Στην προδομένη πατρίδα μας, υπάρχουν ακόμη ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ.

 Κάποιοι σιώπησαν ...  4 ιερείς και ένας επίσκοπος όμως 
ΤΟΛΜΗΣΑΝ

Στις 10 Μαρτίου 2025,
ο βουλευτής Θεσσαλονίκη Νίκος Παπαδόπουλος, 
έχοντας προηγουμένως εξαντλήσει κάθε κοινοβουλευτικό μέσο, 
«κατεβάζει τα βλάσφημα εκθέματα από την Εθνική Πινακοθήκη.

Ακολούθησε:

1. Παράνομη, αντισυνταγματική και πολύωρη κράτησή του στο κτήριο της Εθνικής Πινακοθήκης, παρά την βουλευτική του ιδιότητα.
2. Περικοπή κατά το ήμισυ της βουλευτικής του αποζημίωσης
3. Διαγραφή του από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του.
   
   
   
   
   
   
4. Εξοντωτική Αγωγή 500.000 € (πεντακοσίων χιλιάδων ευρώ) που διεκδικεί η Εθνική Πινακοθήκη από κάθε έναν από τους δύο «ακτιβιστές» (συνοδευόταν από τον θεολόγο – δημοσιογράφο Διονύση Μακρή),
5. Αγωγή 200.000 (διακοσίων χιλιάδων ευρώ) του δημιουργού των εκθεμάτων Χριστόφορου Κατσαδιώτη, και άλλων 40.000 στον κ.Μακρή.

Αγωγές «στρατηγικές φίμωσης» (SLAPP) με υπέρογκα ποσά για παραδειγματισμό σε καθέναν που δεν ανέχεται τις προκλήσεις – προσβολές προς την ορθόδοξη πίστη του ελληνικού λαού.

Ένα χρόνο μετά όμως,
η δημιουργία του κινήματος ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ και η περιοδεία του Νίκου Παπαδόπουλου σε όλη την Ελλάδα (Καλαμάτα, Κρήτη, Καβάλα, Πτολεμαΐδα, Νάουσα, Γιαννιτσά, Μυτιλήνη, Θεσσαλονίκη, Γαλάτσι, Χαλκίδα, Ιωάννινα, Αλεξανδρούπολη, Πάτρα) 
αποδεικνύει την ανάγκη των πολιτών για πολιτικούς με τόλμη, ασυμβίβαστο φρόνημα, ήθος, ακεραιότητα, αποφασιστικότητα για προάσπιση των υψηλών ιδανικών.

Ο καρδιοχειρουργός, Διδάκτωρ του ΑΠΘ, πολύτεκνος πατέρας 6 παιδιών, Νίκος Παπαδόπουλος, ιδρυτής και Πρόεδρος του Ελληνικού Παλμού, αν και μπλοκαρισμένος από τα μεγάλα ΜΜΕ, συνεχίζει να αγωνίζεται!

Με τη βεβαιότητα και την ελπίδα ότι τίποτε δεν τελείωσε!

Γιατί όταν η πίστη, η αλήθεια και η αγάπη για την πατρίδα συναντούν την αποφασιστικότητα ενός ανθρώπου και την αφύπνιση ενός λαού, τότε η ιστορία δεν γράφεται από τους ισχυρούς, αλλά από αυτούς που τολμούν να αγωνιστούν.

Και ο Ελληνικός Παλμός μόλις άρχισε να χτυπά!

Πηγή

Δείτε ποιοι είναι οι 4 ιερείς 
και ένας επίσκοπος που  ΤΟΛΜΗΣΑΝ :

https://www.youtube.com/watch?v=hfwnG6PPMgQ&t=2s

Σχόλιο (Ομάδος Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»)

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθὼν ᾿Ιωσὴφ ὁ ἀπὸ ᾿Αριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, 
τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ.» (Μάρκ. ιε΄ 43) 

Σε μια Ελλάδα αδιαφορίας και καλοπέρασης,
ΕΝΑΣ βουλευτής ΤΟΛΜΗΣΕ.
ΤΟΛΜΗΣΕ να υπερασπιστεί την Παναγία Μητέρα μας!

