος προς στη θεμελιώδη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διότι αποτελεί αιρετική εκκλησιολογία. Ακόμα περισσότερο – εφόσον πρόκειται για δημόσια έγγραφα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα οποία ψηφίστηκαν και κατοχυρώθηκαν από τα μέλη της ανωτέρας ιεραρχίας, σε συνοδικό επίπεδο, «ἡ ὁρολογία τῶν ἀποφάσεων πρέπει νά εἶναι αὐστηρῶς θεολογική καί ἐκκλησιολογική. Οἱ ἀποφάσεις πρέπει νά συντονίζωνται στήν ὅλη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν εἶναι συντηρητική, ἀλλά παραδοσιακή, δέν συνιστᾶ μιά ἀδράνεια, ἀλλά μιά κίνηση, μέσα, ὅμως, ἀπό θεολογική καί ἐκκλησιολογική σκέψη. Ἔτσι, στήν συγγραφή τῶν κειμένων θά πρέπει νά συμμετέχουν Ἀρχιερεῖς καί θεολόγοι πού θά ἐπιμεληθοῦν τήν ὁρολογία πού θά χρησιμοποιηθῆ, ὥστε νά μήν ἐκφράζη τήν νεοσχολαστική, ὑπαρξιστική» καί μεταπατερική θεολογία, μὲ διπλή ἔννοια, ποὺ δὲν οριοθετήθηκε ἐννοιολογικὰ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση. «Εἶναι δέ γνωστόν ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας στίς Οἰκουμενικές Συνόδους ἀγωνίσθηκαν μέ σθένος καί, μέ τήν ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χρησιμοποίησαν τήν κατάλληλη ὁρολογία («τῷ βραχεῖ ρήματι καί πολλῇ συνέσει») πού νά ἐκφράζη τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀσφαλῶς καί θεοπνεύστως. Ἐπιλογή μιᾶς ἐσφαλμένης ὁρολογίας δημιουργεῖ ἐκτροπή ἀπό τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή σέ αὐτό καί ἀπαιτοῦνται ἱκανοί Κληρικοί πού θά γνωρίζουν ἐπαρκῶς τήν ἱστορία καί τό περιεχόμενο τῶν ὅρων καί τῶν φράσεων»[11].

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των ΕκκλησιώνΣτη συνέχεια, στο κείμενο που αναλύουμε ισχυρίζεται ότι «Αἱ Ὀρθόδοξοι κατά τόπους Ἐκκλησίαι–μέλη τοῦ Π.Σ.Ε., μετέχουν πλήρως καί ἰσοτίμως ἐν τῷ ὀργανισμῷ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν»[12], το οποίο στην ουσία είναι πηγή εκκλησιαστικών αιρέσεων. Ούτως, στο ιθ΄ άρθρο ισχυρίζεται ότι το καταστατικό της εν λόγω οργάνωσης αποτελεί τη βάση για τη συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησία στο Π.Σ.Ε., καθώς και η Δήλωση του Τορόντο του 1950[13]. Στο πρώτο από αυτά τα έγγραφα, στο καταστατικό του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ορίζεται ότι «διά μέσω του Π.Σ.Ε., οι εκκλησίες προτίθενται […] να διευκολύνουν την κοινή μαρτυρία στο κάθε τόπο και σε όλους τους τόπους και να υποστηρίξουν η μια εκκλησία την άλλη στο έργο τους για ιεραποστολή και ευαγγελισμό»[14]. Όμως, η Ορθόδοξη Εκκλησία, εφόσον είναι η Μια Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να συνδεθεί με αιρετικές οργανώσεις σε κοινές δηλώσεις και δεν μπορεί να τους στηρίξει το έργο ιεραποστολής και κηρύγματος ευαγγελίου, διότι αυτές δεν καθοδηγούν τους ανθρώπους στον Χριστό, κατά την μαρτυρία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «καὶ ταῦτα εἰδότες οὔτε ἐν τοῖς κατὰ νόμον ἀλλ' ἐν Χριστῷ τὴν ἁπαντὸς τοῦ κόσμου σωτηρίαν ἴσμεν περαιουμένην, οὐδὲ ταῖς ἀθέοις αἱρέσεσιν ἀπονέμομέν τι πρὸς τὴν ἐλπίδα ἀλλὰ παντελῶς ἔξω τῆς ἐλπίδος τίθεμεν αὐτάς, ἅτε δὴ μηδὲ τὴν βραχυτάτην ἐχούσας Χριστοῦ μετουσίαν»[15].
Και η Δήλωση του Τορόντο (1951), η οποία επισημαίνεται κι αυτή στο κείμενο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον χριστιανικό κόσμο», περιέχει τον εξής ισχυρισμό: «Οι Εκκλησίες μέλη αναγνωρίζουν ότι η ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας του Χριστού είναι πιο περιεκτική από την ιδιότητα στο δική της εκκλησιαστικό σώμα [...] Όλες οι χριστιανικές εκκλησίες, περιλαμβανομένης της Εκκλησίας της Ρώμης, θεωρούν ότι δεν υπάρχει μια πλήρης ταυτότητα μεταξύ της ιδιότητας του μέλους της δικής τους εκκλησίας και της ιδιότητας του μέλους της Καθολικής Εκκλησίας. Αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν μέλη της εκκλησίας εκτός των τειχών της [extra muros], ότι αυτοί ανήκουν εξίσου [aliquo modo] στην Εκκλησία ή ακόμα ότι υπάρχει εκκλησία εκτός της εκκλησίας [ecclesia extra ecclesiam]”[16].

