Του Γιάννη ΜαστοράκηΘυμάμαι, όταν αγοράσαμε το πρώτο μας αυτοκίνητο, ήταν ένα σοβιετικό λανδα. Τι ευτυχία Θεέ μου… είμεθα ακόμη κομμουνιστές και όλα ήσαν υπέροχα…
Ο Μίκης ο Λοϊζος, ο Λεοντής, ο Νταλάρας, οι μορφωτικοί σύλλογοι με τους δημοτικούς χορούς (αργότερα διαλύθησαν διότι ατόνισεν το θέμα και εν τέλει είδαμε ότι εκάμαμε τη δουλειά των συντηρητικών), ο πολιτισμός, όλα ήσαν δικά μας…
Θυμάμαι την πρώτη φορά που σε είδα, ήταν σε μια γενική συνέλευση στην αίθουσα της Νομαρχίας. Είχες ανέβει στο βήμα και ωμίλεις για την απεργία. Είχες τόσο πάθος, τόση δύναμη ως ο Λένιν μας, που σ` ερωτεύτηκα αμέσως…(ήταν τότε που κάναμε ένα μήνα απεργία μαζί με τους δεξιούς).
Εφωνάζαμε δημόσια παιδεία, λάθος, δημόσια δωρεάν παιδεία… τι υπέροχον ιδανικό, μέχρι και οι καθηγηταί των φροντιστηρίων δεν εντρέποντο όταν μιλούσαμε για την παραπαιδεία, έσκυβαν το κεφάλι και συμφωνούσαν μαζί μας…και ύστερα επιάσαμε το Λύκειο. Και να τα ιδιαίτερα και να τα δώρα και να οι αυξήσεις. Έτσι επήραμε το διαμέρισμα, μαζί βέβαια με εκείνο το δανειάκι. Αλλά μετά πήραμε το οικόπεδο και φτιάξαμε εκείνο το εξοχικό και εσπουδάσαμεν τα παιδιά μας στο εξωτερικό (εννοείται ότι ξεφορτωθήκαμεν ολίγον ενωρίς εκείνο το αργό αυτοκινητάκι ).
Στις 11 η ώρα εσχολάζαμεν, είχαμεν βλέπεις τρίωρο, α και καμιά φορά τετράωρο και ύστερα μη μας είδατε. Κάθ` εβδομάδα και από μια αργία με διαφόρους αφορμάς, εν τω μεταξύ τον σχολικόν σύμβουλον ούτε που τον


