Παρά τις ΔΙΩΞΕΙΣ, 
παρά τις αγωγές μαμούθ, 
παρά την αρχική διαπόμπευση από τα κανάλια και τη μετέπειτα φίμωση από όλα τα μεγάλα ΜΜΕ, παρά το άδειασμα από το δήθεν «θεοσεβούμενο» κόμμα του,
παρά τις ατελείωτες δικαστικές διώξεις σε έναν καρδιοχειρουργό πολύτεκνο πατέρα,
με τη βοήθεια του Θεού στάθηκε όρθιος.

Οι αληθινοί Ορθόδοξοι πιστοί, 
όλοι όσοι αγαπάμε την πατρίδα μας, στεκόμαστε στο πλευρό του.

Είναι πραγματικά παρήγορο ότι,
στην προδομένη πατρίδα μας, υπάρχουν ακόμη ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ.

Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»

« ... όταν ένας δάσκαλος μπαίνει στην τάξη φοβισμένος, Η ΜΑΘΗΣΗ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΧΑΘΕΙ». Σχολιασμός με αφορμή τον θάνατο μιας εκπαιδευτικού.

 

« Γιατί όταν ο δάσκαλος πάψει να νιώθει ασφαλής μέσα στο σχολείο, 
τότε δεν έχει χαθεί μόνο ο σεβασμός προς έναν άνθρωπο. 
Έχει αρχίσει να ραγίζει κάτι πολύ πιο βαθύ, η ίδια η ιδέα της παιδείας...»

Παπαδέλη Σοφία

«Φτάσαμε η βία σε βάρος του αδυνάτου, να είναι "πλάκα" και να βιντεοσκοπείται ως κατόρθωμα.»

opaidagogos.blogspot.com

Δεν ξέχασα ποτέ εκείνη τη στιγμή. 
Ήμουν μαθήτρια λυκείου όταν, λίγα βήματα μπροστά μου στην είσοδο του σχολείου, δύο μαθητές

έ φ τ υ σ α ν στο πρόσωπο την καθηγήτρια των Αγγλικών. 

Μια πολύ όμορφη γυναίκα, πάντα προσεγμένη, με ταγιέρ και ψηλά τακούνια, καλοχτενισμένα μαλλιά και κομψές τσάντες. 
Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς μια φιγούρα του σχολείου μας, μια καθηγήτρια όπως τόσες άλλες. 
Εκείνο το πρωί όμως κατάλαβα κάτι που δεν γράφεται σε κανένα βιβλίο παιδαγωγικής, ότι μέσα σε μια τάξη δηλαδή, ο #σεβασμός δεν είναι πάντα δεδομένος. 
Και όταν χαθεί, ο δάσκαλος μένει μόνος απέναντι σε μια πραγματικότητα που το σύστημα συχνά δεν ξέρει (ή δεν θέλει) να διαχειριστεί.

Πάγωσα. Δεν μίλησα. Δεν ήξερα τι να κάνω.
Την είδα να χαμηλώνει το κεφάλι, να σκουπίζει αμήχανα το πρόσωπό της με το χέρι της και να προχωρά σιωπηλά προς το προαύλιο του σχολείου, σαν να ήθελε απλώς να εξαφανιστεί από εκείνη τη στιγμή. 

Δεν έμαθα ποτέ τι συνέβη μετά. 
Δεν ξέρω αν τα παιδιά τιμωρήθηκαν, αν συζητήθηκε το περιστατικό, αν κάποιος στάθηκε δίπλα σε εκείνη τη γυναίκα. 
Ξέρω μόνο ότι την ίδια κιόλας μέρα έγραψα στο ημερολόγιό μου ότι δεν θα έκανα ποτέ τα χαρτιά μου για το δημόσιο σχολείο, αν και από την τετάρτη δημοτικού ήξερα ότι ήθελα να γίνω δασκάλα. Δεν ήξερα τι θα διδάσκω, αλλά ήξερα ότι θα διδάσκω. 
Στο Λύκειο συνειδητοποίησα βαθιά μέσα μου ότι θα ήμουν μόνο στον ιδιωτικό τομέα.

Ως μαθήτρια παρατηρούσα κάτι που όλοι μας καταλαβαίναμε χωρίς να το έχει πει ποτέ κανείς δυνατά. 
Υπήρχαν τα «σοβαρά» μαθήματα, όπως τα μαθηματικά, η φυσική, η χημεία, τα φιλολογικά. Και υπήρχαν και τα “άλλα”. Τα αγγλικά, τα καλλιτεχνικά, η γυμναστική, η μουσική, όσα δηλαδή δεν είχαν το βάρος των εξετάσεων. 
Και μαζί με αυτή την αόρατη ιεραρχία μαθημάτων υπήρχε και μια άλλη ιεραρχία, η #ιεραρχία_του_σεβασμού. 
Στα μαθήματα που θεωρούνταν σημαντικά, η τάξη είχε πειθαρχία. Στα υπόλοιπα, όχι πάντα. Κανείς δεν μας το είπε ποτέ με λόγια. Όλοι όμως το είχαμε καταλάβει. Και στο σχολείο και στο σπίτι.