Θεωρούμε ότι αυτές οι αιρέσεις και βλασφημίες δεν είναι συμβιβαστές με την Ορθοδοξία, διότι εμείς ομολογούμε ότι υπάρχει μια πλήρης ταυτότητα μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Εκκλησίας του Χριστού.
Στη συνέχεια, το έγγραφο «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» ισχυρίζεται ότι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία […] ἐκτιμᾶ θετικῶς τά ὑπ᾽ αὐτῆς ἐκδοθέντα θεολογικά κείμενα» [υπό τῆς Ἐπιτροπῆς «Πίστις καί Τάξις»][17]. Ένα από αυτά τα θεολογικά κείμενα, το οποία συνάχθηκε στο Λίμα το 1982, με τίτλο «Βάπτισμα, Ευχαριστία και Ιεροσύνη» (Baptism, Eucharist and Ministry), ισχυρίζεται κυρίως ότι «Οι Εκκλησίες πρέπει να αποφεύγουν, λοιπόν, να αποδίδουν άμεσα την ιδιαίτερη μορφή της ιεροσύνης τους στο θέλημα και καθιέρωση του Ιησού Χριστού»[18]. Εμείς ομολογούμε ότι ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι απολύτως ασυμβίβαστός με τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, της οποίας η ιεροσύνη πιστεύουμε ότι ιδρύθηκε από την ίδιο τον Ιησού Χριστού.
Συγχρόνως, στο κείμενο που εγκρίθηκε στο Σαμπεσύ ισχυρίζεται ότι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διατηρεῖ ἐπιφυλάξεις διά κεφαλαιώδη ζητήματα πίστεως καί τάξεως»[19]. Όμως, απέναντι στο κείμενο «Βάπτισμα, Ευχαριστία και Ιεροσύνη» δεν εκφράζονται τέτοιες επιφυλάξεις, πράγμα που τονίζει και ο Πατριάρχης Μόσχας, Κύριλλος, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι το εν λόγω κείμενο είναι το αποτέλεσμα «ορθόδοξης συμμετοχής και μαρτυρία στο Π.Σ.Ε.»[20].
Οι ανωτέρω αποδείξεις, οι οποίες δεν εξαντλούν τη σειρά των αιρέσεων του Π.Σ.Ε., όπου οι Ορθόδοξες Εκκλησίες συμμετέχουν «πλήρως και σε ίσιους όρους», είναι περισσότερο από επαρκείς για να ισχυριστούμε ότι αυτή η οργάνωση, το Π.Σ.Ε., είναι αιρετική. Και όταν η ίδια η συμμετοχή των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Π.Σ.Ε. είναι απαράδεκτη, τόσο περισσότερο είναι καταδικαστέα η κατοχύρωση των αξιών αυτής της οργάνωσης στο επίπεδο της Ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και δύναται να γίνει αποδεκτή από τους ορθοδόξους πιστούς.

Το συνοδικό σύστημα
Στη συνέχεια του κειμένου που εκδόθηκε από τη Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών ισχυρίζεται ότι «ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διά τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τό ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπετέλει τόν ἁρμόδιον καί ἔσχατον κριτήν περί τῶν θεμάτων πίστεως»[21]. Το συνοδικό σύστημα είναι πολύ σημαντικό για την Εκκλησία, επειδή αποτελεί έκφραση της Καθολικότητά της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατόν να ονομαστεί «ἁρμόδιος καί ἔσχατος κριτής περί τῶν θεμάτων πίστεως», πράγμα που αποδείχτηκε τόσες φορές στην Ιστορία της Εκκλησίας. Ας υπενθυμίσουμε τουλάχιστον την ληστρική Σύνοδο του Εφέσου το 449, στην οποία συμμετείχαν 600 επίσκοποι και κατοχύρωσε την μονοφυσιτική αίρεση.
Και «ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως» αποτελεί αρμοδιότητα της Καθολικότητας της Εκκλησίας, διότι η Εκκλησία «Καθολικὴ μὲν οὖν καλεῖται, διὰ τὸ κατὰ πάσης εἶναι τῆς οἰκουμένης, ἀπὸ περάτων γῆς ἕως περάρων˙ καὶ διὰ τὸ διδάσκειν καθολικῶς καὶ ἀνελλειπῶς ἅπαντα τὰ εἰς γνῶσιν ἀνθρώπων ἔλθεῖν ὀφείλοντα δόγματα, περὶ τε ὁρατῶν καὶ ἀοράτων πραγμάτων, ἐπουρανίων τε καὶ ἐπιγείων˙ καὶ διὰ το πᾶν γένος ἀνθρώπων εἰς εὐσέβειαν ὑποτάσσειν»[22], η οποία πίστη όμως δεν διασφαλίζεται μόνο από το συνοδικό σύστημα - το οποίο δεν δύναται να θεωρηθεί αλάθητος - αλλά διασφαλίζεται από το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Το ίδιο μας λέει και ο Απόστολος Παύλος: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ' ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1: 18-9), ρήματα τα οποία ο Άγιος Θεοφύλακτος της Βουλγαρίας τα ερμηνεύει ως εξής: «Διά μὲν οὖν τοῦς ἀγγέλους ἀναθεματίσαι, πᾶν ἀξίωμα ἐκβάλλει˙ διὰ δὲ τοῦ ἑαυτὸν, πᾶσαν οἰκειότητα. […] Οὐχ ὡς καταγινώσκων δὲ τῶν ἀποστόλων ταῦτά φίσην, άλλὰ βουλόμενος ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα τῶν πλάνων, καὶ δείξαι, ὅτι ἀξίωμα οὐ προσιέται, ὅταν ὁ λόγος περὶ δογμάτων ᾖ»[23].
Επομένως, μια σύνοδος είναι η αυθεντική έκφραση της Καθολικότητας της Εκκλησίας μόνο τότε όταν βρίσκεται σε ομοφωνία και ομοφροσύνη με την Αγία Γραφή, τις Αγίες Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και όχι αποκλείστηκα διά μέσου της μηχανικής έκφρασης του συνοδικού συστήματος, καθώς ισχυρίζεται και ο Μέγας Βασίλειος:«Ὅτι δεῖ τῶν ἀκροατῶν τῶν πεπεδευμένους τὰς Γραφὰς, δοκιμάζειν τὰ παρὰ τῶν διδασκάλων λεγόμενα˙ καὶ τὰ μὲν σύμφωνα ταῖς Γραφαῖς δέχεσθαι, τὰ δὲ ἀλλότρια ἀποβάλλειν˙ καὶ τοὺς τοιούτοις διδάγμασιν ἐπιμενόντας ἀποστρέφεσθαι σφοδρότερον»[24]. Ο ισχυρισμός του προτεινόμενου κειμένου τείνει να αντικαταστήσει την Καθολικότητα της Εκκλησίας με το συνοδικό σύστημα ως απόλυτο σημείο αναφοράς στα θέματα της πίστεως, πράγμα που είναι αλλότριο για τη διδασκαλία της Εκκλησίας.