Χρόνια αργότερα, αυτή η εικόνα επέστρεψε ξαφνικά στη μνήμη μου. 
Όχι επειδή την είχα ξεχάσει ποτέ, αλλά γιατί μια είδηση μάς ανάγκασε όλους να κοιτάξουμε ξανά την πραγματικότητα της σχολικής τάξης. 
H Δρ. Σοφία Χρηστίδου, καθηγήτρια Αγγλικών, έφυγε από τη ζωή έπειτα από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο. 

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το τελευταίο διάστημα είχε αντιμετωπίσει πολύ δύσκολες καταστάσεις μέσα στην τάξη της όπως έντονη φασαρία, επιθετικές συμπεριφορές, μαθητές που χτυπούσαν δυνατά τα θρανία με εκκωφαντικούς θορύβους και με μίμηση κραυγών ζώων, πετούσαν αντικείμενα ή της έκλειναν την έξοδο της αίθουσας τοποθετώντας θρανία στην πόρτα.
 Μια γυναίκα με πολλά πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικό βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι που κανένα πανεπιστήμιο δεν διδάσκει πραγματικά: πώς διαχειρίζεσαι μια τάξη όταν η τάξη δεν αναγνωρίζει #ΟΡΙΑ.

Δεν μπορούμε - και δεν πρέπει- να γνωρίζουμε αν αυτά τα γεγονότα συνδέονται με την τραγική κατάληξη. 
Μπορούμε όμως να θέσουμε ένα ερώτημα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Τι συμβαίνει όταν ένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί να διαχειριστεί μια τάξη;

Ποιος τον στηρίζει;

Υπάρχει δομή υποστήριξης;

Υπάρχει ψυχολογική βοήθεια;

Υπάρχει επιμόρφωση για τη διαχείριση δύσκολων συμπεριφορών;

Ή απλώς χαρακτηρίζεται “ανίκανος” και μένει #μόνος;

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές το πρόβλημα μετατρέπεται σε προσωπική αποτυχία του εκπαιδευτικού. 
Σαν να είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη η λειτουργία μιας τάξης που αποτελεί στην πραγματικότητα ένα ολόκληρο σύστημα σχέσεων: μαθητές, οικογένειες, σχολείο, διοίκηση, κοινωνία. 

Την ίδια στιγμή τίθεται και ένα άλλο, εξίσου σημαντικό ερώτημα, ποια #ΟΡΙΑ μαθαίνουν τα παιδιά;

Ο σεβασμός δεν είναι μόνο κάτι που κερδίζεται. Σε έναν χώρο μάθησης υπάρχουν και βασικοί κανόνες συμβίωσης. 
Δεν φτύνουμε έναν άνθρωπο, δεν πετάμε αντικείμενα μέσα σε μια τάξη, δεν κλείνουμε την πόρτα για να εγκλωβίσουμε κάποιον. 
Αυτά δεν είναι παιδαγωγικές θεωρίες, είναι στοιχειώδεις κανόνες πολιτισμού. Και αυτοί οι κανόνες ξεκινούν από το σπίτι.

Αν θέλουμε σχολεία όπου οι μαθητές μαθαίνουν πραγματικά, πρέπει να δημιουργήσουμε τάξεις όπου ΟΛΟΙ νιώθουν #ασφαλείς. Κι μαθητές αλλά κι οι δάσκαλοι. 
Γιατί όταν ένας δάσκαλος μπαίνει στην τάξη φοβισμένος, Η ΜΑΘΗΣΗ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΧΑΘΕΙ.

Κάπου σε μια σχολική αίθουσα, αύριο το πρωί, ένας δάσκαλος θα σταθεί μπροστά σε είκοσι ή τριάντα παιδιά. 
Θα ανοίξει το βιβλίο, θα πάρει μια ανάσα και θα προσπαθήσει ξανά να δημιουργήσει κάτι εύθραυστο αλλά πολύτιμο, μια #σχέση_μάθησης. 
Αυτό που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ είναι την ίδια την #τάξη του. 
Γιατί όταν ο δάσκαλος πάψει να νιώθει ασφαλής μέσα στο σχολείο, 
τότε δεν έχει χαθεί μόνο ο σεβασμός προς έναν άνθρωπο. 
Έχει αρχίσει να ραγίζει κάτι πολύ πιο βαθύ, η ίδια η ιδέα της παιδείας...

το είδαμε στο facebook της συναδέλφου Παπαδέλη Σοφίας, εδώ.

κι ένα σχόλιο:

Cathy Salonikidis

Σοφία, έχεις απόλυτο δίκιο και συμφωνώ μαζί σου μέχρι ενός σημείου...για την αναφορά σου στο δημόσιο...αυτά συμβαίνουν και στο ιδιωτικό χώρο κι είναι ακόμα χειρότερα γιατί εκεί σου το τρίβουν στην μούρη ότι εμείς σε πληρώνουμε....
είχα παρόμοια εμπειρία από ιδιωτικό ΙΕΚ στην Θεσσαλονίκη όπου μαθητές δεν ήθελαν να κάνουν μάθημα καί δεν μπορείς να φανταστείς τον ξεφτελισμο που βίωσα... 
ντρέπομαι να τα αναφέρω.. έφευγα κλαίγοντας μέχρι που την επόμενη χρονιά δεν ανανέωσα το συμβόλαιο μου γιατί πραγματικά δεν αξίζει καμία δουλειά την φθορά της ψυχικής σου υγείας!!!

Σχόλιο (Ομάδος εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»):
Χρόνια γράφαμε για την ανάγκη να υπάρχουν ΚΑΝΟΝΕΣ. Και φυσικά ποινές.
Στο σημερινό ελληνόφωνο σχολείο έχει ποινικοποιηθεί η λέξη «τιμωρία»!
Κι όταν τα παιδιά βλέπουν ότι δεν υπάρχει επίπτωση, η συμπεριφορά τους χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. 

Δεν χρειάζεται να επαναφέρουμε τη "βέργα". 
Ας χάσει μία εκδρομή, έναν περίπατο. Μια ευχάριστη δραστηριότητα. Με ταυτόχρονη προτροπή ότι θα την κερδίσει μόλις αλλάξει στάση. 

Φτάσαμε η βία σε βάρος του αδυνάτου, να είναι "πλάκα" και να βιντεοσκοπείται ως κατόρθωμα.
Κι όμως κανείς δεν τολμάει να μιλήσει για το κατάντημα της παιδείας μας.

Η Παιδεία χρειάζεται ΗΘΟΣ. Υψηλά ιδανικά. 
Ποιος να τα διδάξει όμως, όταν ακόμη και τα Θρησκευτικά έχουν γίνει θεωρίες θρησκειολογίας.
Κάποτε ξέραμε ότι υπάρχει σωστό και λάθος. Στις μέρες μας είναι όλα "σχετικά".
«ὥρα ἡμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι»

Ομάδα εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026. Αναζητώντας ορθοδόξους πατέρες ...

 «καὶ πάντες  
οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν 
ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ 

διωχθήσονται.»

Κυριακή της Ορθοδοξίας,
ο αγωνιστής, ορθόδοξος, 
ανεξάρτητος βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος,

δίπλα σε δύο αξίους πατέρες :

- π.Αθανάσιο Μυτιληναίο
- μακαριστό επίσκοπο Λαρίσης Θεολόγο

https://www.youtube.com/watch?v=IHXS2ChOnPQ

Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει την πανηγυρική ανύψωση των ιερών εικόνων, 
που σφράγισε το τέλος της οδυνηρής Εικονομαχίας στα χρόνια του Βυζαντίου. 
Τιμούμε τις ιερές εικόνες, όχι τη λατρεία της ύλης, αλλά την τιμή προς το Πρόσωπο που αυτές προτυπώνουν. 

Δυστυχώς, στις ημέρες μας 
βιώνουμε μια νέα μορφή εικονομαχίας από γνωστούς και άγνωστους «εικονομάχους», 
που βεβηλώνουν τα ιερά εικονίσματα της Ορθοδόξου Πίστεως. 