ΣυμπεράσματαΘεωρούμε την θέσπιση (ακόμα και μέσω του εξής ισχυρισμού: «Τα μέλη της Ιεραρχίας ομολογούν ότι στην παρούσα τους μορφή, τα προκαταρτικά κείμενα για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δεν παραβιάζουν την αυθεντικότητα της ορθοδόξου πίστεως και δεν έρχονται σε αντίθεση με την κανονική παράδοση της Εκκλησίας») του κειμένου «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» ως διακήρυξη της αίρεσης γυμνῇ τῇ κεφαλῇ και νομοθέτηση στο επίπεδο της Τοπικής Συνόδου των ανωτέρω αναφερθέντων αιρετικών διδασκαλιών, πράγμα για το οποίο, ακολουθώντας τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας που διατυπώνεται στον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου από την Κωνσταντινούπολη το 861, καθώς και σε ολόκληρη την Παράδοση της Εκκλησία, στους βίους και τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διακόπτουμε το μνημόσυνου του τοπικού επισκόπου και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, οι οποίοι συμμετείχαν και ψήφισαν το εν λόγω έγγραφο, και θα ενεργήσουμε με αυτόν τον τρόπο έως την κατάργηση και καταδίκη των αιρέσεων που διατυπώνονται στο αναφερθέν κείμενο.




[1] www.mitropolia.md, 20.02.2016
[2] Τα σχετικά επιχειρήματα θα παρουσιαστούν στη συνέχεια.
[3] Αγίου Νικοδήμου Μίλα – Правила Святой Православной Церкви с толкованиями Никодима, Епископа Далматинско-Истрийского ( Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ερμηνεία στον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου της Κωνσταντινούπολη).
[4] Αγίου Νικοδήμου Μίλα – Правила Святой Православной Церкви с толкованиями Никодима, Епископа Далматинско-Истрийского ( Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ερμηνεία στον α΄ Κανόνα της Γ΄Οικουμενική Σύνοδο).
[5] Постановления Освященного Архиерейского Собора Русской Православной Церкви, γ΄ παράγραφο.
[6] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, ε΄ παράγραφο.
[7] Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Εκκλησιολογικά Κεφάλαια, 34.
[8] Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Εκκλησιολογικά Κεφάλαια, 34.
[9] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html
[10] Φωτίου τοῦ Μεγάλου, Ἐπιστολή πρὸς τὸν Πάπα Νικόλαο.

[11] Ἱεροθέου, Μητροπολίτου Ναυπάκτου, «Ἡ Σύναξη τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν», Ἐκκλησιαστική Παρέμβαση 212, Μάρτιος 2014.
[12] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, ιζ΄ άρθρο.
[13] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, ιθ΄ άρθρο.
[14] ”the churches through the Council will […] facilitate common witness in each place and in all places, and support each other in their work for mission and evangelism”, http://www.oikoumene.org/en/resources/documents/assembly/2013-busan/adopted-documents-statements/wcc-constitution-and-rules
[15] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, In sanctum pascha (sermo 1), 14, PG 59, 725.
[16]”All the Christian churches, including the Church of Rome, hold that there is no complete identity between the membership of the Church Universal and the membership of their own church. They recognize that there are church members "extra muros", that these belong "aliquo modo" to the Church, or even that there is an "ecclesia extra ecclesiam". This recognition finds expression in the fact that with very few exceptions the Christian churches accept the baptism administered by other churches as valid”, http://www.oikoumene.org/en/resources/documents/central-committee/1950/toronto-statement.
[17] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, κα΄ άρθρο.
[18] „Baptism, Eucharist, Ministry”, 1982, cap. 3, II.11, apud oikoumene.org
[19] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, κα΄ άρθρο.
[20] Μητροπολίτης Kiril (Gundeaev) – Православие и экуменизм: Документы и материалы 1902-1998 (Ορθοδοξία και Οικουμενισμός: Κείμενα και Υλικά 1902-1998), σ. 44.
[21] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, κβ΄ άρθρο.
[22] Κυρίλλου Ἰεροσολύμων, Κατήχησις ΙΗ΄, κεφ. ΚΓ΄, PG 33, 1044A.
[23] Θεοφυλάκτου, Αρχιεπισκόπου Βουλγαρίας, Ἑρμηνεία εἰς τὴν Προς Γαλάτας, PG 124, 960-961.
[24] Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχή τῶν ἠθηκῶν, ΟΒ΄, α΄, PG 31, 845D, 848A.