Με αυτές τις σκέψεις, είχα την ευλογία να βρεθώ στην Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου στο Στόμιο, 
εκεί όπου αναπαύονται δύο μεγάλα αναστήματα της πίστης μας: 
ο πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος και ο μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης Θεολόγος. 
Δύο πολύεδρα διαμάντια της Ορθοδοξίας, που από το μετερίζι τους έδωσαν μάχες ομολογίας, επιβεβαιώνοντας διαχρονικά ότι: 
«καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται.»

Νίκος Παπαδόπουλος

Πηγή

Την ίδια ώρα, Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026, στο Φανάρι ...

μία ακόμη προδοσία (αμέτρητες πλέον) της Ορθοδόξου πίστεως ....

Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»

Πεθαίνουμε ...

 

Κάθε μέρα, πεθαίνουν ξαφνικά (καί αδικαιολόγητα), 
τουλάχιστον, τρεις άνθρωποι. 

Αυτή είναι η καθημερινότητά μας. 

Αύριο θά ενημερωθούμε γι' αυτούς 

πού θά πεθάνουν σήμερα..

Περίπου 72% τού πληθυσμού έκανε 

τουλάχιστον, μία δόση από κάποιο 

εμβόλιο για COVID. 

Τό χειρότερο είναι η κοινωνική απάθεια. 

Ο ατομισμός καί η καλοπέραση 

έκαναν τόν λαό μάζα ηλιθίων..

Οι ηλίθιοι είναι ευκολοκυβέρνητοι. 

Αγαπάνε τό αφεντικό σάν σκυλιά 

ακόμα κι όταν τό αφεντικό αδιαφορεί 

για τή ζωή τους στή δουλειά.

Τά καρναβάλια φέτος, ήταν ακόμα πιό τρελά! 

Καρναβάλια καί συλλαλητήρια είναι 

λαϊκή εκτόνωση. 

Βγάλανε τίς μάσκες για COVID καί 

βάλανε τίς μάσκες για καρναβάλια. 

Μετά τίς σερπαντίνες καί τά κονφεντί 

σηκώσανε πανό γιά τά Τέμπη. 

Όπλα καί σφαίρες στήν Ουκρανία, 

παρακολουθήσεις στά τηλέφωνα, 

πνιγμένοι στή Μάνδρα, 

καμμένοι στό Μάτι, 

φωτιές στά δάση καί ανεμογεννήτριες, 

διαφθορά καί ΟΠΕΚΕΠΕ, 

σφαγμένα κοπάδια, 

τό αγροτικό κίνημα πού ξεφούσκωσε 

σάν αποκριάτικο μπαλόνι, 

σκουλήκια και κατσαρίδες στό φαγητό, 

νεκροί εργαζόμενοι, 

Έπστιν μέ εμπλοκή καί στήν Ελλάδα, 

διαστροφή καί εγκληματικότητα, 

ξαφνικοί θάνατοι κάθε μέρα, αλλά, 

ούτε μία διαμαρτυρία..

Αλήθεια, τί παράγει η Θεσσαλονίκη?

Φραπέ καί..γυναικεία ομορφιά ! 

Η μαζική υστερία τού ποδόσφαιρου 

βοηθά νά ξεχνάτε ότι οι βιοτεχνίες 

έφυγαν στά Βαλκάνια. 

Κομμάτι-κομμάτι σάν αγοράζουν αφού 

στό όνομα, αλλά καί στήν πράξη, 

αποδεχτήκατε ότι γίνατε Νότια Σκόπια..

 

Κι αφού οι άντρες γίνονται ήρωες 

όταν σκοτώνονται για τήν μπάλα, 

είναι η σειρά τής Εύας, τής Αφροδίτης, 

τής Ιωάννας και τώρα τής Μαρίας, 
να δώσουν λύση στο πρόβλημα της επιβίωσης..

Χάντζος Φίλιππος 

Σχόλιο (Ομάδος Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»

«Κυριακή της Ορθοδοξίας» 
με παπικούς και κάθε είδους αιρετικούς στην επίσημη δοξολογία στο Φανάρι, 

και φυσικά πολιτικούς ..., 
με σοδομονόμους και βλασφήμιες στην Εθνική Πινακοθήκη.
Γεύμα (με "νηστίσιμες" γαρίδες;) του Αρχιεπισκόπου στην πολιτειακή ηγεσία.

Δείτε τα πρώτα 2 λεπτά του βίντεο:

 

https://youtu.be/MDOCGt89Puk?t=17

 

Καλή μετάνοια σε όλους μας. 
Καλή σαρακοστή.

Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»