Οι υπογραφές και το επίσημο κείμενο της διακοπής του Μνημοσύνου

Πρόκειται για το επίσημο κείμενο κληρικών και μοναχών της Εκκλησίας της Μολδαβίας, που αποφάσισαν τη διακοπή του μνημοσύνου του τοπικού επισκόπου και του Πατριάρχη Ρωσίας. (Δείτε σχετικά στην ανάρτησή μας:Μολδαβία "Η απολογία της διακοπής του μνημόσυνου στη Θεία Λειτουργία και σε όλες τις άλλες ακολουθίες της Εκκλησίας του τοπικού Επισκόπου, του Μητροπολίτη Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, κ.κ. Βλαδίμηρο, και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου)









Επιστολή γ. Σάββα Λαυριώτη σε όσους διέκοψαν το Μνημόσυνο του Ρώσου Πατριάρχη και επισκόπων της Μολδαβίας



Σεβαστοί Πατέρες καί ἀδελφοί ἐν Χριστῷ.
Ἐπληροφορήθημεν ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας στήν Σύνοδο πού ἔλαβε χώρα στίς 2-3 Φεβρουαρίου 2016 ψήφισε ὀμόφωνα ὅτι τά προπαρασκευαστικά ἔγγραφα στήν παρούσα μορφή τους γιά τήν ἀγία καί μεγάλη σύνοδο δέν παραβιάζουν τήν αὐθεντικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί δέν ἔρχονται σέ ἀντίθεση μέ τήν κανονική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.




Μέ ὄλη τήν ταπείνωση καί ἀγάπη καί μέ τόν ζήλον πρός τήν κοινή μας Ὀρθόδοξη Πίστη, εἴμαστε ἐνοχλημένοι ἀπό αὐτήν τήν ἀνακοίνωση τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίαςν ἐπειδή τά προπαρασκευαστικά ἔγγραφα γιά τήν ἀγία καί μεγάλη σύνοδο, πού ὑπογράφηκαν ἀπό προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἔχουν πολλά δογματικά καί κανονικά λάθη. Ἤδη ὑπάρχουν σοβαρές κριτικές γιά αὐτά τά κείμενα ἀπό μεγάλες θεολογικές προσωπικότητες τῆς Ὀρθοδοξίας ὅπως εἶναι ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανά-σιος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος, Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών, Πρωτοπρεσβύτερος καί καθηγητής θεολογίας Θεόδωρος Ζήσης, ὁ καθηγητής Θεολογίας στό Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κ.
Δημήτριος Τσελεγγίδης ἀλλά καί πολλοί ἄλλοι ἔγκριτοι θεολόγοι, καθηγητές, ἱερεῖς, μοναχοί καί ἁγιορείτες γέροντες. Ἐκτός ἀπό αὐτές τίς φωνές ὑπάρχη καί ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας, πού ἀποσύρει τό ἄρθρο «οἱ σχέσεις Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τόν ὑπόλοιπο Χριστιανικό Κόσμο» ἀλλά καί ἄλλα ἄρθρα μέσα σέ αὐτά τά κείμενα. Οἱ μοναχοί τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀνησυχοῦν γιά αὐτά τά ἔγγραφα καί πολλοί θά διακόψουν τό μνημόσυνο καί τήν κοινωνία μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, σέ περίπτωση πού αὐτά τά ἔγγραφα θά ἐπισημοποιηθοῦν στήν Ἁγία καί μεγάλη Σύνοδο. Ὅπως γνωρίζεται τό Ἅγιον Ὄρος διέκοψε τό μνημόσυνο τοῦ Πατρί-αρχη Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος ἔκανε τήν λεγομένη ἄρση τῶν ἀναθεμάτων μέ τήν Παπική παρασυναγωγή. Οἱ Μοναχοί τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἶτε εἶναι ἀπό κελλιά εἶται ἀπό Μοναστήρια ἤ Σκήτες, ἀνησυχούν καί μόνο μέ τήν ἰδέα μίας μεγάλης καί ἀγίας πανορθοδόξου Συνόδου. Ἐν πρώτοις ἐπειδή αὐτός ὁ ὄρος Ἁγία καί μεγάλη Σύνοδο δέν ὑπάρχει στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ἀλλά ἔχουμε μόνον τοπικές καί Οἰκουμενικές Συνόδους. Αὐτή τήν ἁγία καί μεγάλη σύνοδο, τήν τοποθετούν πάνω ἀπό τό Εὐαγγέλιον καί τούς Ἁγίους Πατέρες, τίς Οἰκουμενικές καί τοπικές Συνόδους, καί τό συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἡ ἀξία τοῦ συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας πού ἐκεί ὑπάρχουν ὄλα τά ἀναθέματα γιά τούς αἰρετικούς ὄλων τῶν αἰώνων εἶναι διαχρονική γιά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Μία Σύνοδος πού δέν ἀναγνωρίζει τήν σύνοδο τοῦ Ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, (σύνοδος γιά τήν ἔριδα τῶν ἡσυχαστῶν) ὥς Οἰκουμενικές καί δέν ἀναγνωρίζουν τίς ἐγκυκλίους τῶν ἀνατολικῶν Πατριαρχῶν ἐναντίον τῶν Παπικῶν καί τῶν Προτεσταντῶν μέχρι τόν 19 αἰώνα, δέν μπορεῖ νά ἔχει τήν ἀξίωση αὐθεντίας στά θέματα τῆς Πίστεως, ὅπως φιλοδοξεῖ αὐτῆ ἡ σύνοδος. Γνωρίζουμε στήν Ἰστορία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὑπήρχαν πολλές ληστρικές Σύνοδοι, πού εἴχαν τήν ἀξίωση νά εἶναι ἀνώτατοι κριτές καί αὐθεντίες στά θέματα πίστεως. Μέ ἄλλα λόγια θέλουν νά ἐφαρμόσουν στήν Ἐκκλησία, ἕνα καινούργιο σύστημα, μεταπατερικό μέ παπική προέλευση, πού ὁ Πάπας ἀντικαθιστάτε ἀπό τήν λεγομένη πανορθόδοξο σύνοδο, προστάζοντας exkathedra στήν Ἐκκλησία, χωρίς νά διαλέγετε μέ τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅποιος δέν θά συμφωνεῖ μέ αὐτούς θά εἶναι αὐτόματα καταδικασμένος μέ ἀφορισμό, καθαίρεση καί ἀποκλεισμό ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἡ «Ἐκκλησία» δηλαδή, προσδιορίζεται κατ’ αὐτούς ὡς μία ὀμάδα ἐπισκόπων καί πατριαρχῶν πού ἐν τῇ ἐνότητι αὐτῶν ἔχουν τό ἀλάθητο τοῦ Πάπα. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἀντί νά ὑπάρχει καθολικότητα, θέλουμε μία σύνοδο μέ μαγικές ἰδιότητες, πού μόνον ἐπειδή ὀνομάζεται μεγάλη καί ἁγία, αὐτομάτως θεωρείται καί ἀλάθητη, καθώς καί ὁ πάπας τῆς Ρώμης. Κάθε τόπική ἤ Οἰκουμενική Σύνοδο, εἶναι Ὀρθόδοξη καί κατανοεῖται ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μόνον ἐάν εἶναι ἐπόμενη τῶν προγενεστέρων ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί τοπικῶν Συνόδων.
Σέ ἄλλο ἄρθρο ἀπό τά προπαρασκευαστικά ἔγγραφα, γίνεται λόγος γιά τήν παρουσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στό ΠΣΕ. Ἡ Παρουσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησία ὡς μέλος στό λεγόμενο ΠΣΕ εἶναι ἀπαράδεκτη γιά μᾶς, ἐπειδή ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κατατάσσετε καί θεωρεῖται ὡς μία ἀπό τίς πολλές ὀμάδες τῶν προτεσταντῶν τοῦ ΠΣΕ. Ἀλλά στήν πραγματικότητα μᾶς θεωροῦν κατώτερη ἐκκλησία ἀπό τίς διάφορες προτεσταντικές ὀμολογίες (ἐκκλησίες γιά αὐτούς) ἐπειδή δέν μπορούμε νά καταλάβουμε καί νά δεχθούμε τούς ὀμοφυλοφιλικούς γάμους, καί τίς χειροτονίες τῶν γυναικῶν.
Σέ ἄλλο ἄρθρο γίνεται ἀναφορά γιά τούς μικτούς γάμους. Αὐτοί οἱ γάμοι δέν εἶναι ἀποδεκτοί ἀπό τήν Ἐκκλησία, οἱ κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἶναι ξεκάθαροι. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει ἔνωσις σέ κάτι πού δέν ἐνώνεται. Ἄντρας καί γυναίκα πρέπει νά εἶναι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι. Τό θεμέλιο τοῦ γάμου εἶναι ἡ κοινή πίστη στήν Ἀλήθεια πού διαδίδεται καί στίς ἐπόμενες γενεές.
Ἀπό Ἐκκλησιολογικῆς πλευράς, στό κείμενο ἐπικρατεῖ σύγχυση καί γίνεται φανερή ὅτι ἐπικρατεῖ ὡς ἐν ἐσόπτρῳ ἡ διδασκαλία τῆς Β! Βατικανείου Συνόδου, γιά τό θέμα τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ὅτι ὄλες οἱ Χριστιανικές ὀμολογίες βρίσκονται σέ μία ἀόρατη ἔνωση μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί μέ κάποιο τρόπο «τό ἅγιον Πνεύμα, συμπληρώνει αὐτό πού λείπει σέ αὐτές τίς ὀμολογίες πού Θεωροῦνται «ἐλλειματικές ἐκκλησίες»». Ὅπως λοιπόν ὑποστηρίζουν, ὅλες οἱ χριστιανικές ὀμολογίες πού πιστεύουν στήν Ἁγία Τριάδα, καί στόν Ἰησοῦ Χριστόν ὡς ἐνσαρκωμένο Λόγο τοῦ Θεοῦ, εἶναι μέλη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί
Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Χρησιμοποιούν ὡς ἐπιχείρημα τίς κατ’ οἰκονομία ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων, πού δεχόμαστε κάποιες ὀμάδες αἰρετικῶν στήν Ἐκκλησία μόνον μέ τό Χρίσμα ἤ μόνον μέ τήν ὀμολογία Πίστεως, μετατρέποντας τήν οἰκονομία σέ δόγμα καί ἀκρίβεια, καί συμπεραίνοντας (μεταπατερικά) ὅτι αὐτές οἱ αἰρετικές ὀμάδες πού προέρχονται εἶναι κανονικές Ἐκκλησίες. Στήν Ἐκκλησία ὄμως, ὅταν χρησιμοποίητε ἡ οἰκονομία δέν σημαίνει σέ καμμία περίπτωση πώς αὐτή ἀντικαθιστά καθ’ ὄλα τήν ἀκρίβεια. Ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τίς αἰρέσεις. Οἱ αἰρέσεις εἶναι τά κλαδιά πού ἀποκόπηκαν ἀπό τήν Ἀμπελλο (Ἐκκλησία), πού ξεραίνονται καί τελικῶς καίγονται μέ τήν ἀποκοπή μέσω τῶν ἀναθεμάτων τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή ἡ νεοπατερική διδασκαλία εἶναι ἐκκλησιαστική αἴρεση καί πρέπει νά καταδικασθεῖ ἀπό ὀρθόδοξη Σύνοδο.
Αὐτά τά προπαρασκευαστικά ἔγγραφα γιά τήν Ἀγία καί μεγάλη Σύνοδο, δέν ἀλλάζουν τό πασχάλιο, οὔτε τό ἐκκλησιαστικό ἠμερολογιο, οὔτε τίς ὀρθόδοξες νηστεῖες, δέν ἀλλάζουν τίς ἱερές ἀκολουθίες, τήν διδασκαλία γιά τόν Μοναχισμό καί τήν παρθενία, ἀλλά ἀλλάζουν κάτι πιό σημαντικό ἀπό αὐτά. Ἀλλάζει ἡ ἴδια ἡ διδασκαλία τό τί σημαίνει Ἐκκλησία. Διαφθείρουν τό Ἐκκλησιαστικό δόγμα, καί δέν ὑπάρχει τίποτε πιό σοβαρό καί ἐπικίνδυνο ἀπό αὐτό.
Ἀγαπητοί Πατέρες καί ἀδελφοί, ἡ ἐνέργειά σας, νά διακόψετε τό μνημόσυνο τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ρωσίας, καί τῶν ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μολδαβίας εἶναι ἄξια ἐπαίνων. Ἐκπληρώνει τήν ἐντολή τοῦ ἀποστόλου Παῦλου, πού μᾶς ἀναφέρει «καὶ ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζεται ὑμῖν παρ' ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». (Γαλάτας Α’, 8). Δέν κάνατε τίποτε περισσότερο, ἀπό τό νά ἐφαρμόσετε τόν 15ο κανόνα τῆς πρωτοδευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου, εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας ἄρχι καιροῦ, ἕως νά ἀποφασισθεῖ σέ σύνοδο ἡ καταδίκη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παύοντας τό μνημόσυνον μόνον μέ τούς ἐπισκόπους που δημόσια κηρύττουν τήν παναίρεση καί ἔχουν τό αὐτό φρόνημα. Καί τό Ἅγιον Ὄρος ὄμως, ἐφάρμοσε τό ἴδιον κατά καιρούς, διά νά προστατευθεῖ ἀπό τούς αἰρετικούς καί τίς αἰρέσεις.
Σᾶς παροτρύνουμε νά ἐντείνετε τόν πνευματικό σας ἀγώνα, ἔχοντας καρδιακό πόνο γιά τά τεκταινόμενα καί τήν μεγάλη ἀποστασία τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου ἀπό τό πραγματικό καί ἀληθινό πνεύμα τοῦ Εὐαγγελίου, πού δυστυχῶς μολύνει πατριάρχες, ἀρχιερεῖς, μοναχούς, ἱερεῖς, μέχρι καί ἀσκητές. Μέ τήν διακοπή μνημοσύνου, βάλατε τόν τύπον ἐπί τῶν ἤλων, γιά νά στρέψετε τήν προσοχή τῶν ἁγίων ἐπισκόπων πρός ἐσᾶς καί ἐν τέλει νά συζητηθεῖ συνοδικῶς ἡ ἀπόσυρσει τῶν μή ὀρθοδόξων κειμένων, καί τῶν ἀναθεματισμό ὄλων τῶν οἰκουμενιστικῶν καί αἰρετικῶν διδασκαλιῶν μέσα στά κείμενα τῆς πανορθοδόξου, πού μέ πονηρό τρόπο διατυπώνονται καί ἔτσι εἶναι δυσδιάκριτα ἀκόμα καί ἀπό θεολόγους. Μέ τήν διακοπή τοῦ μνημοσύνου δέν σημαίνει πώς ἀποκόβεσθαι ἀπό τήν Ἐκκλησίας, ὅτι γίνεσθε σχισματικοί. Οὔτε ὅτι δέν ὑπακούετε σέ αὐτήν, ἀλλά ἀντιθέτως, τώρα βρίσκεσθε σέ τελεία ὑπακοή πρός τήν Μία Ἐκκλησία καί ἐπόμενοι τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, πού διέκοπταν τό μνημόσυνο Πατριαρχῶν καί Συνόδων, ὅταν αὐτές ἐδίδασκαν ἀλλότρια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ἡ Χάρη τῆς ἱερωσύνης δέν ἀποχωρεῖ μαγικῷ τῶ τρόπῳ ἀπό αὐτούς πού ὀμολογούν ὀρθόδοξα, καί καμμία καθαίρεση δέν εἶναι ἔγκυρη ὅταν ἐσεῖς κατέχετε τήν ἀλήθεια. Παρακαλοῦμε τούς ἅγιους ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας καί ἰδιαίτερα τόν Μακαριώτατο Πατριάρχη Ρωσσίας, νά ἀναιρέσουν ὄλα τά ἀνορθόδοξα κείμενα, καί νά ὀμολογούν Τόν Χριστό, γράφοντας δημόσια τίς θέσεις τους, ὅπως οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐλλάδος καί Κύπρου ἤδη ἔκαναν.
Μέ πολύ πόνο ψυχῆς, προσευχόμαστε ἔνδακρυς στόν Κύριόν μας Ἰησοῦ Χριστόν, πού γιά Αὐτόν ἤρθαμε στήν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, νά νικήσει πάλι ἡ Ὀρθοδοξία, καί νά καταισχυνθούν οἱ αἰρέσεις καί οἱ αἰρετικοί ἀπό ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους.
Μέ ἀγάπη ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ.


Γέρων Σάββας Λαυριώτης, Ιερά Μονή Μέγιστης Λαύρας Αγίου Όρους

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, βρέθηκε και ένας λεβέντης επίσκοπος που αντέδρασε, κινούμενος εντός των πλαισίων που διαγράφονται από τους Θείους και Ιερούς κανόνες, απέναντι στην ενσκήψασα οικουμενιστική-συγκρητιστική λαίλαπα, τη λοιμώδη οικουμενιστική νόσο που υπονομεύει και διαβιβρώσκει, σε ικανό βάθος και έκταση το σύγχρονο εκκλησιαστικό βίο.
Ας ελπίσουμε ότι η πεπαρρησιασμένη-ομολογιακή του αυτή ενέργεια θα βρει σύντομα μιμητές και στον Ελλαδικό εκκλησιαστικό χώρο.
Ας μη λησμονούμε, επιδή αναφερθήκαμε και στα καθ ημάς, και την ιστορική πράξη της διακοπής του μνημοσύνου του κεκοιμημένου πατριάρχη Αθηναγόρα απ την πλευρά των των μακαριστών μητροπολιτών Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου, Φλωρίνης Αυγουστίνου και Παραμυθίας Παύλου, εν έτει 1970, που λίαν ήυφρανε τον πιστό λαό καταλείποντας ένα αξιομίμητο παράδειγμα προς τους επιγενεστέρους επισκόπους.
Λ.Ν.

Ανώνυμος είπε...

Ο μακαριστός μητροπολίτης Φλωρίνης, κυρός Αυγουστίνος, διέκοψε το μνημόσυνο του μακαριστού Αθηναγόρα απ τα τέλη Μαρτίου του 1970 μέχρι και της τελευτής του Αθηναγόρα, τον Ιούλιο του 1972. Η μαρτυρία του ως άνω γεγονότος ανήκει στον ίδιο το μακαριστό ιεράρχη όπως αυτή περιέχεται στο μνημειώδες σύγγραμμα του αοιδίμου επισκόπου με τίτλο Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, σελ. 134. Στην ίδια συνάφεια παρατίθεται και η μεστή αγάπης προς την Ορθοδοξία επιστολή του μακαριστού προς τον άρτι εκλεγέντα, μετά την κοίμηση του Αθηναγόρα, επίσης μακαριστό πατριάρχη Δημήτριο, στην οποία, ο σεπτός ποιμένας της Φλώρινας, αναφέρει, χαρακτηριστικά, μεταξύ των άλλων: "Παρ όλην δε την έξωθεν πίεσιν, ίνα επαναλάβωμεν το μνημόσυνον, ημείς ΕΠΕΜΕΙΝΑΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ, καθ όσον ο προκάτοχος υμών, παρά τας εκκλήσεις της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και τας εντόνους διαμαρτυρίας των ευσεβών χριστιανών, δεν προέβη εις διάψευσιν ή διευκρίνησιν των προς τους δημοσιογράφους δοθεισών συνεντεύξεων, αι οποίαι δυστυχώς μέχρι του θανάτου αυτού μη διαψευσθείσαι ή διευκρινισθείσαι θα παραμείνουν δυστυχώς εις το παθητικόν της ιστορίας του προκατόχου υμών, ανδρός μεν κατά τα άλλα ευφυούς και εναρέτου, δυστυχώς όμως εξ υπερβολικής αισιοδοξίας εις επικινδύνους πρωτοβουλίας και ενεργείας παρασυρθέντος από τα πνέοντα εν ταις ημέραις ημών ισχυρά ρεύματα του οικουμενισμού και του συγκρητισμού".
Λ.Ν.

Ανώνυμος είπε...

Λέτε κ. Λ.Ν.
"Ας ελπίσουμε ότι η πεπαρρησιασμένη-ομολογιακή του αυτή ενέργεια θα βρει σύντομα μιμητές και στον Ελλαδικό εκκλησιαστικό χώρο". Γιατί κ. Λυκούργο βλέπετε στενόκαρδα τα πράγματα; Γιατί απαξιώνεται και περιφρονείτε, όσους έχουν αποτειχισθεί στην Ελλάδα; Η Διακοπή Μνημοσύνου από τον π. Ευθ. Τρικαμηνά (που γι΄ αυτή μάλιστα τιμωρήθηκε από τους συναδέλφους Μητροπολίτες του κ. Ιγνάτιου Λαρίσης) δεν σας γεμίζει το μάτι; Γιατί προσωποληπτείτε; Για σας μόνο ο αείμνηστος Φλωρίνης και ο Λαρίσης Θεολόγος (των οποίων τους αγώνες σεβόμαστε) αξίζουν μνείας; Όσοι άλλοι δεν ανήκουν στους Καντιωτικούς, δεν αγωνίζονται (με όλες τις αδυναμίες τους) και δεν τιμωρήθηκαν μάλιστα για την Πίστη.
Π.Σ.

Παναγιώτης Νούνης είπε...

Οἱ Σλαβικές Ἐκκλησίες ἀντιδρῶσιν δυναμικά κατά τοῦ πολυ-αἱρετικοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας καί κατά τοῦ πατριάρχου Μόσχας.... Οἱ ἐν Κύπρῳ καί Ἑλλάδι ταγοί μας, ἐτοιμάζονται νά συμφωνήσωσιν, ἤ μήπως θα ἀκολουθήσωσιν τά Ὁμολογιακά χνάρια τῶν ἀδελφῶν μας Σλάβων;

Τελικά οἱ συγκεκριμένοι Σλάβοι ἀποδεικνύονται Νέοι Ὁμολογητές τῆς Ὀρθοδοξίας, διά μέσῳ τῆς Ἁγίας Ἀνυπακοῆς καί τῆς ἰερᾶς διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν πατριαρχῶν (τό ὁποῖον προνοοῦν σαφῶς οἱ Ἱεροί Κανόνες) διά τήν μέλλουσα "Πανορθόδοξη Σύνοδον" εἰς τήν Κρήτη συγκληθῆσα ἐκ τῶν Γραικολατίνων Νεοφαναριωτῶν καί Νεομοσχοβιτῶν Οἰκουμενιστῶν....

Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός" είπε...

Είναι λίγο παράδοξο.

Ο γνωστός σεβαστός π.Θεόδωρος Ζήσης να πηγαίνει στην Μολδαβία και να τους μιλάει ενάντια στον Οικουμενισμό,

αυτοί να παίρνουν την σωστή θέση της διακοπής μνημοσύνου
και ο ίδιος να συστήνει αναμονή..
μέχρι να βγούνε τα αποτελέσματα της Πανορθόδοξης..

Λες και δεν βλέπουμε τι συμβαίνει. Πρέπει να περιμένουμε το επόμενο χτύπημα..

Δυστυχώς αυτός που χάθηκε και από την Ελληνική κοινωνία και από την εκκλησία μας, είναι το αντρείο φρόνημα.

Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός" είπε...

Αν και δεν απευθύνεστε σε εμάς, βλέποντας ότι ο Λ.Ν. δεν απάντησε (λογικά δεν θα το είδε), διευκρινίζουμε ότι όταν κάποιος επαινεί δημοσίως μια πράξη ή κάποιο πρόσωπο, δεν σημαίνει ότι ΔΕΝ επαινεί και κάτι ακόμη.
Όταν λέμε πχ "Μπράβο στον Πειραιώς για αυτό",
είναι αυτονόητο ότι δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουν και άλλοι το "Μπράβο". Με το ίδιο σκεπτικό θα έπρεπε να αναφέρει και τους Αγιορίτες που είχαν διακόψει το μνημόσυνο, αλλά δεν τους ανέφερε. Προφανώς δεν έγινε εσκεμμένα.
Λογικά αναφερόταν σε επισκόπους και όχι σε κληρικούς.

Ο π.Ευθύμιος Τρικαμηνάς, έχει αποδείξει ότι βιώνει συνέπεια λόγων και έργων, έχει συνεισφέρει πολύ στην δημοσιοποίησης του θέματος της διακοπής κοινωνίας-αποτείχισης, και χαίρει της εκτίμησης και του σεβασμού όλων όσων πονάμε για όσα συμβαίνουν στην εκκλησία μας. Η αλήθεια είναι ότι "Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.."

Ανώνυμος είπε...

Το βίντεο από τις 28 Σεπτ. 2012 είναι από Ρουμάνικο κοσμικό κανάλι. Στις γραμμές της παλιάς εθνοφυλετιστικής διαμάχης για την «Βεσσαραβία» (σημερινή «Μολδαβία») είναι ευρωπαϊστικό, αντιρωσικό, «φιλοκιεβικό» και αποκαλεί την ούτως ή άλλως υπάρχουσα Δημοκρατία της Μολδαβίας «Ουκρανία».
Διεκδικεί για την Ρουμανία και προβάλλει τον «αγαπισμό» ενός επισκόπου, ο οποίος δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτε από Ορθόδοξη πνευματικότητα. Γι' αυτό και δεν φυλάγεται καθόλου (τουλάχιστον on camera) από συμπεριφορές που θα μπορούσαν να σκανδαλίσουν, ως προερχόμενες από το σαρκικό φρόνημα.
Από όσο μπόρεσα να διαβάσω στους αγγλικούς υπότιτλους, κανένας από τους ομιλούντες, (επίσκοπος, μοναχές, ορφανά) δεν ανάγει το επιτελούμενο φιλανθρωπικό έργο στον Χριστό (πρβλ. Κυριακή της Απόκρεω). Αμφιβάλλω μάλιστα κι αν αναφέρεται πουθενά η λέξη «Χριστός», ούτε ακόμη κι εκεί όπου η αναμενόμενη απάντηση από την «εκλεκτή» του επισκόπου ορφανή προέφηβη είναι το «Χριστός Ανέστη». Αντ' αυτού το κορίτσι κομπιάζει, αφουγκράζεται προφανώς κάποιον υποβολέα και στέλνει τον πασχαλιάτικο χαιρετισμό της στους Ρουμάνους αδελφούς (στα λίγα χιλιόμετρα μετά τα σύνορα): PACE! (ειρήνη).
Με το παρόν σχόλιο δεν κρίνω την γνησιότητα και τα κίνητρα όλων όσων ζήτησαν και προχώρησαν στην διακοπή μνημοσύνου του Ονούφριου Κιέβου και του Κύριλλου Μόσχας. Θέλω μόνω να επιστήσω την προσοχή του ιστολογίου στην πολυπλοκότητα των καταστάσεων και των ενδο-ορθοδόξων εκκλησιαστικών σχέσεων, όπου πολλοί χτυπούν το σαμάρι αντί για τον γάιδαρο ή και αντιστρόφως!

Δημοσίευση σχολίου

Δεν επιτρέπονται σχόλια που συκοφαντούν κάποιο πρόσωπο, που περιέχουν υβριστικούς χαρακτηρισμούς κλπ.

Προσωρινά ενεργοποιήθηκε η προ-έγκριση επειδή υπήρξαν κρούσματα προσβλητικής συμπεριφοράς και οφείλουμε να διαφυλάξουμε την αξιοπρέπεια του ιστολογίου μας.

Γράψτε το σχόλιό σας και απλά περιμένετε λίγες ώρες μέχρι να το δείτε δημοσιευμένο.

Σχόλιο που τηρούν στοιχειώδη κανόνες ευπρέπειας είναι αυτονόητο ότι αποτελούν αφορμή διαλόγου και ουδέποτε θα λογοκριθούν.

Ανώνυμα σχόλια που επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ίδια χωρίς να προσθέτουν κάτι στην συζήτηση ενδέχεται να διαγραφούν για την διαφύλαξη της ποιότητας. Τα σχόλια δεν είναι πεδίο στείρας αντιπαράθεσης αλλά προβληματισμού και γόνιμου διαλόγου.